Masakit ang buong katawan ni Nimfa nang magising siya. Halos hindi niya maimulat ang mga dahil sa namamagang mga pisngi at buong mukha. Ilang saglit pa siyang nakiramdam sa paligid bago niya napagtantong wala na ang mahihigpit na taling nakabilanggo sa mga kamay at paa niya. Hubo’t-hubad siyang nakahiga ngayon sa ibabaw ng lamesa.
Hindi siya kumilos habang nakikiramdam sa paligid. Mga tunog ng kumakalansing na basong may yelo, plato sa ibabaw ng lamesa at malulutong na halakhakan ng mga lalaki. Dahan-dahan niyang muling iminulat ang mga mata. Nanlalabo ang mga paningin niyang inilibot sa paligid. Kaagad na nangatal ang mga labi niya nang makita sa sulok ang isang tila sunog na katawan ng bata, hindi kalayuan ay ang asawa niyang basag na ang bungo pero mas nanlumo siya nang pati ang panganay na anak niya ay maabot ng mga tingin, hubo’t hubad din itong tila walang malay na nakatali ang mga kamay at paa, maraming pasa at sugat sa mukha at katawan. May malapot na dugong bumabalot halos sa mga hita nito.
“R-Ryan… N-Nonoy… C-Cristy…” Hindi na niya napigilan ang sariling bumangon at kaagad na bumaba sa lamesa. Nilapitan niya si Cristy at sinubukan gisingin. “C-Cristy… G-Gising… Gumising ka…”
“Gising na pala ang pulutan natin,” nakangising sabi ni Mang Mario.
Tumayo na si Mang Henry at lumapit kay Aling Nimfa. “Mamaya mo na gisingin ‘yan, nagpapahinga pa oh.”
“Anong ginawa ninyo sa pamilya ko!?” naiiyak na tanong ni Aling Nimfa nang hilahin siya ni Mamng Henry. Hirap na hirap siyang tumayo dahil sa panlalambot ng mga tuhod. Patay na ang asawa at bunsong anak niya. Alam niyang anumang oras, sila na rin ni Cristy ang susunod na papatayin ng mga lalaking ito. Pero hindi niya lubos na maisip kung bakit kailangan itong mangyari? Bakit kailangan gawin ito ng mga taga-Isla Azul sa pamilya niya. “Anong naging kasalanan ng asawa ko sa inyo?” Napaluhod na siya habang umiiyak. “Anong naging kasalan namin ng pamilya ko sa inyo!?”
Napailing si Mang Henry. Natatawang bumalik sa kinauupuan.
Si Mang Celso naman ang tumayo at marahas na sinabunutan sa buhok ang babae. “Halika na dito. Hwag ka nang magdrama d’yan.” Hinila niya si Aling Nimfa pabalik sa kinauupuan nila.
“Tang-inang, kinis mo pa rin pala babae ka!” Kinandong ni Mang Lester si Aling Nimfa pero bigla siyang sinampal nito. “Ay puta ka!” sigaw niya bigla sa babae at malakas itong sinuntok sa mukha.
“Ahhh!!!” Bumagsak si Aling Nimfa sa gitna ng apat sapo ang mukha niyang dumudugo dahil sa nabasag na mga ngipin dala ng malakas na suntok ni Mang Lester.
“Gago pare, binungal mo!” natatawang sabi ni Mang Celso.
“Eh puta! Ang lakas ng loob na sampalin ako!” nanlalaki ang mga matang sigaw ni Mang Lester. “Mario, hawakan mo nga ‘yan!”
Tumalima si Mario. Hinawakan ang dalawang kamay ng babaeng nakaluhod at sinabunutan ang buhok nito upang maiharap kay Mang Lester.
Tumayo si Mang Lester at tinanggal ang belt sa pantalon na suot niya bago inilabas ang pagkalalaki niya. Maya-maya pa ay inihian na ang babaeng umiiyak. Dirertso sa mukha at bibig nito.
“Napakahayop ninyo!!! Lahat kayo mga demonyo!” iyak ni Aling Nimfa. Ramdam niya amg mainit na ihi na inilalabas ni Mang lester sa balat ng mukha niya. Halos malasahan na niya ang madilaw at mapanghing ihi nito.
“Alam mo Lester, kulang pa ‘yan. Hindi natin dapat hinahayaan ang mga dayo na saktan tayo…” Tinanguan ni Mang Henry si Mang Celso na tila alam naman ang nais niyang ipagawa. Hinawakan nito ang mga paa ng babae. Tumayo siya at kinuha mula sa may tabi ng pinto ang mahabang pang-lampaso.
“Gago! Gusto ko ‘yang nasa isip mo, pare!” humahagikhik na saad ni Mang lester na hinawakan na rin ang isa pang paa ni Aling Nimfa upang maghiwalay ang mga hita nito.
Nanlaki naman ang mga mata ni Aling Nimfa nang ihiga siya sa sahig ng tatlo at makitang papalapit sa kanya si Mang Henry hawak ang mahabang pang-lampaso. “H-Hwag… M-maawa ka…” Pilit siyang nagpumigas kahit nasasaktan siya sa bawat kilos na ginigawa niya dahil sa mahigpit na pagkakahawak sa mga kamay at paa niya. Iginalaw niya ang buong katawan habang pauli-ulit na umiiling at nanlalaki ang mga mata. Walang tigil ang pag-agos ng dugo mula sa kanyang bibig.
“H’wag kang mag-aalala, Nimfa. Hindi ko naman isasagad.” Namumula ang mga mata ni Mang Henry pati na ang mestisuhing mukha nito. “Mga kalahati lang nito.”
Muling mariin na umiling si Aling Nimfa habang patuloy na nagmamakaawa kahit batid niyang bingi na ang mga lalaking nakapalibot sa kanya ngayon. Bawat mata ng mga ito ay nandidilat at namumula, ang mga bibig ay may mala-demonyong ngiti at naglalaway.
Pumwesto na si Mang Henry sa gitna ng mga binti ni Aling Nimfa. Mahigpit ang hawak sa mahabang kahoy habang tila bola ng billiar na inaasinta ang bukana ng butas ng pagkababae ni Aling Nimfa.
“Maawa na kayo sa akin. Tama na… Pakawalan ninyo na ako… Pakawalan ninyo na – Ahhhh!!!!” palahaw ni Aling Nimfa nang biglang pumasok sa pagkababae niya ang napakahaba at napakatigas na bagay na hawak ni Mang Henry. Halos manigas ang mga kamay at paa niya. Tumirik ang mga mata niya sa sakit. Nangatal ang mga labi niya lalo na nang pilit pa iyon ipinapasok ni Mang Henry. Walang tigil an gang pagpasok ng kahoy sa loov niya.
“Sige pa pare. Pasok mo pa.”
“Kaya pa ‘yan!”
“Sagad pa!!!”
Hindi na alam ni Aling Nimfa kung kaninong mga boses ang naririnig niya. Kumikirot na ang pagkababae niya. Gusto niyang ipagsiklop ang mga hita pero tila mababali na iyon sa pagkakabukang ginagawa ni Mang Lester at Mang Celso. Patuloy na nangangatal ang mga labi niya hanggang sa pati na ang buong katawa niya. Naninigas na siya habang tumitirik ang kanyang mga mata. Pilit pang pumapasok ang matigas na bagay na halos umabot na sa matris niya. “T-Tama n-na… H-Hindi k-ko n-na…”
****
“T-Tama na…”
Ang nanginginig na boss ni Aling Nimfa ang gumising sa diwa ni Cristy. Hirap mang makakita dahil sa bugbog na mukha ay pinilit niyang hanapin ang pinanggalingan ng nagmamakaawang boses. Nanlaki ang mga mata niya nang makitang hawak ni Mang Mario ang kamay ng mama niya, ang isang paa naman nito ay hawak ni Mang Celso at ang isa ay na kay Mang Lester. Pero ang lalong nagpabilis ng tibok ng puso niya ay nang makita ang pilit na pinapasok ni Mang Henry sa pagkababae nito. Ang mahabang kahoy ng pang-lampaso. “M-Mama…” Sinubukan niyang kumilos upang lapitan ang mama niya pero napagtanto niyang natali pala ang mga paa at kamay niya. Nakuha naman niya kaagad ang atensyon ni Mang Henry na nakangiting lumingon sa kanya.
“Gising na pala ang prinsesa ko,” naglalaway na sabi ni Mang Henry. Hinintay niya talaga itong magising dahil gusto niyang ginagalaw ang isang bata habang may ulirat ito. Mas nalilibugan siya kapag naririnig niya ang pagmamakaawa nito. Kapag nakikita niya ang paghihirap sa mukha nito. At nang malingunan niya ang takot nitong mukha ay nagsisimula na kaagad siyang tigasan. “Gusto mo na bang makipaglaro ulit?”
“A-Ayoko n-na p-po… Ayoko na po…” Kaagad na humagulhol si Cristy nang maalala niya ang sakit sa katawan na binigay sa kanya ng mga lalaki. Namamaga pa rin ang mukha at balat niya. Nanlalagkit pa rin ang mga hita niya nang dahil sa dugong nagmumula sa kaselanan niya. Hindi niya alam kung kakayanin niya pa ba ang mga susunod na sakit na mararanasan sakaling maulit pa iyon ngayon.
“Pare, tama na ‘yan. Doon na tayo sa bata kasi laspag na ‘tong si Nimfa,” yaya ni Mang Celso.
“H-h’wag… H’wag a-ang a-anak ko….” garalgal na ang boses ni Aling Nimfa. Hinang-hina na ang katawan niya sa sakit.
“Sige pare, mauna na kayo do’n. Ako muna ang magsasawa sa babaeng ito hanggang sa tumirik ulit ang mga mata niya sa sarap.” Si Mang Mario na ang humugot sa mahabang kahoy na binitawan ni Mang Henry at nagsimulang buksan ang zipper ng pantalon.
“H’wag mo na masyadong pahirapan pare, laspag na laspag na ang puke niyan,” natatawang sabi ni Mang Lester na bumalik sa upuan at inabot ang mga droga. Kasunod niya si Mang Celso na kaagad na uminom ng alak.
“Hehehe. Basta ako nang bahala, hindi naman na mahihirapan ‘to at laspag na laspag na.” Humagikhik pa si Mang Mario na dinadapaan si Aling Nimfa.
Inilabas ni Mang Henry ang balisong mula sa bulsa habang papalapit sa nakataling dalagita. “Na-miss mo na ba kaagad ang laro ko ‘neng…”
Umiiyak na umiling si Cristy. Ang mga tingin niya ay nagpapalipat-lipat sa papalapit na lalaki at sa mama niya na nasa kanya rin ang mga tingin.
“Parang awa ninyo na… Ako na lang… H’wag na ang anak ko!” sigaw ni Aling Nimfa. Umaagos ang dugo mula sa bibig niya. Nasa ibabaw na niya si Mang Mario at nagsisimula nang umulos nang kaagad na maipasok ang kahabaan nito sa kanya. Papalapit na si Mang Henry sa panganay niyang anak at wala man lang siyang magawa na kahit ano. Hindi niya na kaya pang mamatayan ng anak. Mas lalong hindi niya kakayanin na aktwal iyong makita. Kaya buong lakas niyang iniumpog ang noo sa lalaking nakaibabaw sa kanya.
“Ay putang ina kang babae ka!” sigaw ni Mang Mario. At bago pa makatayo si Aling Nimfa ay naabot na niya ang kalapit na bote ng alak at malakas na inihampas sa ulo ng babae. Hindi pa siya nakuntento dahil nang muling bumagsak si Aling Nimfa sa ilalim niya ay makailang ulit pa itong iniumpog sa sahid bago pinagpatuloy pag-ulos sa ibabaw nito, habang ang katawan ni Aling Nimfa ay tila nangingisay na.
“M-Mama…” nangatal ang mga labi ni Cristy nang makita ang pag-agos ng dugo mula sa ulo ng mama niya. Dilat pa rin ang mga mata nito pero hindi na nakatingin sa kanya, ang katawan nito at nangingisay habang patuloy na ginagahasa ni Mang Mario. “M-Mama k-ko… M-Mama ko!!!”
“H’wag kang malikot ‘neng!” bulyaw ni Mang Hnery habang kinakalag ang tali ni Cristy gamit ang hawak na balisong.
Nagpabalik-balik ang mga tingin ni Cristy mula sa bangkay ng papa niyang durog ang bungo, sunog na katawan ng bunsong kapatid niya hanggang sa mama niyang unti-unting nang humihinto sa pangingisay. Napailing siya… Nanginig ang buong katawan… “P-Papa… M-mama… N-Nonoy…” Muling umagos ang mga luha sa mga mata niya. Nanginginig pa rin ang mga kamay at buong katawan niya na pinipilit niyang pigilan. Huminga siya ng malalim nang sa wakas ay makalas na ang mga tali sa kamay at braso niya. Naging malikot ang mga mata niya na huminto lamang nang ilapag na ni Mang Henry ang balisong sa may tabi nito at yumakap sa kanya bago siya hinalikan sa leeg habang ang mga kamay ay marahas na humahaplos sa katawan niya. Si Mang Mario ay parang siraulong walang hinto sa panggahahasa sa mama niya. Sina Mang Celso at Mang Lester ay nagsasalo sa mga natirang bote ng alak pati na rin sa mga tinunaw na droga. Malakas pa rin ang kulog at kidlat pa rin na rin ang ulan sa labas. Wala na ang pamilya niya. Wala na silang lahat. Huminga siya ng malalim nang sa wakas ay makalas na ang mga tali sa kamay at braso niya. Wala na ang pamilya niya. Wala na silang lahat. Muling bumalik ang tingin niya sa balisong. Pasimple siyang kumilos upang maabot iyon. At sakto nang itulak siya ni Mang Henry upang makahiga sa sahig ay nagawa nang abutin ng kamay niya ang kutilsti. “Mga hayop kayo!!! Papatayin ko kayo!!!”
Hindi napaghandaan kaagad ni Mang Henry ang susunod na gagawin ng dalagita. Nakaatras siya pero nagawang dumikit ng talim ng balisong sa balat niya. Gumawa iyon ng mahaba at medyo malalim na hiwa.
Nanginig ang mga kamay ni Cristy nang makita ang panggagalaiti sa galit na mukha ni Mang Henry.
“Putang in aka!!!” Kaagad na naagaw ni Mang Henry ang kustilyo sa nanginginig na dalagita at akmang isaksaksak sa mukha ni Cristy.
Muling napahiga si Cristy at awtomatiko namang humarang ang kaliwang kamay niya haya hindi nakarating sa mukha niya ang talim ng kutsilyo. Tumagos iyon sa kaliwang palad niya. Akala niya ay hihinto na doon si Mang Henry pero hinugot nito ang kutsilyo at ibinato sa kung saang sulok ng bahay. Pero nasa mukha pa rin nito ang matinding galit bago siya dinaganan at magkakasunod na sinuntok ng malakas sa mukha.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Apat.
Lima.
Mahigit sa limang suntok na hindi na niya nabilang pa ang mga sumunod. Pero batid niyang nabali ang ilong niya dahil ilang beses iyong tumunog at kumirot. Ramdam niya ang init ng dugo na bumalot halos sa buong mukha niya.
Humihingal na huminto si Mang Henry bago hinubad ang boxer na suot. Muling pumaibabaw sa dalaigitang hindi na halos makilala ang mukha. “Gusto mo talaga nang nasasaktan habang nasasarapan ah!” Marahas niya nang ipinasok kaagad ang kahabaan sa lagusan ni Cristy. Rinig niya ang impit na sigaw nito dahil sa sakit at wala na siyang pakialam do’n. Ito ang mas lalong nakakapagpalibog sa kanya. Ang impit na mga sigaw… Ang takot sa mukha… Ang boses ng pagmamakaawa. “Gusto mo nang nasasaktan ‘di ba? Eto!”
Nanlaki ang mga mata ni Cristy nang pumulupot ang mga kamay ni Mang Henry sa leeg niya habang patuloy sa marahas nitong pag-ulos sa ibabaw niya. Sinubukan niya itong pigilan… Hablutin sa buhok. Sampalin. Kalmutin… pero walang-wala ang maliliit niyang braso kumpara sa malaking katawan ng lalaki. Kitang-kita niya ang malademonyong ngisi sa mga labi nito habang tuwang-tuwa siyang ginahagasa habang sinasakal. Nag-iinit na nag buong mukha niya. Nauubusan na siya ng hangin. Naninigas na ang kanyang buong katawan. Wala sa loob na napalingon siya sa pwesto ng Mama niya habang hirap na hirap na siyang huminga. Si Mang Celso na ang nakaibabaw dito. Ang mukha nito at nakatingin din sa direksyon niya pati na ang dilat na dilat ng mga mata. “M-Mama…” Iniunat niya ang mga braso na tila inaabot ang mama niya. Wala na siyang sakit na nararamdaman ngayon at nagsisimula na ring manlabo ang paningin niya. Nagsisimula nang magdilim ang lahat sa kanya. “M-Mama… Tulong –”
***
“Siguraduhin ninyong hindi na talaga humihinga ‘yan…”
“Hindi na ‘yan! Sinakal mo na kanina ‘di ba?”
“Sinakal habang tinitira! Hehehe.”
“Okay na ‘tong mga bato. Siguradong lulubog na ang bangkay ng mga ‘yan.”
“Lulubog at kahit kailan ay hindi na lulutang. Hehehe.”
Nang panumbalikan ng ulirat si Cristy ay pinilit niyang hindi kumilos. Hindi siya sigurado kung nasaan siya pero batid niyang kasama niya ang mga demonyong pumatay sa kanila ng pamilya niya. Rinig na rinig niya ang mga tawanan at murahan ng mga ito. Ang mga boses nitong kahit kailan ay hindi niya malilimutan. Ramdam niyang nakadapa ang pwesto niya at ang mga boses ay nangagaling sa may likuran niya. Malamig ang simoy ng hanging dagat at may mangilan-ngilan pa ring patak ng ulan ang bumabagsak sa balat niya. Ilang saglit pa bago niya napagtantong nasa gitna sila ng dagat sakay ng isang malaking bangka.
“Ihulog ninyo na ‘yan bago pa ulit bumuhos ang malakas na ulan,” utos ni Mang Henry. “Unahin ninyo na ‘yang mga naka-sako.”
Narinig ni Cristy ang pagbagsak sa tubig dagat ng malaking bagay na inihagis doon. Dalawang magkasunod.
“Tulungan mo ako dito kay Nimfa,” utos ni Mang Celso kay Mang Lester. Siya ang nakahawak sa may kamay ng bangkay at ito nama sa may paa. Bumwelo silang dalawa bago tuluyang inihagis ang katawan. “Mario, ihagis mo na ang batong nakatali kay Nimfa.”
Tumalima si Mang Lester. “Tang-ina pare, ‘yung tali ni Nimfa bumuhol sa gilid ng bangka,” pansin niya nang hindi kaagad lumubog ang bangkay ni Nimfa.
“Eh ‘di tanggalin mo!” bulyaw ni Maang Celso.
“Masyado yatang mahigpit, wala ba kayong pangputol d’yan?” ani Mang Lester nang subukang tanggalin ang tali.
“Puta naman oh. Tabi nga!” bahagyang tinulak ni Mang Henry si Mang Lester at inilabas ang kanyang balisong upang kalagin ang tali. “Ihulog ninyo na ‘yung bata at siguraduhin ninyong lulubog!”
Pinigilan ni Cristy ang gumawa ng kahit na akong ekpresyon o kilos nang may bumuhat sa kanya na mga pares ng kamay. Kumirot kasi bigla ang kanyang mga sugat at namamagang balat niya lalo na sa marahas na pagkakahawak ng kung sino mang demonyo ang bumuhat sa kany. Pasimple niyang inipon ang hangin sa ilong niya. Ilang saglit pa ay bumagsak na rin siya sa tubigan at kaagad na lumubog dahil sa mabigat na batong natali sa paanan niya. Gusto na niyang na niyang maglangoy paitaas pero sigurado siyang mahahalata kaagad siya ng mga demonyo sa bangka.
“Ah putang ina!” sambit ni Mang Henry. Nagawa niyang kalagin ang tali pero nabitawan naman niya ang balisong na lumubod din kaagad sa tubigan. Susubukan pa sana niyang abutin iyon nang pigilan siya ni Mang Celso.
“Hayaan mo na ‘yan pare, umalis na tayo dito dahil iba na ulit ang patak ng ulan at simoy ng hangin,” ani Celso.
Kaagad namang nakumbinse si Mang Henry. Kasabay ng paglamon ng tubig dagat sa mga bangkay ang isang malaking katibayan na ‘yon, kaya hindi na siya dapat pang mag-alala. Binuhay na nila muli ang makina ng bangka.
Kasunod nang pag-alis ng malaking bangka ay ang paglubog ng balisong hindi kalayuan mula kay Cristy. Para pa iyong may sariling isip na tila lumapit sa kanya na kaagad niyang inabot. Sinimulan na niyang kalasin ang lubid na namamagitan sa isang malaking bato at sa paa niya. Bumibilis na ang paglubog niya at nagsisimula na siyang maubusan ng hangin. Maliksi ang kilos niya pero halos mas bumibilis rin ang paglubog niya. Natigilan pa siya nang makita ang dalawang duguang sako na nauna nang lumubog. Naiyak siya habang pilit at patuloy na kinakalag ang tali.
Wala na ang papa at mama niya. Wala na rin ang nag-iisang kapatid niya. At alam niyang ilang segundo na lang ay mauubusan na siya ng hangin at susunod na siya sa mga ito. Pero hindi siya susuko. Kailangan niyang mabuhay upang magkaroon ng katarungan ang nangyari sa pamilya nila. Ilang saglit pa nang sa wakas ay maputol niya ang lubid. Akmang maglalangoy na siya pataas nang biglang makita ang bangkay ng mama niyang papalubog na. Dilat ang mga mata nitong halatang wala nang buhay. May dugo pa ring umaagos mula sa ulo nito kasama ng tubig dagat. Ang dalawang kamay ay nakalahad na tila ba inaabot siya.
“M-Mama…” Pumasok ang tubig sa ginawa niyang pagbukas ng bibig niya habang pilit na inaabot ang mga kamay ng papalubog niyang mama. “M-mama, s-sandali…” Umiling siya at hinabol pa ang katawan ng mama niya. Nagawa niya iyon lapitan. Sinubukan kalagin ang tali pero sadyang mas mahigpit. Niyakap niya ang katawan nito habang pilit na lumalangoy pataas. Huli na nang maramdaman niyang ubos na ang hanging naipon niya bago siya ihagis ng mga demonyo sa dagat.
Ang mahigpit na mga yakap niya sa katawan ni Aling Nimfa ay unti-unti nang lumuwag. Pinapasok na ng tubig ang ilong at bibig niyang tila dumidiretso sa loob ng ulo niya. Humiwalay na ang mga katawan niya mula sa mama niya pero pinilit niyang hawakan ang mga kamay nito. Muli niyang nakita ang dalawang sako na malayo na mula sa kanilang dalawa. Nanumbalik ang lahat ng mga alaala sa isipan niya.
Ang masayang pagdating nila sa Isla Azul, ang tapat na paglilingkod ng papa niya sa mga tao sa isla, ang mga tawanan nila ni Nonoy kasama ang mga kaibigan niya. Ang huling sandali na masaya silang magkakamasama sa Paraisong Azul. Ang huli at masayang birthday celebration niya kasama ang pamilya niya. Bakit ba kailangang mangyari ito sa kanila? Bakit sila? Anong kasalanan nila sa mga taong pinaglingkuran ng papa niya? Bakit kailangang gawin ito ng mga taga-isla sa kanila? Baki!?
Inipon niya ang lahat ng lakas upang magawang pisilin ang kamay ng mama niya sa kahuli-hulihang sandali na nagsisimula nang lumubog. Habang siya naman ay pasunod na rin sa mga ito. Ipinikit niya ang mga mata nang magsimulang sumakit ang ilong at ulo niya. Kasunod ng pagbitaw niya sa mga kamay ng mama niya ay ang panlalambot ng buong katawan niyang tila hinihigop na rin papunta sa pinakailalim ng dagat.
Muli siyang tumingala at binuksan ang mga mata na tila nais tandaan ang huling bagay na makikita nita bago siya mamatay.
Malaki ang butil ng mga tubig ulang bumabagsak sa dagat. Malakas ang kulog at kidlat. Muli niya nang ipinikit ang mga mata. Lumubog man siya sa pinakamalalim na pusod ng dagat… Hinding-hindi lulubog ang pangako niya na babalik siya at paghihigantihan ang lahat ng taong pumatay sa kanila. Gagawin niyang impyerno ang buhay ng mga ito. Gagawin niyang impyerno ang paraiso ng Isla Azul.