HER P.O.V.
“Saan ka pupunta?”
Mariin akong napapikit dahil sa marahas na kamay na biglang sumabunot sa buhok ko kung saan kaagad na natanggal ang ilang hibla mula sa anit ko. “Ahhh!”
Muli akong ibinalda ng malaking lalaki pahiga.
Madilim ang paligid.
Maputik.
At malakas ang ulan.
Hindi ko na makita kung nasaan sina Papa at Mama. Pati na rin ang kapatid ko na kanina lang ay mahigpit kong yakap-yakap.
“Hindi pa tayo nagsisimulang maglaro, ‘neng.”
Bulong iyon ng lalaki pero pakiramdam ko ay para bang nanggagaling sa ilalim ng lupa.
“H’wag kang mag-aalala. Masasarapa ka sa gagawin ko, ‘neng.”
Muling pumaibabaw sa akin ang lalaki, ang isang kamay niya ay mahigpit na nakahawak sa dalawa kong kamay na nasa taas ng ulunan ko, habang ang isa pa niyang kamay ay pilit na ibinababa ang aking short.
At sa kabila ng nanghihina kong katawan dahil sa mga suntok at sampal na natanggap ko kanina ay pinilit kong kumilos. Ikinuyom ko ang mga kamao ko kasunod ang pagbaluktot ng mga tuhod.
“Bitawan ninyo po ako!” hagulhol ko.
“P*tang-ina! Sabi nang h’wag kang maingay!”
At sa muli kong pagkilos ay nagawa kong tuhurin ang harapan ng malaking lalaking nakaibabaw sa akin. Nagkaroon ng kaunting espasyo sa pagitan naming dalawa at hindi ko na iyon sinayang. “Ahhh!” Inipon ko ang natitirang lakas sa katawan ko kasunod ang nanggigigil na kalmot sa may dibdib niya. Malalim ang kalmot na nagawa ko at kaagad iyong dumugo.
“P*tang ina kang bata! Ayaw mong magpdala sa maayos na salsalan ah!”
Nanlamig ang buong katawan ko nang makita ko ang panginginig ng kanyang panga dahil sa galit. At bago pa ako muling nakakilos ay malakas na dumapo ang malaking palad niya sa psingi ko.
Nagsimulang umikot ang paningin ko pero naramdaman ko ang muling pag-ibabaw ng lalaki sa akin, at hindi ko na napigilan ang tuluyan niyang pagbaba sa short ko at pagwasak ng pang-itaas na suot ko. Halos tumirik ang mga mata ko sa sakit dahil sa mga sumunod na ginawa niya sa katawan ko. Ilang beses kong narinig ang mga salitang sarap pero hirap ang paulit-ulit kong nararamdaman.
At sa bawat pag-ulos ng lalaking nakaibabaw sa akin at matinding kirot na nararamdaman ko, ay ang mga luha ko na wala na yatang katapusan. Gustong-gustong ko pang lumaban. Gusto kong itulak ang lalaki na nakaibabaw sa akin. Gusto kong tumakbo palayo sa kanya pero sadyang wala na nga yatang lakas ni daliri ng ng mga kamay ko. Nagsimula na ring mamanhid ang pakiramdam ko. Unti-unti nang nawala ang kirot nang bawat marahas na pagpisil ng mga kamay ng lalaki sa iba’t-ibang parte ng katawan ko. Ni hindi ko na rin maramdaman ang patuloy na pagwasak niya sa aking pakababae. Unti-unti na ring bumibigat ang talukap ng mga mata ko. Mamamatay na ba ako?