Hindi inalintana ni Kap Henry ang mahigpit na paghawak ng patpating dalagita sa may braso niya at nagpatuloy lang sa mabilis at malakas na pag-ulos habang nakaibabaw dito. Ramdam niya ang malagkit na likidong kumakapit ngayon sa pagkakalalaki niya na nagpapadulas sa napakasikip na pagkababae na kanyang winawasak.
“T-tama na po –“
“Tumahimik ka d’yan,” pabulong na saway ng lalaking pinagpapawisan na ang noo at leeg. Bumibilis at lumalalim na ang kanyang paghinga at alam niyang malapit na siyang makaraos.
Pigil na pigil naman sa pag-iyak ang dalagita habang mariing nakapikit ang mga mata at tinitiis ang matinding sakit sa kaselanan.
“Eto na… Eto na ako… Ah… P*tang-ina…” hingal na hingal na humiga sa tabi ng dalagita si Kap Henry. “Ang sarap mong bata ka…”
Ilang saglit pa munang humiga bago bumangon si Kap Henry. Tinapunan niya ng tingin ang kutson ng kama na may bahid ng dugo bago nagpunas ng pawis sa noo at mabalbong dibdib.
“Magbihis ka na,” mahinang utos ng kapitan. Patuloy siya sa malalim na paghinga habang ramdam pa rin niya ang pagod. Inabot niya ang pantalong nasabit sa may pakong nakadikit sa dingding at kumuha ng ilang pirasong papel na pera na kulay asul. Pinagmasdan niya muna ang malalim na peklat sa may dibdib niya bago isinuot ang maluwag na long-sleeve kasunod ang pantalon.
Tumalima naman ang dalagita. Walang imik na pinulot ang nagkalat na damit sa may baba ng kama at isa-isang isinuot habang pigil ang mga luha.
“Ito… Ibigay mo sa nanay mo, sabihin mo inubos ko ang paninda mong gulay at isda.” Ngumiti pa si Kap Henry habang hinahaplos ang makinis na pisngi ng dalagita. Inilapit niya pa ang mukha dito bago iyon dinilaan hanggang sa may tainga at saglit na pinaliguan ng laway. Pagkalagay ng pera sa may bulsa ng short nito ay ipinasok niya pa ang kamay hanggang loob ng panty nito at pinisil ang pagkababae na dahilan nang pagkaigtad ng dalagita. “Ang sarap mo, ‘neng…”
Kuyom ang mga kamao at pigilsa pag-iyak ang dalagita dahil alam nitong ayaw ni Kap Henry ng maingay lalo na ng umiiyak. Kaya kahit napakasakit ng kaselanan ay kinimkim na lang nito ang nararamdaman.
“Ayusin mo na ang sarili mo at bumaba ka na. Sa may harapan ka na dumaan dahil wala naman ang asawa ko ngayon at nasa likod ang mga katulong,” muling utos ni Kap Henry. Gusto niya pa sanang umisa sa dalagita pero baka abutan na sila ng asawa niya kaya minabuti niyang magparaos na kaagad. Alam niya namang hindi pa ito ang huli nilang pagkikita dahil pang isang buwan lang na gastusin para sa gamot ng tatay ng dalagita ang inabot niya. Sigurado siyang babalikan siya nito at ito pa ang magyayaya sa kanila na muli silang magparaos.
May ilang buwan din siyang hindi nakatikim ng birheng katawan lalo na kapag sa Maynila siya kumukuha ng babae. Puro laspag na ang pagkababae na kanyang nabibili. Kaya laking tuwa niya nang mabalitaang nagkaroon ng pasyente si Harrish na na-stroke, asawa ng suki ni Lani sa palengke na tindera ng isda at gulay. Alam niya kasing may anak ang mga ito na dalagita. Kaya nang makita niya ito noong isang araw sa palengke habang nagpapanggap siya na namamasyal lamang, pinapunta niya ito sa mansyon at sinabihang magdala ng mga paninda. Nang dumating nga ito kanina ay hindi na siya nangimi pang alukin ng pera ang patpating dalagita kapalit ang saglit na oras ng pagpaparaos.
Hindi na umimik pa ang dalagita sa sinabi ng kapitan. Naglakad na ito palabas ng kwarto habang tikom pa rin ang mga kamay.
Muling humarap sa salamin si Kap Henry at nagpatuloy sa pagpunas ng pawis sa leeg. Hindi naman mainit sa loob ng kwarto nilang mag-asawa, sadyang mabilis lamang siyang pagpawisan kapag nakikipagtalik lalo na ngayon na mabilis na rin siyang hingalin at mapagod. Pero sabi nga niya kay Rose, kayang-kaya pa niya ng ilang round sa kama.
Napailing siya nang maramdaman ang biglang pagsikip ng kanyang pantalon sa may bandang zipper sa gitna. Kakatapos niya lang magparaos sa dalagitang birhen heto at tila muling nagigising ang kanyang alaga. Naalala niya kasi ang naging huling pag-uusap nila ni Rose. Ang mapanuksong ngiti nito sa kanya. Ag mga tingin na tila naghahamon ng pakikipaglaban sa kama.
Mga batang birhen ang hilig niya lalo na ‘yung mga nagdadalagita pa lamang. Masikip. Sariwa. Pero hinding-hindi niya tatanggihan ang kasing-ganda ni Rose. Hindi man ito kasing-bata ng mga natitikman at nababayaran niya, sigurado naman siyang sariwa at masarap ang katawan nito pagdating sa ibabaw ng kama. Kutis pa lamang nitong tila kumikislap sa tuwing tatamaan ng liwanag, ang makikipot at mapupulang mga labi pati na rin ang makinis nitong leeg. Wala sa loob na kinuha niya mula sa ilalim ng kama ang isang putting jacket at inamoy iyon. Ang jacket na naiwan ng magandang turista sa veranda ng kanilang bahay. Ang jacket na inaamoy niya pa lang ay nakakailang paraos ang nagagawa niya. Ano pa kapag magkasama na sila ni Rose sa kama?
Nakangising hinimas niya ng isang kamay niya ang kanyang kaumbukan habang nakadikit sa ilong ang hawak na jacket nang mapaigtad dahil sa mga katok sa pinto.
“Kap, nasa labas po si Mang Mario,” sabi ng isa sa mga katulong nila sa bahay.
‘Ano na naman ba ang kailangan ng lalaking ‘yon?’ inis na bulong ni Kap Henry. “Patuluyin mo na siya sa veranda at bababa na rin ako. Maglabas ka na rin ng dalawang tasa ng kape.”
“Sige ho,” tugon ng katulong.
Ibinalik niya na ang puting jacket sa ilalim ng kama, isinarado na ang butones ng suot na pang-itaas bago lumabas ng kwarto. Ilan lang sila nina Mario sa pinakamatagal nang naninirahan sa Isla Azul kaya matagal na rin silang magkakilala. Naging malapit din sila sa isa’t-isa pero noon ‘yun. Noong hindi pa sila nagkakaroon ng usapan na hindi na muling magkikita-kita pa kung hindi naman kailangan. Kaya sigurado siyang may kailangan ito sa kanya ngayon na halos alam na rin niya kung ano.
“Kumusta Mario?” bati ni kap Henry nang maabutan si Mang Mario na nasa balkonahe at nagkakape na. Sanay naman na kasi ito noon na bumisita sa kanilang bahay. Umupo na rin siya sa katapat nito at inabot ang tasa ng kape na para sa kanya.
“Mabuti naman. Ikaw, kumusta ka Hen- Kap Henry?” kaagad na itinama ni Mang Mario ang sarili nang mapansin ang pasimpleng pag-ubo ng kausap.
“Mabuti rin. Anong pakay mo ngayong tanghali?” kahit tila batid na ang dahilan nang pagpunta ng kababata ay tinanong pa rin ito ni Kap Henry.
“Ikakasal na ang anak namin ni Celso. Gusto ko sanang –“
“Humingi ng pang-sponsor sa kasal ng mga anak ninyo?” Hindi na napigilan ni Kap Henry ang mga salitang lumabas sa bibig niya.
Nagbuga ng hangin si Mang Mario sa inis na pilit niyang pinipiglan. Ibinaba niya ang tasa ng kape sa bilog na lamesa na ang ibabaw ay salamin. “Hindi ba pwedeng naparito ako para imbitahin ka sa kasal ng mga anak namin?”
Sumisimsim muna ng kape na hindi na masyadong mainit si Kap Henry bago humarap sa kausap. Nakangiti. “Doon din naman papunta ang pag-iimbita mong ito sa akin, ‘di ba?”
Muling nagpigil ng inis si Mang Mario. Hindi ito ang oras para makipagtaasan siya ng ihi sa dati niyang kaibigan. “Kung hindi mo gustong pumunta sa kasal, okay lang. Basta ako, inimbita na kita. Nasa ‘yo na lang kung dadaan ka o hindi.”
“Pag-iisipan ko. Pero baka ipadala ko na lang ang regalo at pang-sponsor namin sa kasal kapag nagkaroon kami ng lakad sa araw ng kasal. Alam mo namang hindi namin hawak ang oras naming mga negosyante,” hindi iyon isang sagot kung hindi pagyayabang. Aminado si Kap henry na niyayabangan niya ang kausap.
Napailing na lang si Mang Mario. Inilayo niya ang tingin mula kay Kap Henry bago muling nagsalita. “’Yung babaeng turista, balita ko ay madalas siyang magkita ng anak mo.”
Ang sumunod na sinabing iyon ni Mang Mario ang hindi inaasahan ni Kap Henry na maririnig. Sa hitsura ng turista ay hindi nakapagtataka na makilala ito na para bang isang artista sa isla nila. Batid niya rin kung gaano kagusto ng anak niya ang magandang turista. Hindi niya nakikitang ngumiti si Harris ng ganoon sa harap ng isang babae. Hindi niya iyon hahadlangan pero bago ito mapunta sa nag-iisa niyang anak, sisiguraduhin niyang mauuna niyang matikman ang katawan ng magandang turista. “Oo, madalas nga silang magkita ni Harris dahil naging sekretarya pala siya ng doktora niyang mommy. Bakit? H’wag mo sabihing –”
“Hindi ko siya gusto.” Inunahan na ni Mang Mario ang kung ano pa mang hinala ang nabubuo sa utak ni Kap Henry. Kilala niya ito at alam niya kung paano maglaro ang imahinasyon nito. “Hindi mo ba nararamdaman? Parang may kakaiba sa kanya.”
Kumunot ang noo ni Kap Henry pero pinilit na gumiti. “Paanong kakaiba? Na nakakalibog siya?”
Gusto nang magmura ni Mang Mario pero pinigilan niya ang sarili. Bakit pakiramdam niya, si Adolph ang kausap niya ngayon? Nakatingin sa malayo habang tila libog na libog ang pagkakangiti. Ganitong-ganito ang hitsura ng anak niya kapag ang babaeng turista sa kanilang isla ang paksa ng usapan. “Hindi ko alam kung bakit parang pamilyar siya sa akin. Hindi ko lang matandaan kung kailan o saan. Pero sigurado ako… Nakita ko na siya dati.”
Ibinalik nia Kap Henry ang tingi kay Mang Mario ibinaba na ang tasa ng kape sa lamesa at tumayo.
“Kailangan ko na ring umalis. May iba pa akong aasikasuhin para sa kasal. May pinuntahan lang talaga ako na malapit dito kaya naisipan kong daanan ka upang imbitahan na rin. Ikumusta mo na lang ako kay Lani,” nagtaas pa ng kilay si Mang Mario bago nagsimulang maglakad palayo.
Naiwan namang nakasunod ng tingin si Kap Henry sa lalaking kanina lang ay kausap niya. Hindi na kasi siya nakasagot pa tungkol sa huling bagay na sinabi nito sa babaeng turista. Bukod sa kalibugan ay iyon din ang unang beses na naramdaman niya nang makita niya si Rose na kausap ni Harris. Ang tingin ng mga mata nito. Ang ngiti ng mga labi. Parang pamilyar sa kanya lahat….
‘Pero sigurado ako… Nakita ko na siya dati.’