ALAS-DOSE NG TANGHALI KINABUKASAN, nakaabang na naman si Makho sa labas ng classroom ni Jhustin.
“Uy, Makho, `ginagawa mo d’yan?” tanong niya. “`Di ka ba magla-lunch?”
“Magla-lunch na,” sagot nito. “Sabayan sana kita. Umuuwi ka ba?”
“Oo, e. Ayoko kasing nagbibitbit ng lunch box, saka malapit lang naman `yong bahay ko. Limang kanto lang.”
“A, okay.”
Parang nahagip na naman ni Jhustin ang lungkot sa mga mata ni Makho. Agad siyang umisip ng paraan para hindi ito madismaya. “Kung gusto mo, sa `min ka na lang kumain.”
“Ay, `di na.” Napailing si Makho. “Nakakahiya. Saka wala akong dalang pagkain. Bumibili lang ako d’yan sa labas.”
“E, di bumili ka muna, saka mo dalhin sa bahay.”
Napakamot sa ulo si Makho. “`Di na. Okay lang. Mahaba kasi ang pila do’n sa bilihan, baka maagrabyado ka pa. Next time na lang.”
“Sure ka?”
“Oo, ayos lang.”
“Bukas na lang, gusto mo? Papadagdagan ko kay Mama `yong luto n’ya para kumasya sa `ting dalawa.”
Napakamot na naman ang kaibigan niya sa ulo. “Puwede naman. Kaso `wag mo na `kong ipagluto. Nakakahiya sa mama mo. Magbabaon na lang ako.”
“Okay, sige. Basta do’n tayo sa bahay kumain bukas, ha?”
“Yup, it’s a date.”