CHAPTER FIFTEEN
HIN DI tumigil si Gabriel ng pag-iisip ng paraan para makumbinsi si Mama na huwag na akong pabalikin sa mansiyon. Nagawa na kasi ang renovations sa guest room. Pwede ko nang i-occupy. Madaling-araw, wala nang hila-hilamos, naghihintay kami sa tapat ng isang building sa Eastwood. May tig-isa kaming kape ng McDonald’s. May naisip na naman si Gabriel. Noong ginising niya ako, medyo hindi ko pa naiintindihan pero sumunod na lang ako. Tiwala lang. Pero nang sumampa ang kotse niya sa flyover ng Katipunan, alam ko na. Magugustuhan ko nga ang gusto niyang mangyari.
Bago pa maubos ang kape ko ay lumabas na ng building si Mama. Sinalubong agad siya ni Gabriel.
“Sorry, Tita. Hindi ko alam kung anong kape ang gusto ninyo.”
“It’s okay, Gabriel,” sabi ni Mama. “Okay nang pampagising itong anak ko.” Niyakap ako ni Mama. “Itong anak ko, anlandi-landi. Ang aga-agang makipag-live-in.” Binitawan ako ni Mama at naglakad na kami papunta sa kotse ni Gabriel.
“`Ma,” sabi ko. “Hindi naman kami nagli-live in.”
“Chika lang, `nak,” sabi ni Mama. “At hindi ako papayag. Hindi por que walang mabubuntis sa inyo, eh, papayagan ko na kayong gawin ang mga... Bagets pa kayo. Hindi ka pa nagde-debut, Alex.”
“Hindi pa nga po ako sinasagot ng anak ninyo, eh,” sabi ni Gabriel.
“I love it,” sabi ni Mama. “Ganyan kaming mga Bautista, façade lang namin ang kalandian pero hindi namin agad-agad isinusuko ang Bataan.”
“Twenty ka lang no’ng mabuntis ka ng tatay ko,” paalala ko.
“Gusto mong pag-usapan natin ang tatay mo?” tanong ni Mama.
“Okay na po,” sagot ko.
Dumeretso kaming tatlo sa unit ni Gabriel. Sumabay na lang ako sa mga plano ni Gabriel. So far, nae-enjoy ko naman. Naupo kami sa dining area. Nagtimpla ng kape si Gabriel para sa aming tatlo. May inihain na rin siyang tinapay at palaman. Magkatapat kami ni Mama—nagkakape, nagkukwentuhan tungkol sa mga achievement niya sa call center at kung gaano siya kasaya sa bahay ni Tito Raul. Ako, kung gaano kadali ang buhay ko sa bahay ni Gabriel.
Sandaling nagpaalam si Gabriel para magluto ng almusal. Pagkalipas ng ilang sandali ay nakaluto na ang lalaki ng sinangag, fried ham and eggs. Umupo na sa tabi ko si Gabriel.
“Wow, thank you, Chef Gab. But let’s go to business,” sabi ni Mama na parang nag-iba ang tono. “Formality lang naman ito. Ayoko kasing isipin na nagli-live in kayo kaya—”
“`Ma? Gabriel?” sita ko. “May na-lineup na ba kayong discussion points bago tayo magkita-kita?”
“Uy, ang Alex ko, humihirit na,” sabi ni Mama. “In fairness sa `yo, Gab, you’re bringing out the best in my bagets.”
“Thank you, Tita. And so he is to me.”
“Huwag tayong magbolahan,” singit ko. “Nag-usap na kayo, ‘no?”
“Tinawagan ako ni Gabriel kagabi,” sabi ni Mama. “Gusto raw niyang magkita tayo ngayong umaga, para daw hindi na kita nami-miss habang doon ka nakatira sa kanya. Good idea. Brilliant naman pala talaga ito kaya sagutin mo na. Chika lang... Pero `di ba kung magkikita nga naman tayo...”
“Ma,” singit ko uli. “Focus. Ano na’ng napag-usapan ninyo?”
“Iyon na nga. Maganda nga na nakatira ka sa kanila. Pero parang ayokong nakikitira ka sa kanya. Para kayong nagli-live in. So, we need to pay him. Rerenta ka na sa kanya, bedspacer kumbaga. Like that. `Di ba para malinis ang usapan?”
“And I think that’s a good idea as well,” sabi ni Gabriel. “Even your Kuya Albert thinks so, too.”
“Ito naman…” May inilabas na card si Mama. “Para hindi ka na mahirapan, hayan, nakasulat na diyan ang password, baguhin mo na lang.”
Kahit hindi ko nakikita, alam kong nagningning ang mga mata ko. May ATM card na ako.Tumayo ako at niyakap si Mama.
“Alam ko naman kasing hindi na ako laging nandiyan para sa `yo, anak. Una, dahil imposible `yon. Lumalayo ka nga sa akin, eh. Drama aside, college ka na. May mga isyu ka na na gusto mong solohin. Pero hindi kita itinataboy, ha? Mahal na mahal kita, anak. Pwedeng-pwede ka pa ring lumapit sa akin. Go lang, anak. Push lang. Lumapit ka lang sa akin at kering-keri natin `yan. Wala man ako palagi sa tabi mo pero promise, anak, isang tawag mo lang, darating ako.” Nagsimula nang tumulo ang mga luha ni Mama.
Hindi ako manhid. Humihinga na rin ako nang malalim at nagpipigil na rin ng luha. Pero hindi ko napigilan. “Mahal na mahal din kita, `Ma. Alam mo naman `yon. Ito na ba ang start ng regular na pagsasabi natin ng `I love you’ sa isa’t isa?”
“Oo,” sabi ni Mama. “`Yong ‘I love you’ na live na live worldwide. Hindi text-text lang.”
“Pero, `Ma, lagi kitang kailangan. Hindi kailanman darating ang araw na hindi kita kakailanganin. Kaya huwag kang mawawala, ha?”
“Hindi naman ako mamamatay, anak,” pagpapatawa ni Mama at pinahid na ang mga luha niya. “O, siya, enough is enough. Tama na ang drama. Panira ng makeup, eh. `Buti at uuwi na ako.”
Buong umaga si Mama sa condo ni Gabriel. Nanood kami ng DVD at nagkwentuhan. Hanggang sa magpaalam si Mama. Nasa ibaba na raw si Tito Raul, sinusundo na siya. Gusto ko mang dito na lang si Mama sa condo ni Gabriel ay hindi pwede. Gusto ko ring maging masaya si Mama. At si Tito Raul ang nakapagbibigay niyon sa kanya.
Pag-akyat ko pagkatapos ihatid si Mama ay malinis na ang condo. Nakaupo si Gabriel sa sofa at nanonood ng TV. Nakasuot pa rin siya ng T-shirt at jeans. Hindi pa siya nagpapalit mula nang sunduin namin si Mama. Ako naman ay naka-T-shirt at shorts. Ito rin ang suot ko kanina pa. Tumabi ako kay Gabriel. Hindi siya gumalaw. Inihilig ko ang ulo ko sa balikat niya.
“Thank you,” sabi ko na hindi tumitingin.
Lumingon siya sa akin.
Tiningnan ko siya. Nakangiti lang siya. “Gabriel, bakit mo ito ginagawa?”
“Because I don’t think the greatest meaning of ‘like’ is enough to describe what I feel for you,” sabi ni Gabriel na inalis ang tingin sa akin. Ganoon pa rin ang paraan niya ng pagsasalita—walang emosyon, naninimpla, ayaw mapahiya, naniniguro. Pero ramdam ko ang sincerity. “I love you, Alex.” Hindi niya ako tiningnan. Nagpatuloy siya sa pagsasalita. “Yes, I said that you can take your time and I can wait. But I won’t just wait. Gagawin ko ang kaya ko para madaliin ka nang hindi ka pinipilit.”
Niyakap ko si Gabriel nang mahigpit. “Thank you,” sabi ko. Tumingin siya sa akin; parang disappointed sa pasasalamat ko. Hinalikan ko siya pero hindi siya gumanti ng halik. Ngumiti ako, ginawa ang mga paghalik na ginagawa niya sa akin—mula sa pagsipsip sa mga labi hanggang sa pagdampi ng mga dila.
“Andaya mo. You know I can’t resist you,” sabi ni Gabriel.
Nagsimula na siyang gumanti ng halik. Nasa kainitan siya ng paghalik, at kahit mahirap iyong tanggihan, pinilit kong bumitaw.
“What’s wrong?” tanong ni Gabriel.
Inilabas ko ang cell phone ko, may binago nang kaunti sa Setting . Pagkatapos ay inilagay ko sa mesa, saka ako lumapit kay Gabriel. “Tawagan mo ako,” sabi ko.
Kahit nagtataka, tumayo si Gabriel, kinuha ang cell phone at nag-dial. Napangiti siya sa narinig.
I love you… Always forever… Near or far… Closer together…
Ibinaba ni Gabriel ang cell phone, niyakap ako at hinalikan; kasabay ng kanta ni Donna Lewis. Nahiga uli kami sa sofa. Ako, nakahiga, siya, nakapatong sa akin. Ang kanang kamay niya ay pumailalim na sa likod ko, at ang kaliwang kamay sa aking batok, tinitiyak na hindi ako bibitiw sa paghalik sa kanya. Damang-dama ko ang init ng malalambot niyang labi. Ang kanyang dila, nilalasap ang aking bawat halinghing.
“I love you, Gabriel.”
“I love you, too, Alex.”
Matagal kaming nakahiga. Dinama ang init ng isa’t isa. Ramdam ko ang katigasan ng kanyang harapan na tumatama sa aking katawan. Ako rin, hindi ko napigilang magalit ang akin. Lalo pa’t iniaangat ni Gabriel ang damit ko at pinadadaan ang kanyang kamay sa katawan ko.
Pero may pagpipigil si Gabriel, naramdaman ko. Ako man, gusto ko nang hawakan ang kanyang katigasan. Pero dahil hindi niya ako sinisimulan, nahihiya akong manguna. Patuloy ang paggala ng kanyang kamay sa katawan ko maliban sa aking harapan. Ganoon din ang ginawa ko sa kanya. Sapat na iyon, hindi kami tumigil sa paghahalikan. Hanggang sa mangalay na kami. Ganito pala iyon. Hindi pwedeng next moment agad, iyong kagaya sa pelikula. Iba pala. May dead air din pala pagkatapos ng mainit na tagpo.
“I’ll just take a shower,” paalam ni Gabriel. “Matutulog na tayo, `di pa tayo nakakaligo.”
Tumango na lang ako. Hindi pa nga kami nakakaligo mula nang sunduin namin si Mama sa trabaho. Narinig ko ang lagaslas ng tubig sa shower. Nang huminto ang lagaslas ng tubig ay hinintay kong lumabas si Gabriel. Pero hindi siya lumabas.
“Gabriel, nalunod ka ba?” Tumayo ako at agad pumunta sa banyo. Hinawakan ang doorknob. Bukas. Pumasok ako. Nagulat si Gabriel. Napatayo siya mula sa pagkakaupo sa toilet bowl. Nakita ko pa siyang hawak ang katigasan niya, na agad niyang binitawan at tinakpan ng tuwalya. “Sorry!” sabi ko na bigla namang napatalikod.
“Sorry, too,” sabi niya. “Akala ko, kaya kong iligo. Hindi pala. `Tigas pa rin, eh. I have to release it.”
“Gusto mo na ba?”
“Gustong-gusto,” sagot ni Gabriel.
Gustong-gusto ko na rin.
“Pero sabi ni Tita Veron, hindi ka pa nagde-debut. I wanna wait until then.”
“Pero eighteen na ako this year,” sabi ko. Ang landi ko sa statement na iyon. Pero hindi ko iyon sinabi para sa sarili ko. Nahihiya ako kay Gabriel. Parang ang dami na niyang nagawa para sa akin. Kung itong katawan ko ang kabayaran, okay na. Gusto ko rin naman.
“Sorry, Alex,” sabi ni Gabriel. “I respect Tita Veron. Ilang months na lang ba? October, next month na.”
“Thank you, Gabriel.”
“I love you, Alex”
“I love you, too.”