Chapter Eight
N AGISING ni Lechel sa ingay na nanggagaling sa cell phone niya. Inabot niya ang cell phone na nasa nightstand at sinagot ang tawag. “Hello?”
“Ms. De Villa, kumusta na ang assignment mo?” Ang editor-in-chief ang nasa kabilang linya.
Mahina siyang napamura. “Ahm…” Tumikhim si Lechel. “Maayos naman po, Ma’am. Nakausap ko na po si Mr. Guzmano.”
“Mabuti naman.” Halata ang kasiyahan sa boses nito. “I want you to report in my office, now. May pag-uusapan tayong importanteng bagay.” Pagkasabi niyon, nawala ang kausap sa kabilang linya.
Hindi pa nakakabawi si Lechel sa tawag nang maramdaman niyang nagising si Nykyrel sa tabi niya. Hinapit siya nito palapit saka siya hinalik-halikan sa leeg. Pinigilan niya ang sariling mapaungol.
“Good morning, babe,” sabi nito saka hinalikan ang leeg niya.
Agad na napansin ni Lechel na hindi nauutal ngayon si Nykyrel. He felt at ease and relaxed greeting her good morning. Pero umakto siyang hindi napansin na hindi ito nautal nang magsalita. Nararamdaman kasi niyang mauutal na naman ito sa oras na punahin niya.
“Good morning,” pabulong na sabi niya.
Humigpit ang yakap sa kanya ni Nykyrel saka ito nag-umpisang halikan ang kanyang leeg.
“Nykyrel!” sigaw niya nang maramdamang itinaas nito ang kanyang damit para makita ang mayayaman niyang dibdib.
“Relax, babe.” Hinalikan nito ang nipple niya. “I’m just greeting you a good morning.” With that, he kissed her nipple and sucked it inside his hot mouth.
Gumapang pababa ang mga labi ni Nykyrel sa kanyang puson. Mas bumaba pa lalo ang bibig nito hanggang sa mahubad nito ang pang-ibaba niyang kasuotan at dumapo ang mga labi nito sa kanyang pagkababae at sinimulan siyang sambahin.
Ipinatong ni Nykyrel ang mga hita niya sa magkabilang balikat nito saka mas bumilis at mas dumiin ang mga labi at dila nito sa pagkababae niya.
“Oh! Sweet Mary!” Umarko ang katawan ni Lechel. Ang lakas ng tibok ng kanyang puso. Her core throbbed with so much need and lust.
“Nykyrel…” ungol niya sa pangalan ng lalaki na mabilis na dinidilaan ang kanyang pagkababae.
Lechel wrapped her legs around Nykyrel’s neck and pulled him closer, crashing his face against her wet core. Hindi naman nagreklamo ang lalaki sa ginawa niya. Parang nasisiyahan ito na nasasarapan at nag-e-enjoy siya sa ginagawa nito sa kanya.
He licked, sucked and nipped her wet mound. Malakas siyang napapaungol at paulit-ulit na tinatawag ang pangalan nito dahil sa sobrang sarap na nararamdaman. Pinapaikot-ikot ni Nykyrel ang dila nito sa paligid ng hiyas niya at pagkatapos ay sinisipsip.
“Nykyrel. Oooh…” Nanginginig ang mga hita niya nang ipasok nito ang isang daliri sa kanyang loob.
Habol ni Lechel ang hininga habang iginagalaw ang balakang niya para salubungin ang bawat pagpasok ng daliri nito sa kanyang pagkababae. Kinagat niya ang pang-ibabang labi habang pinipigilan ang sarili na hindi sumabog. She’s so near... so near to orgasm.
“Oooh… Nykyrel. Oooh!” Lechel was deliriously chanting his name while she let his finger fill her mound. “Oooh… Heaven.”
Her toes curled as her orgasm reached its peak. Mahigpit siyang napakapit sa bedsheet at isang malakas na ungol ang kumawala sa mga labi niya kasabay ng pagsabog sa kanyang kaibuturan.
“Dear God…” sabi niya habang habol ang hininga at nakatingin sa lalaki.
Nag-angat ng tingin si Nykyrel sa kanya saka tumitig nang matiim sa mga mata niya.
“Good morning again, babe.” May masayang kislap ang mga mata nito.
Pinaikot niya ang mga mata. “Kakaiba ka rin mag-good morning, `no?”
Mahinang natawa si Nykyrel at tinulungan siyang isuot uli ang pang-ibaba niyang damit.
Nang matapos siya nitong tulungan, hinalikan siya nito sa puson saka siya kinindatan dahilan para bumilis ang tibok ng puso niya.
Inirapan niya ito para itago ang kilig na nararamdaman. “Come on. Mag-breakfast na tayo.”
“Hindi ka na nauutal.” Hindi niya napigilan ang sarili na punahin ito.
Gulat na tumingin sa kanya ang lalaki. “W-what?” Agad na bumagsak ang mga balikat nito.
Lechel sighed in disappointment. Back to stammering again. “Wala. Halika na.”
Bumangon siya at hinila ni Nykyrel palabas ng kuwarto papunta sa kusina. At dahil walang kaalam-alam si Nykyrel sa pagluluto kahit pa nakadepende ang buhay nito doon, siya ang nagboluntaryong nagluto ng agahan nila.
Simpleng agahan lang ang niluto ni Lechel. Eggs, bacon, fried rice and then four pieces of pancake. Habang nagluluto siya, naliligo naman si Nykyrel. Kaya nang matapos siyang magluto, nakalabas na ng banyo si Nykyrel. Ang bango-bango nito.
Naghahain si Lechel sa hapag-kainan nang yakapin siya ng lalaki mula sa likuran at halikan sa pisngi.
“Ang bango ng agahan natin, ah,” sabi nito.
Hindi napigilan ni Lechel na humarap sa lalaki at singhutin ang mabango nitong amoy.
“Damn, Nykyrel!” Ikiniskis niya ang dulo ng ilong sa leeg nito. “You smell so good.”
Mahina itong tumawa. “T-thanks.”
Nang mag-angat siya ng tingin sa lalaki, bahagyang namumula ang mga pisngi nito. Pero agad rin naman iyong nawala.
Mahina siyang natawa sa nakita. “Did you just blush?”
Nykyrel scowled. “Nope.”
Sinundot-sundot ni Lechel ang pisngi nito. “Aminin, namumula ka kanina,” tudyo niya rito. “Para namang ngayon ka lang nakatanggap ng compliment.”
Biglang nawala ang emosyon sa mukha ni Nykyrel. Pain crossed his beautiful and deep lazy brown eyes.
“Paano kung sabihin kong ngayon lang ako nakatanggap ng compliment?”
Gusto niyang kutusan ang sarili. Of course, he didn’t get compliments often. Binu-bully ito noon at alam niyang puro hinanakit ang natatanggap nito sa iba.
Masuyo niyang hinawakan ang mukha ng lalaki saka hinaplos ang pisngi nito. “Nykyrel, you are the most handsome man I have ever met.” Sinalubong niya ang mga mata nito na puno ng pagdududa at kawalan ng tiwala sa sarili. “You smell nice and I like that smell of yours. Noong makita kita, napatanga ako sa kaguwapuhan mo.”
She had to feed his ego. Kailangan nitong malaman kung gaano siya kaapektado sa presensiya nito.
“Kahit noong una ang sama ng ugali mo, para sa akin mabuting tao ka pa rin kasi hindi mo ako iniwan doon sa gate para pira-pirasuhin ng aso mo. You’re amazing.”
Umiling si Nykyrel. “I-I s-stammer—”
“At wala akong pakialam doon. Hindi magbabago ang tingin ko sa `yo kahit pa maging pipi ka na talaga.”
Sa pagkakataong iyon, napangiti si Nykyrel. “T-thanks for m-making m-me feel b-better.”
Inilapat ni Lechel ang mga labi sa mga labi nito, pagkatapos ay bahagyang inilayo ang mga labi niya sa mga labi nito. Hindi niya alam kung bakit niya hinalikan ang lalaki. Parang normal na sa kanya ang halikan ang lalaki.
Bakit ba niya ito nararamdaman? Lechel felt like he needed a kiss, a hug and someone that would accept him no matter what.
At ikaw ang taong `yon? tanong ng munting boses sa isip niya.
Kinagat niya ang pang-ibabang labi.
I wish I could be that person.
Pero alam niyang masasaktan si Nykyrel dahil sa kanya. He was her assignment. At siguradong masasaktan niya ito para lang makuha ang promotion na kanyang inaasam noon pa.
Heartless! sigaw ng isang parte ng kanyang isip.
Yeah, I am, sabi niya sa isip. She felt bad.
Anong gagawin ko?
Tumingin siya kay Nykyrel saka ngumiti. “Smile, Nykyrel.”
“T-thank y-you, babe.” Wala nang bakas ng sakit ang mga mata nito. Mukha itong masaya kaya masaya na rin siya.
“Kain na tayo,” sabi niya saka ito inalalayan paupo. “Upo ka lang diyan.”
Nilagyan niya ng pagkain ang pinggan nito saka ipinagtimpla ng kape pagkatapos ay umupo siya sa upuang katabi ng lalaki.
“Nyk?”
Natigilan ito pagkatapos ay napatitig sa kanya. Nakataas ang isang kilay nito at nagtatanong ang mga mata. “Nyk?”
Ngumiti si Lechel. “Kasi ang haba ng pangalan mo, eh.” Dumukwang siya palapit dito. “Puwede ba kitang tawaging Nyk?”
“Nyk...” Bumakas ang sakit sa mukha nito. “Yeah. Nyk sounds good. Pero mas gusto ko pa rin na tawagin mo akong Nykyrel.”
Nag-alala siya bigla. “Ayos ka lang ba? Okay lang kung ayaw mong tawagin kitang Nyk.”
“I hate that nickname.”
“Bakit?”
“Kasi Nyk ang tawag ng mga taong nangungutya sa akin.” The pain in his eyes intensified. “Tinutudyo nila ako gamit ang pangalang `yon. Pero kung `yan ang gusto mong itawag sa akin, ayos lang. Okay lang sa akin.” Sinubukan nitong ngumiti. “Call me Nyk.”
Napakawalang puso niya kung tatawagin itong Nyk. He was mocked with that name. God. She felt awful.
“Nah.” Nginitian niya ito. “Okay na sa akin si Nykyrel.” Ibinalik niya ang atensiyon sa kinakain. “Anyway, aalis pala ako ngayon. Pinagre-report ako ng boss ko.”
Naramdaman ni Lechel na natigilan ang lalaki sa kanyang sinabi. It seems that he froze.
“Aalis ka?” His voice sounded vulnerable.
Hindi siya tumingin dito. “Oo. Kailangan kong makipagkita sa boss ko.”
“Iiwan mo ako?” Sa pagkakataong iyon, malamig at walang emosyon ang boses nito.
“Babalik din naman ako. `Di ba, may pangalawang injection pa ako ng anti-rabies?”
Bigla nitong binitawan ang hawak na kutsara at tinidor saka tumayo. “Pagkatapos mong kumain, umalis ka na. Don’t bother yourself with the dishes, ako na ang maghuhugas. Just leave.” Pagkasabi niyon, agad itong umalis sa hapag-kainan at naiwan siyang naguguluhan.
“Babalik din naman ako, eh,” bulong niya sa hangin.
Nawalan na ng ganang kumain si Lechel kaya naman iniligpit niya ang kinainan at naghugas. Pagkatapos ay bumalik siya sa dating kuwarto at nagbihis. Nandoon sa kuwarto na iyon ang damit niya kaya naman doon siya nagpunta.
Tiningnan ni Lechel ang sarili sa salamin saka bumuntong-hininga. “Babalik din naman ako,” sabi niya na parang kinakausap ang sarili saka lumabas ng kuwarto.
Salamat sa Diyos, sa pagkakataong iyon, hindi tumahol ang aso ni Nykyrel. With her shoulder bag on her shoulder, she left Nykyrel’s house. At habang nasa biyahe papunta sa opisina, isa lang ang laman ng kanyang isip.
Ano ang sasabihin ko kay Editor-In-Chief?
MULA sa bintana ng kuwarto ni Nykyrel, kitang-kita niyang umalis si Lechel sa bahay niya. He felt his stomach drop. Parang may kulang na ngayong wala na ang babae sa bahay niya.
Noon, ayos lang naman sa kanya ang mag-isa. Ngayon, nalulungkot na siya. He felt a lump in his throat. Fuck this feeling!
Pakiramdam ni Nykyrel ay may nawala sa kanya. He felt incomplete, like part of himself was missing.
Shit! Ayaw niyang nakadepende ang kasiyahan niya sa isang tao, ayaw niyang nakadepende ang kanyang buhay sa iba. Pero kay Lechel, nag-iiba ang lahat. In just a few days, she managed to creep into his defenses, right inside his rib cage where that certain organ was located.
Bumuga siya ng marahas na hangin saka umalis sa bintana. Bumalik siya sa kama at nahiga. Naamoy pa niya ang natural na amoy ni Lechel sa kumot at unan niya.
Kung nagiging tapat lang siya sa kanyang sarili, aaminin ni Nykyrel na natatakot siya. Natatakot siya na baka hindi na bumalik si Lechel sa kanya. She’s a journalist. She’s beautiful, smart, understanding and caring. Wala pa siyang nakikilalang babae na tanggap kung ano siya. Men would line up just to date her. And here he was, a man with disorder. Mas pipiliin nito ang perpektong lalaki na kaya itong makasama sa labas ng bahay at hindi nauutal.
Nykyrel felt sick all of the sudden. Ayaw niyang may magustuhan si Lechel na lalaki. He wanted to claim her as his but he couldn’t. Hindi niya ito ikukulong sa loob ng kanyang bahay tulad ng ginawa sa sarili. Karapatan nitong maging masaya sa labas ng bahay niya.
Ipinikit ni Nykyrel ang mga mata pagkatapos ay bumangon at nagpunta sa kanyang study table. Kailangan niyang tapusin ang report na ipapasa kay Daniel.
Hindi niya namalayan ang paglipas ng oras. Second turned to minutes and minutes turned to hours. Nang tumingin siya sa labas ng bintana, madilim na sa labas.
Nasaan na si Lechel?
Disappointment settled in his stomach. Parang may kung anong nakadagan sa dibdib niya sa bigat ng nararamdaman. Ikinuyom niya ang kamao at mariing ipinikit ang mga mata para kontrolin ang galit na kanyang nararamdaman.
I’m sure Lechel is already spilling all my secrets to the media.
She’s a journalist for fucking out loud! That’s what she did, expose people secret. Dammit!
Shit! Bakit ba hindi niya naisip iyon? Baka naging mabait lang ang babae sa kanya dahil may kailangan ito. At ngayong nakuha na ang gusto mula sa kanya, umalis na ito at iniwan siya.
Inisip ba niya ako bago siya umalis?
Something inside him broke.
Fuck! I don’t want to feel this way.
Naiinis na umalis si Nykyrel sa kuwarto at nagpunta sa baba ng bahay. Nang makarating sa gate, kinuha niya ang lock ng gate na malapit sa bahay ng kanyang asong si Dazner. Ila-lock na sana niya ang pinto nang bigla iyong bumukas.
Nanlaki ang mga mata niya at nagsalubong ang mga kilay. “What the...”
“Nykyrel?”
Napakurap-kurap siya sa gulat. “Lechel?”
Pumasok ang babae sa maliit na pinto ng gate at nagtama ang mga mata nila.
“Hey.” Gumuhit ang ngiti sa mga labi nito. “I’m back.”
“Yeah.” Nakahinga siya nang maluwang. Nykyrel felt his heart beat like crazy. “You’re back.”