Chapter Nineteen
I NILAPAG ni Lechel ang sagot ni Nykyrel sa interview niya sa ibabaw ng mesa ng editor-in-chief. “Heto na po. Lahat ng tanong, sinagutan niya,” makahulugang sabi niya.
Ngumiti ang editor-in-chief. “Alam kong sasagutin niya, ikaw ang nag-interview, eh.”
“Anong ibig n’yong sabihin?” naguguluhang tanong niya.
Mas lumapad ang ngiti nito. “Lechel, kahit hindi mo sabihin sa akin, kaya kong hulaan kung ano ang naging relasyon n’yo noon ni Mr. Guzmano isang taon na ang nakakaraan. I know. I could feel it in your article. At gusto lang kitang tulungan ngayon na magkita kayo uli. After all, it was my idea to train you in Chicago.”
Napakagat-labi si Lechel. “I know it’s wrong to mix business with pleasure, but—”
“Hindi mo napigilan?” nanunuksong tanong nito.
Nahihiya siyang ngumiti. “Sinubukan ko naman.”
“Ayos lang `yon, maganda naman ang kinalabasan.” Ibinasura nito ang papel kung saan nandoon ang sagot ni Nykyrel. “The interview is a hoax. Chill.”
Umawang ang mga labi ni Lechel, pero hindi siya nagsalita. Tumango lang siya at umalis sa opisina ng boss niya. Hindi siya makapaniwala na tinulungan siya ng boss niya para makita uli ang lalaking mahal niya. Goodness!
Pumasok si Lechel sa opisina niya at huminga nang malalim.
Kailan ko kaya uli makikita si Nykyrel?
NANG sumapit ang hapon, nagsalubong ang mga kilay ni Lechel nang humahangos na pumasok ang sekretarya niyang si Jeannelyn sa sa akin opisina.
“Ma’am, may nagpipilit pong pumasok sa opisina n’yo. He said it’s important.”
He?
“May appointment ba siya o wala?”
“Wala po.” Marahas itong umiling. “Nasisiguro kong walang Nykyrel Guzmano sa appointment n’yo.”
Nanigas si Lechel sa kinauupuan. “N-Nykyrel Guzmano?” Sumikdo nang mabilis ang puso niya. “N-nasa labas siya? Nandito siya?”
Tumango ang sekretarya niya, pero nakakunot ang noo nito. “Opo, Ma’am.”
Umayos siya ng upo sa swivel chair at huminga nang malalim. “Papasukin mo siya.”
“Yes, Ma’am.” Lumabas ang sekretarya niya sa opisina. Hinintay niyang pumasok si Nykyrel.
Humugot siya ng malalim na hininga saka pinakalma ang sarili. Kung ano man ang pakay sa kanya ni Nykyrel, siguradong may kinalaman iyon sa interview o sa magazine. Wala iyong kinalaman sa kanya.
Yesterday, on Délicieux Restaurant, Nykyrel kept in glaring at her, pero hindi ito lumapit sa kanya. Hiniling niya na sana lumapit ang lalaki, pero natatakot naman siya na baka maging desperada na naman siya sa pagmamahal nito.
Bumukas ang pinto at tumigil ang paghinga niya. Pumasok sa nakabukas na pinto si Nykyrel. He looked so handsome in his simple pants and polo shirt. Lechel craved to hug him again.
No! Keep yourself together.
Tumikhim si Lechel at umaktong walang epekto ang presensiya nito sa kanya. “What can I do for you, Mr. Guzmano?”
Nykyrel locked the door, making her heart thump like crazy.
Mabilis siyang tumayo. “Buksan mo ang pinto,” she demanded and walked towards him. “Ano ba ang kailangan mo sa akin, ha? Is this about the interview? May ipapabago ka ba? Gusto mo ng kopya—”
Nykyrel gripped her arm, pinned her on the door and slammed his lips on hers. Napasinghap si Lechel sa gulat na sinamantala naman ng lalaki. He slid his tongue inside her mouth and deepened the kiss. Napaungol siya sa ginawa nito at napakapit sa braso nito.
Bago pa niya masagot ang halik nito, pinakawalan na ni Nykyrel ang mga labi niya. Halos gahibla na lang ang pagitan ng mga labi nila. Oo nga at pinakawalan nito ang kanyang mga labi niya, pero napakalapit naman niyon. Naghalo ang hininga nilang dalawa. Matiim ang titig nito sa kanya.
Lechel wanted to ask badly why he kissed her? Pero hindi niya magawa, wala siyang lakas ng loob. Pagdating kay Nykyrel, nawawalan siya ng lakas ng loob.
“Nykyrel...” bulong niya sa pangalan nito.
Hinaplos nito ang nakaawang niyang mga labi. “Ito ang kailangan ko sa `yo. I need to kiss you. I need to see you. I need to touch you. I need to... damn it!”
“Why?” she finally asked.
Lumamlam ang mga mata ni Nykyrel. “Kasi mababaliw na ako sa kakaisip sa `yo. Simula nang makita kita ulit, ikaw na lang lagi ang laman ng isip ko. Ikaw lang, Lechel, ikaw lang.”
Gusto niyang maniwala, gustong-gusto, pero masakit pa rin ang ginawa nito isang taon ang nakakaraan.
“Nykyrel…” Huminga siya nang malalim. “You made your choice a year ago.”
“I know.” Hinaplos nito ang pisngi niya at pinaulanan ng halik ang kanyang mukha. “At hindi ko pinagsisihan na pinili ko ang career mo. Look at you now, you got promoted and you deserved it. Hindi ko hahayaang ako ang maging dahilan para hindi mo maabot ang pangarap mo bago mo pa ako makilala. I will not be your downfall, Lechel. Because to me, you are my light, my hope and salvation. And I want to be like that to you, too.”
Masuyo nitong hinalikan ang mga labi niya. “God, Lechel, you don’t know how much it pained me to send you away.”
Kinagat niya ang pang-ibabang labi. “But you still did. Pinapili kita, Nykyrel. Handa akong manatili sa tabi mo kung sinabi mo lang.”
“`Yan ang kinakatakot ko.” Niyakap siya nito at hinalikan sa noo. “Nagawa mong akyatin ang gate ng bahay ko para sa promotion mo, alam ko kung gaano `yon kaimportante sa `yo. Alam ko, Lechel, kaya pinaalis kita. And also, I needed time for myself. I needed to fight my demons. I needed to flush them out of my life. Ikaw ang dahilan ng lahat ng pagbabago sa buhay ko. Please, give me another chance to prove to you that I’m worthy of your attention, that I’m the man that you can be proud of.”
Nagmamakaawa ang tingin nito sa kanya. “Alam kong hindi ko kayang pantayan ang isang RV Volkzki. I’m just Nykyrel Guzmano. You know me inside and out and I know I could never be as confident and amazing as RV. But please, I’m begging you. Please, give me a chance. Please?”
Dumausdos si Nykyrel at lumuhod sa harap niya saka tumingala sa kanya. “Please, Lechel. I need you. Ayoko nang magising na wala ka sa tabi ko. Ayoko nang gumising sa araw-araw na wala ka, na hindi kita mayakap, na hindi kita mahalikan, na hindi ko man lang masabi sa `yo na, ‘Lechel, I miss you.’ I tried so hard to be strong for a year so that when you’re back, you’d be proud of me. Pero, Lechel, nade-drain na ang tapang ko, kailangan kita. Kailangan na kailangan kita sa buhay ko. Please, give me one more chance, one more. Please, just one more.”
Tumulo ang mga luha ni Lechel sa pagmamakaawa ni Nykyrel. God! Hindi naman nito kailangang magmakaawa.
Lumuhod siya para magpantay ang mukha nila. Hinawakan niya ang mukha nito at matamang pinakatitigan. She could see determination and desperation in his eyes. God! This man amazed her in so many ways. No wonder she fell madly and deeply in love with him.
“Nykyrel…” She pressed her thumb against his lips and smile softly. “God, you don’t have to beg.” Pinagdikit niya ang noo nilang dalawa at ipinikit ang mga mata niya. “I missed you too, baby. I did. I really missed you.”
Huminga siya nang malalim habang tumutulo ang kanyang mga luha. Lumabas ang kinikimkim niyang nararamdaman dito na pilit niyang pinipigilan dahil natatakot siya na baka hindi sila parehas ng nararamdaman.
“One year, Nykyrel, one year. God, one year. I missed you, too.”
Hinalikan siya ni Nykyrel sa mga labi habang hinahaplos ang buhok niya. Ito ang unang tumigil sa paghalik at nagtatanong na tumingin sa kanya.
“Ano mo si RV?” tanong nito na may takot sa mga mata. “I can’t compete with a man like him, Lechel. Pero para sa `yo, ipaglalaban kita nang patayan, maging akin ka lang.”
Mahina siyang natawa habang tinutuyo ng mga daliri nito ang luha niya sa pisngi. “Kaibigan ko lang si RV, Nykyrel. Malandi lang talaga `yon. `Yong pag-akbay-akbay niya, wala `yon.”
“And the other man, NK?”
Itinirik ni Lechel ang mga mata. “Kaibigan ko lang ang dalawang malanding `yon. Just friends. Nothing else.”
Pinakatitigan siya ni Nykyrel, binabasa ang emosyon sa mukha niya kung totoo ang kanyang sinasabi.
Seconds later, Nykyrel smiled. “Can I take you out?”
Namilog ang mga mata ni Lechel. “Like a date?”
Mabilis itong tumango. “Oo.” Ngumiti si Nykyrel. “I can cook now, I’ve been learning. Puwede kitang ipagluto. Sa bahay tayo kakain. God! My house misses you, babe.”
Mahina siyang natawa. “It’s a date then.”
“Yes!” Napasuntok si Nykyrel sa hangin bago sinakop ng mga labi nito ang mga labi niya.
Pinikit ni Lechel ang mga mata. He never said the three magic words and she’s still waiting. Sana naman hindi abutin ng isa pang taon ang paghihintay niya sa tatlong salitang iyon na magpapasaya sa kanya nang tuluyan.
PAGSAPIT ng gabi, nakita ni Lechel ang sarili sa labas ng gate ng mansion ni Nykyrel. She smiled to herself. She always found herself outside his gate. Maybe it’s fate.
Gamit ang susi na ibinigay sa kanya ni Nykyrel kaninang umaga, binuksan niya ang gate at pumasok saka ini-lock ulit.
Ang una niyang napansin nang makapasok siya ay nakatali na ang aso na kumagat sa kanya at malayo na ang bahay niyon sa gate. She smiled at that. Hmm… Improving.
Pumasok si Lechel sa loob ng kabahayan at napaawang ang mga labi niya sa nakita. Parang hindi lang si Nykyrel ang nagbago kundi pati ang bahay nito.
Amazing.
Hindi na natatakpan ng makakapal na kurtina ang mga bintana, sa halip bukas iyon at kitang-kita sa labas. The house was now bright. The dark paints were replaced by relaxing cool blue. The black marble was replaced by glossy dark blue. Everything had changed. From curtains to floors to everything. The house looked alive and happy. It was amazing. So amazing. Makikita sa pagbabago ng bahay nito ang pagbabago ni Nykyrel. At masaya siya para sa lalaki, sobrang saya.
Sinuri ni Lechel ang buong first floor ng bahay bago nagpunta sa dining area. Napangiti siya at humilig sa hamba ng pinto nang makita si Nykyrel na abala sa paghahain ng pagkain sa mesa. He’s wearing faded blue jeans, his long sleeve polo was rolled up to his elbow and he was barefoot. Ang guwapo talaga ng lalaki.
“Hey, handsome,” bati niya.
Nykyrel stilled and looked at her. And then a broad smile appeared on his sexy lips.
“Hey, baby.”
Her heart melted at that.
Lumapit ito sa kanya saka siya hinalikan sa mga labi. “Thanks for coming.”
Matamis siyang ngumiti. “You’re welcome.”
Niyakap siya nito. Napakasarap niyon sa pakiramdam.
“I missed you, baby,” sabi ni Nykyrel at hinalikan siya sa noo. “Kumain na tayo?”
Tumango si Lechel. “Ikaw talaga ang nagluto niyan?” Tumingin siya sa hapag-kainan na may masarap na pagkaing nakahain. “Nice. Isang taon lang akong nawala, natuto ka nang magluto.”
Mahina itong natawa. “Yeah. Gusto kasi kitang ipagluto pagbalik mo.”
Natunaw na naman ang puso ni Lechel. Why was this man so sweet and amazing?
Itinaas niya ang kamay na may hawak ng susi. “Here yah go.”
Kumunot ang noo ni Nykyrel. “No, sa `yo na `yan.”
Kumunot ang noo niya. “Ha?”
Ngumiti ang lalaki. “Lechel, gusto kong manatili ka sa buhay ko at `yang susi na `yan ang patunay n’on. Keep it, that’s also the key to every part of me.”
Napatitig si Lechel sa lalaki saka ngumiti. “You really want me to be with you? For real? Hindi mo na ako ipagtutulakan?”
“As if I could live without you in my life. Sa isang taon nga na wala ka, para akong namamatay araw-araw, ano pa kaya kung wala ka talaga at alam kong hindi ka na babalik? That would send me straight to grave. Because I will die without you, Lechel.”
Hinawakan niya ang kamay nito saka iyon pinisil. “Mananatili ako hangga’t hindi mo ako ipinagtutulakan palayo sa `yo. Mananatili ako sa tabi mo. I promise.”
Nagningning ang mga mata ni Nykyrel. “Panghahawakan ko `yang pangako mo. At sa pagkakataong ito, naniniwala na ako sa pangako mong `yan.”
Masuyo siyang hinila ni Nykyrel palapit sa mesa saka ipinaghila ng upuan. It was a romantic dinner with champagne, candles and flowers. It melted her heart.
“So…” Si Nykyrel ang unang bumasag sa katahimikan habang kumakain sila. “Kumusta naman ang training mo?”
“Hmm…” Ngumiti si Lechel nang maalala ang pinaggagagawa niya sa training. “I was sent to make an article about drug dealing in Detroit, fake ID in the club. I have to take pictures of celebrities coming in and out of the city. I was also sent to countryside to see the people living there and make an article about it. Nakakita ako ng nasusunog na bahay, nakawan and hostage taking.” Mahina siyang natawa. “Isang taon lang, pero marami akong natutunan.”
Tumango-tango ito at nagtanong ulit. “Si RV Volkzki, saan mo naman siya nakilala?”
Lechel could see the green monster in Nykyrel’s eyes. He’s jealous! Oh, boy. Her heart was beating so damn fast!
“Ahm…” Sumimsim siya ng wine sa kopita at sinagot ang tanong nito. “Actually, na-meet ko si RV noong paalis ako papuntang Chicago. Ang kulit, eh. Ipinasyal niya ako sa buong airport. Nang hindi ako nahumaling sa kaguwapuhan niya—his words not mine—sinundan niya ako sa Chicago at nagpilit na maging mag-best friend daw kaming dalawa. Baliw lang, eh. And RV came with a package, NK, RV’s bff . Kaya naman naging kaibigan ko rin si Count Nexxus Knight. Hindi naghihiwalay ang dalawang `yon, eh. Siguro dahil parehong malandi.”
Mahinang natawa si Nykyrel. “Akala ko espesyal siya sa `yo.”
Umiling si Lechel. “Ikaw lang naman ang lalaking espesyal sa akin.” Napamulagat siya nang makitang namula ang mga pisngi ni Nykyrel. Ang gulat sa mukha niya ay napalitan ng malapad na ngiti.
“Are you blushing?”
Nag-iwas ng tingin si Nykyrel. “Yes. Ikaw kasi, eh. You know the effect you have on me.”
Bumilis lalo ang tibok ng puso niya. “Hindi ko alam, eh.”
Tumayo si Lechel mula sa pagkakaupo saka nagpunta sa tabi ng lalaki at niyakap ito nang mahigpit. She caught stop herself from kissing Nykyrel’s neck and nipping it.
Nykyrel groaned. “S-stop it, Lechel. Baka hindi matapos ang hapunan natin.”
Her breathing hitched. Was that an invitation? God! It had been a year since they last felt each other’s body. Her body tingled in anticipation. Hell!
Bumaling sa kanya si Nykyrel at nagtama ang mga mata nila. Isang dangkal na lang ang layo ng mga labi nila. Lechel could see desire and hunger in his eyes. Nararamdaman niya ang kagustuhan nitong mag-isa ang katawan nila. She wanted it, too. She wanted to feel his body intimately pressed against hers.
“Nykyrel...” bulong niya sa pangalan nito.
Her lips brushed against his when she spoke his name.
Nykyrel’s eyes darkened with lust, desire and an unnamed emotion. “Fuck it.” He growled and crashed his lips on hers, biting and nipping it like a hungry animal.
Lechel kissed him back with the same ferocity. Uhaw na uhaw ang bawat galaw ng mga labi nila. Para silang nasa disyerto at sa pamamagitan ng halikan nila ay mawawala ang uhaw nila para sa isa’t isa. They kissed hungrily.
Nakita na lang ni Lechel ang sarili na wala na ang pantalon at panty niya saka paharap siyang nakaupo sa mga hita ni Nykyrel.
Wala na ang hiya sa katawan niya. Lumipad na iyon sa kung saan at wala siyang pakialam. Hinubad niya ang pang-itaas na damit at si Nykyrel ang naghubad ng bra niya. Binuksan naman niya ang butones ng polo nito at hinalikan ang matipuno nitong dibdib.
“Oooh, Lechel…” He groaned and cupped her breasts. “Damn, I missed these little beads of yours. So taut. So beautiful.”
Kinagat ni Lechel ang pang-ibabang labi nang imasahe nito ang mayayaman niyang dibdib. Lumabas ang mararahang ungol at daing sa mga labi niya nang maramdamang ang isa nitong kamay ay nasa pagkababae niya at nilalaro ang hiyas niya.
“Oooh!” She bit his neck, giving him a hickey. “Shit! Oooh! Ang sarap niyan.”
Nykyrel slid his one finger inside her and thrust it in and out.
Napaliyad si Lechel. “Oooh, heaven.”
“Yes,” hinihingal na sabi ni Nykyrel habang kinakagat-kagat ang gilid ng tainga niya. “You are heaven, baby. My heaven.”
Halos kagatin na ni Lechel ang lahat ng parte ng leeg ni Nykyrel sa sobrang panggigigil. She wanted more, damn it! She wanted his manhood inside her and she wanted it now.
Bumaba ang kamay niya sa butones ng pantalon ng lalaki saka iyon binuksan. Inilabas niya ang nag-uumigting nitong kahabaan.
“I want... it. Oooh… Now, Nykyrel.” Habol niya ang hininga habang inilalabas-pasok pa rin nito ang daliri sa loob niya. “Now, Nykyrel, now.”
Hinugot ni Nykyrel ang daliri sa loob niya, siya naman ay mabilis na ipinasok sa loob ang mahaba at malaki nitong pagkalalaki.
“Oooh!” Napasigaw siya sa sarap.
“Oooh, baby…” daing ni Nykyrel na hinawakan ang balakang niya at iginiya ang katawan niya kung paano gumalaw. “Damn, you’re tight.”
Yumakap siya nang mahigpit kay Nykyrel at itinaas-baba ang katawan.
“That’s it, baby, ride me…” pabulong na sabi ng lalaki sa tainga niya. “Yes, ride me harder, baby. Fuck me harder.”
Lechel’s body burned. Sinunod niya ang sabi ni Nykyrel. She rode him fast, hard and rough.
“Come on, baby, harder.” Nykyrel slapped her butt cheek. “Lalabasan na ako. Oooh, yeah.”
Mas ibinaon pa ni Lechel ang kahabaan nito dahilan para mapasigaw sila ni Nykyrel sa sarap na hatid niyon. Gumigiling siya, walang tigil ang pagtaas-baba ng balakang niya. Parehas silang kinakapos ng hininga, pero hindi siya tumigil. At nang maramdamang malapit na siyang labasan, mas humigpit pa ang yakap niya sa lalaki.
“I’m coming, Nykyrel. Oh, God!” Malapit na, kaunting taas-baba na lang.
Lechel moved faster and harder and the next thing she knew, she was climaxing around Nykyrel’s shaft. Moments later, Nykyrel followed.
And in the middle of Nykyrel’s orgasm, he whispered firmly. “I love you, Lechel.”
Lechel abruptly pulled away and looked at Nykyrel, shocked. “What?”
Ramdam na ramdam niya ang mainit na katas na inilabas ni Nykyrel sa loob niya. It tickled her vagina walls and it made her orgasm again for the second time.
Lechel shivered. “Anong sinabi mo?”
Masuyo siyang hinalikan sa mga labi ni Nykyrel saka ito ngumiti. “I said, I love you, Lechel. Hindi mo ba narinig?”
Umawang ang mga labi niya. “A-ano? M-mahal mo ako? Kung ganoon, sino ang babaeng tinutukoy mo sa interview?”
Nykyrel gave her a sweet smile. “Lechel, you are the only woman I ever love in my whole existence. There’s no one else but you, my love. Ikaw lang, mula noon hanggang ngayon. Sa isang taong lumipas, walang ibang naging babae sa buhay ko. Ikaw lang talaga, wala nang iba. I love you so much and I’m not afraid to say it now, hindi tulad noon na takot akong ipaalam sa `yo ang nararamdaman ko. Because now, I know, I’m the man that you can be proud of in front of everybody. And I’ll try my hardest to be worthy of you.” May takot sa mga mata nito. “So, ahm, mahal mo rin ba ako?”
Lumamlam ang mga mata niya. This man would do anything and sacrifice even his heart for her. Sino ba siya para hindi mahalin ang isang Nykyrel Guzmano, the sweetest, most amazing and lovable man she had ever met?
Tumango si Lechel at niyakap ito. “I love you too, Nykyrel. Mula nang una mong banggitin ang pangalan ko, minahal na kita.” Buong pagmamahal na tinitigan niya ito. “I love everything about you, disorder and all. At wala akong pakialam sa sasabihin ng iba. Hindi kailangang maging magaling ka para ipagmalaki kita. I had always been proud of you, Nykyrel. You had always been worthy of my attention and affection. The moment our eyes met a year ago. I knew, deep down inside me, that you were the one for me. I love you so much, baby. I love you so much.”
Parang nakahinga nang maluwag si Nykyrel. “Thank goodness you love me, too.”
Mahina siyang natawa. “What’s there not to love?” Hinalikan niya ito sa mga labi saka bumulong. “You are the most amazing man I’ve ever met after all.”