Chapter Nine
M ASAYANG nagluluto si Lechel ng hapunan nila habang si Nykyrel naman ay hindi iniiwas ang tingin sa mukha niya na para bang may kakaiba sa kanya. Tiningnan niya ang lalaki at nahuli itong nakatingin sa kanya. Bakas ang kaguluhan sa mga mata nito.
“Bakit ka nakatingin sa akin nang ganyan?” tanong niya.
Kumunot ang noo nito. “N-nakatingin sa `yo n-nang?”
“Nakatingin sa akin na para bang isa akong salita na mahirap sabihin.”
“You j-just m-made me c-confused, Lechel,” sabi ni Nykyrel. “You left a-and then you’re b-back. What t-the hell are you t-thinking?”
Parang may kumurot sa puso niya. “Ayaw mong bumalik ako rito?”
That hurts.
“Akala ko ayos lang na bumalik ako. May dalawang injection pa ako ng anti-rabies, `di ba?”
Nagdilim ang mukha nito. “`Yan a-ang dahilan ng p-pagbalik mo? You c-can get t-the anti-rabies in any h-hospital in the country. Bakit k-ka pa b-bumalik?” He sounded harsh and it hurt her.
Nagpakawala siya ng malalim na buntong-hininga. “Kung ayaw mong nandito ako, magsabi ka lang, aalis ako agad.”
“B-bakit? D-dahil n-nakuha mo na ang g-gusto mo s-sa a-akin?” Puno ng pait ang boses ni Nykyrel. “Bakit ko ba n-nakalimutan n-na isa k-kang journalist na nandito sa b-bahay ko p-para m-makakuha ng tsismis.”
“That’s it!” Tumaas ang boses ni Lechel sa inis dahil sa inaasal nito. Nagtagis ang mga bagang niya habang matalim ang matang nakatingin dito. “Alam kong puno ka ng insecurities sa katawan.” Dinuro niya ang dibdib nito. “Alam kong wala kang tiwala sa sarili mo. Alam kong mababa ang self-esteem mo. Pero huwag na huwag mong ibabaling sa akin ang frustration mo sa buhay. Bumalik ako kasi gusto kitang makasama. Sapat na ba `yon?”
Gumuhit ang gulat sa mukha at mga mata ni Nykyrel. “B-bumalik ka p-para s-sa a-akin?”
Inirapan niya ito. “Malamang! Ano naman ang babalikan ko sa bahay na `to kundi ikaw?”
Lumambot ang ekspresyon ng mukha nito saka tinawid ang pagitan ng katawan nila at niyakap siya. Bumuntong-hininga si Lechel saka niyakap din ito.
“Nakakainis ka, alam mo `yon?” Kinurot niya ito sa tagiliran. “Ang hilig mong mag-assume at nakakainis na ang ugali mong `yon.”
“I’m s-sorry.” Lumapat ang mga labi nito sa balikat niya. Nakaramdam siya ng nakakakiliting sensasyon. “A-akala ko h-hindi k-ka na babalik.”
Pabiro niyang tinampal ang likod nito. “Puro ka akala, maling akala naman.” Kumawala siya sa yakap nito at napagdesisyunang sabihin dito ang pinaggagagawa niya buong maghapon na wala siya. “So, ahm, I consulted a psychiatrist and a therapist. Tinanong ko sa kanila ang kondisyon mo. Don’t worry, hindi ko ipinaalam sa kanila ang pangalan mo—”
Agad na nagdilim ang mukha nito. “At sino ka para gawin `yon?” His voice was icy cold, it made her shiver. Para itong bomba na bigla na lang sumabog. “Wala kang karapatang pakialaman ang buhay ko! Oo nga at tanggap kita sa bahay na ito at sa buhay ko, pero hindi kita binigyan ng karapatang panghimasukan ang desisyon ko.” Binitiwan siya nito at humakbang palayo sa kanya. “You can stay in your room. At sa susunod, huwag kang mangingialam.”
Umalis ito sa kusina at iniwan siya. Mahina siyang natawa. Funny. He didn’t stammer.
Tama ang sinabi ng psychologist at speech therapist na nakausap niya. Speech or speaking disorder was a rare case. Hindi iyon mahirap gamutin. Kailangan lang na may mahaba kang pasensiya at pang-unawa. Those person who had that kind of disorder didn’t stammer when they are relaxed while speaking, when they were at ease. And also, when their emotions flared up, just like earlier. He was mad. At hindi ito nautal kahit kaunti.
Pinayuhan siya ng psychologist na habaan ang pasensiya kay Nykyrel. Kailangang intindihin niya ang lalaki dahil sa pinagdadaanan nito. Kailangan daw ay lagi siyang nakasuporta sa lalaki at lagi niya itong iintindihin. His emotion was not stable. At ang advice ng therapist sa kanya ay pagsalitain nang pagsalitain lang ang lalaki. Kailangan ay pagkatiwalaan siya nito. Make him at ease and relaxed with her. At hindi niya puwedeng punahin ang lalaki kapag hindi ito nauutal. It would make him conscious of himself and he probably would stammer again.
Iyon lang naman ang sasabihin niya kay Nykyrel, pero bigla itong nagalit sa kanya dahil sa paghihimasok sa desisyon nito.
“Gusto ko lang namang makatulong,” bulong niya sa hangin at ibinalik ang atensiyon sa pagluluto.
Mabigat ang kalooban ni Lechel habang nagluluto. Galit siya kay Nykyrel dahil sa inasal nito. Naiinis siya sa lalaki. Nakakairita ang inasal nito kanina, pero may magagawa ba siya—actually, mayroon.
Nakangiting binilisan niya ang pagluluto. May plano siya. Sana gumana. Hindi niya sasabayan ang galit nito kundi susuyuin ang lalaki.
What better way to make a man happy than preparing a food for him? After all, the way to a man’s heart was through his stomach.
NYKYREL felt like a prick after he stormed off from the kitchen. Gusto niyang bumalik kay Lechel para humingi ng tawad, pero alam niyang walang magagawa ang kanyang sorry. Nakita niya ang sakit na kumislap sa mga mata ng babae nang sigawan niya ito.
Hindi naman niya masisisi ang sarili. Hindi siya sanay na may nakikialam sa buhay at desisyon niya. Lagi siyang mag-isa. Matagal na siyang mag-isa. Mag-isa sa bahay at mag-isa sa lahat ng kanyang gagawin. And the last thing in his mind was to visit a fucking psychologist and a therapist. Medyo nadismaya rin siya dahil akala niya, tanggap siya ni Lechel. Mali pala siya. Isa rin ito sa mga taong gusto siyang baguhin.
Pabalik-balik si Nykyrel sa paglalakad sa loob ng kuwarto niya nang makarinig siya ng banayad na pagkatok. Natigilan siya at napabaling sa nakasarang pinto. It’s Lechel.
“Puwede ba akong pumasok?” tanong ng babae sa malambing na boses mula sa labas.
Nanatili siyang nakatayo. “P-pasok k-ka.” Gusto niyang makita ang maganda nitong mukha. Kailangan niya itong makita para hindi siya mabaliw sa kakaisip dito buong magdamag.
Pinihit ng babae ang doorknob at dahan-dahang itinulak pabukas ang pinto. Bumungad sa kanya ang magandang mukha ni Lechel. May dala itong tray na puno ng pagkain at may naiilang na ngiti sa mga labi.
“Lechel...”
Nginitian siya nito. “Hey! Kain ka na.”
“A-anong g-ginagawa mo rito?” tanong niya at mahinang napamura nang mautal na naman.
Inilapag ni Lechel ang tray sa bedside table saka humarap sa kanya. “Hinatiran ka ng pagkain. Alam kong hindi ka kakain na kasama ako kasi galit ka.” Humalukipkip ito. “I’m really sorry if I crossed the line regarding your privacy. Nagtanong lang naman ako kasi gusto kong matulungan kang maging maayos ang pagsasalita. Alam kong galit ka sa akin. Sorry na, o. Pangako, hindi ko na gagawin ulit—”
Nykyrel stopped her words by crashing his mouth on hers. Lihim siyang napangiti nang maramdamang agad na tinugon ni Lechel ang kanyang halik.
Gusto niyang pakawalan ang mga labi nito, pero hindi niya magawa. His lips were glued on hers. She tasted so exquisite like a very fine wine. Napakabango ng hininga nito dahilan para mabuhay na naman ang kanyang pagkalalaki.
Kinagat ni Nykyrel ang pang-ibaba nitong labi nang maramdamang naglakbay ang kamay nito. Napaungol siya nang maramdaman ang kamay ni Lechel na hinahaplos ang matigas niyang pagkalalaki.
“Lechel…” His voice sounded husky. “What are you doing?”
Naramdaman niyang binuksan nito ang butones ng pantalon na kanyang suot saka ibinaba ang pantalon niya at pinutol ang halikan nila.
“Lechel—”
“Shut up, Nykyrel and let me pleasure you,” sabi nito saka walang sabi-sabing lumuhod sa harap niya at ipinasok ang naninigas niyang pagkalalaki sa mainit nitong bibig.
“Holy sweet Jesus!” he hissed as pleasure assaulted his senses.
Kasabay ng masarap na sensasyong nararamdaman ay ang hindi maipaliwanag na emosyong bumalot kay Nykyrel. Napatitig siya sa gumagalaw na bibig ni Lechel. Hindi niya akalain na gagawin ng babae ang ginagawa nito ngayon.
She was pleasuring him without expecting something in return. Kahit minsan sa kanyang buhay, hindi pa niya naranasang may isang tao na nagpasaya sa kanya. And never in his life did he think of a beautiful woman, kneeling in front of him while sucking his shaft like her life depended on it.
Parang may humaplos sa puso niya dahil sa nakikita. Lechel was really a one of a kind woman. And he’s falling for her, hard.
Nykyrel threw his head back when Lechel cupped his sack and massage it lightly as she moved her mouth. In and out. Faster. In and out. Harder. In and out.
Mariin siyang napapikit at napasabunot sa buhok nito, pero hindi ganoon kahigpit para masaktan ang babae. Her mouth felt so good. She treated his manhood like a lollipop. She licked, rolled her tongue around his shaft and then sucked him again.
“Oooh! Shit! Lechel!” Malakas siyang napaungol nang maramdaman niyang malapit na siyang labasan.
Just a little more... A little...
Nykyrel was panting, his breathing ragged. Iginigiya niya ang babae na mas bilisan pa ang paglabas-masok ng kanyang kahabaan sa bibig nito. He could feel his knees weakening as he reached his limit. And with a loud moan, he screamed Lechel’s name and he exploded inside her mouth.
Nykyrel was in a bliss. Habol niya ang hininga habang ninanamnam ang sarap na paunti-unti nang nawawala.
Jesus! That was good. It’s heaven—
Bigla siyang napamulagat at mabilis na inilayo ang pagkalalaki niya mula sa bibig ni Lechel. Shit! Fuck!
Lumuhod si Nykyrel para magpantay ang mukha nila. “I’m so sorry.” Hinubad niya ang T-shirt na suot at ginamit iyon para tanggalin ang katas niya sa bibig ng babae. “Pasensiya na. Hindi ko napigilan ang sarili ko. I should have pulled away.”
Lumunok ito saka nginitian siya nang pagkatamis-tamis. “Ayos lang. I like the taste of your cum. Taste salty yet tasty.”
Tinapos ni Nykyrel ang pagpunas sa bibig nito. “At saan ka natutong gawin `yon?” nagtatakang tanong niya.
“I’m a wide reader, Nykyrel. Saka marami akong nababasa na kahalayan sa magazine. Halos buwan-buwan, bumibili ako ng Cosmopolitan at FHM.”
Nykyrel was amused. “May babae palang bumibili ng FHM? I thought FHM stood for For Him Magazine.”
Inirapan siya ni Lechel. “Sexist.”
Mahina siyang natawa saka hinalikan ang tungki ng ilong nito. “Nagtataka lang ako. Akala ko, lalaki lang ang bumibili ng FHM.”
“Dapat talaga lumabas ka. Napag-iiwanan ka na ng mundo, eh,” sabi ni Lechel saka tumayo at umupo sa gilid ng kama.
Tumayo si Nykyrel saka itinaas ang pantalong hinubad nito at ibinutones iyon. Umupo siya sa tabi ng lalaki saka kinagat ang pang-ibabang labi.
“As much as possible, ayokong lumabas ng bahay ko,” sabi niya at huminga nang malalim. “Ayoko. Ayoko nang maranasan ang mga naranasan ko noon.”
“Kasama mo naman ako.”
Mabilis siyang napatingin sa babae. “Anong sabi mo?” Nagulat siya. Did she just offer to accompany him?
“Gusto kong lumabas ka kahit paminsan-minsan lang, Nykyrel.”
Agad siyang kinain ng takot. Naiisip pa lang niya na lalabas siya at makikita ang mga kaklase niya na bumu-bully sa kanya noon, nanlalamig na siya at nahihiya para sa sarili. Nykyrel had been bullied enough to scarred him for the whole lifetime.
“Ayoko,” sabi niya sa mahinang boses.
Nagpakawala ng buntong-hininga si Lechel at humarap sa kanya. Niyakap siya nito mula sa tagiliran saka siya hinalikan sa balikat.
“How about I ask you to have a date with me? Aayawan mo ako?”
Nanlalaki ang mga matang napatingin siya dito. Lechel has a wide grin in her kissable lips.
“What? G-gusto mo akong m-maka-d-date?”
“Oo.” Sinimangutan siya ni Lechel. “Pero ayaw mo naman.” Bagsak ang mga balikat na tumayo ito. “Dadalhin sana kita sa CCBells Cafe. Opening nila bukas para sa ikatlong branch nila at masarap ang mga isine-serve nila roon. Oh, well…” Nagkibit-balikat ito. “`Yong katrabaho kong lalaki na lang ang aayain ko—Ay!”
Napasigaw sa gulat si Lechel nang hilahin niya ito sa braso pahiga sa kama at kinubabawan.
Nagtagis ang mga bagang niya habang masama ang tingin dito. “No! You’re mine to date! Mine!”
Masaya itong ngumiti. “It’s settled then. May date tayo bukas sa CCBells Cafe.” Pinagsalikop nito ang kamay at mas lumapad pa ang ngiti. “Excited na ako.”
Napailing-iling si Nykyrel saka hinalikan ang leeg nito at bahagyang kinagat pero hindi sapat para dumugo, sapat lang para makagawa siya ng love bite sa leeg nito. He grinned at the love bite in Lechel’s neck.
“Yeah. I’m excited, too.”
With that love bite in her neck, let’s see if a man ever dated her.
You are mine now, Lechel, whether you agreed or not. And what is mine is mine. I’m insanely possessive with the things I own, especially if it’s a beautiful woman I’m falling for.