M ALALIM na ang gabi ay hindi pa rin makatulog si Jewel. Bumangon siya at binuksan ang f rench door at lumabas sa verandah. Napahalukipklp nang salubungin ng malamig na simoy ng panggabing hangin.
Maliban sa mapanglaw na ilaw sa isang poste ng Villa sa di-kalayuan ay madilim ang buong paligid. Walang maririnig kundi ang hampas ng mga dahon ng niyog at ng mga panggabing insekto.
Wala sa loob na niyuko niya ang ibaba. Napahigpit ang kapit niya sa railings nang yumuko siya. Bigla siyang nakaramdam ng pagkahilo at takot. May kung anong bagay ang tila humihila sa kanya sa ibaba.
“No!”
Biglang bumukas ang f rench door sa kabilang silid at lumabas si Bernard. Mabilis siyang hinawakan sa magkabilang balikat mula sa likod.
“Jewel...”
Humihingal na isinandal niya ang likod sa dibdib nito. Si Bernard ay inalis ang mga kamay niya sa mahigpit na pagkakapit sa balustre.
“Sshh... it’s all right, querida , it’s all right...” he whispered in her ear softly, gently, habang lumuluwag nang unti-unti ang mga kamay ni Jewel sa pagkakahawak sa balustre.
Pagkatapos ay walang anumang binuhat siya ni Bernard at ipinasok sa loob ng silid at maingat na inihiga sa kama.
“What is it?” banayad nitong tanong. Ginagap ang nanginginig niyang mga kamay. “Ano ang nangyari at sumigaw ka?” It pained him to ask her that. More or less ay may hinala na ito sa nangyari.
Umiling si Jewel. Kumikislap ang namuong luha sa mga mata “H-hindi ko alam. Natakot akong bigla. P-parang may humahatak sa akin pababa sa verandah. Oh, Bernard, I couldn’t remember being scared like that... ” she said in half-hysterics.
“Hush, love, hush...” banayad nitong bulong. Hinaplos patalikod ang buhok niya. “It’s only...”
Hindi malaman ni Bernard kung ano ang sasabihin. Nagtagis ang mga bagang. Hanggang ngayon ay naglalatang pa rin ang poot sa dibdib sa tuwing maaalala ang nangyaring pagkahulog o pagtalon ni Jewel sa verandah.
“Isasara ko ang f rench door at pagkatapos ay ikukuha kita ng isang basong gatas sa ibaba para makatulog ka.” a lam nitong mula pa kanina ay hindi pa siya nakakatulog. Naririnig nito sa kabila ang bawat kilos niya at galaw.
Nang mag-akmang tatayo si Bernard ay mahigpit na hinawakan ni Jewel ang braso nito.
“Don’t go!” wika niya sa nagpa-panic na tinig. “Don’t leave me here...”
“You’re safe, love. Nothing can harm you,” he whispered and stared at the lovely face before him.
The dark eyes turned even darker with fear. He moved his eyes to her lips, pagkatapos ay mabilis ding iniwas ang paningin from those sweet lips.
“Hold me, please…” wala sa loob niyang pakiusap na humawak nang mahigpit sa mga braso nito.
Napapikit si Bernard kasabay ng pagtaas at pagbaba ng dibdib.
Huwag mong hilingin sa akin iyan, love, please...
Naramdaman na nito kanina sa dibdib ang katawan niya. The warmth and the softness of her body that is so achingly familiar. Her scent, a mixture of wild flowers in the springtime and sunshine.
Her hair tickled his chest. Didn’t it brush his face whenever she kissed him? And his own heart beats violently against his chest and the hungry yearning that he felt below his belly is unbearable.
He felt as if he was being consumed by fire, hanggang sa mga sandaling iyon habang tinititigan nito si Jewel.
He had wanted other women before. Felt the fiery desire for them. Wild and almost savage, made love to them to exhaustion. But never like this!
Never did a sense of protectiveness and tenderness intertwined with desire and passion. Never did a strange feeling of possession intertwined with wants, needs, and yearning.
She was the moon that moves his ocean, the star in the darkest night that leads him home.
She was the flower in the springtime and the winds that blow at night.
She was his very breath!
Tinitigan ni Jewel si Bernard. Noon lang napansin na kalahati ng katawan ng binata ay hubad. He was only wearing his blue jeans at may pakiramdam siyang tulad niya ay hindi pa rin ito natutulog.
She watched fleetingly the broad shoulders, the muscled chest and... bigla ay gustong mag-init ng pisngi niya. Ang takot ay mabilis na nahaluan ng ibang damdamin. Agad ang pagbangon ng matinding kaba sa dibdib niya. The feeling she could easily identify—desire.
She must be insane for desiring this man! Desiring him, mula pa noong una siyang dalawin nito sa mansiyon. Hindi lang marahil ang alaala niya ang nawala, pati na ang katinuan ng isip niya ay naapektuhan sa pakadarama ng ganoon.
“I–I guess. I overreacted,” she said breathlessly. “Salamat sa pag-aalala mo, Bernard. M-maaari mo na akong iwan...”
Hindi kumibo si Bernard at nakatitig lang. Bagaman hindi nakikilala ni Jewel kung sino siya, ang pamilyar na damdamin at atraksiyon nila sa isa’t isa ay hindi nawawala. At nakikita nito ang kalituhan sa magandang mukha niya, in recognition of her own feelings.
“I’ll stay here hanggang sa makatulog ka,” he said firmly. Tumayo at naupo sa isang rocking chair na yari sa rattan.
“M-mapupuyat ka…”
Ngumiti ito na hindi naman umabot sa mga mata. “I’m used to it. At hindi pa ako inaantok.” I used to stay awake at night, love , thinking of you. You can never know the happiness I felt just staring at you, watching every move you make... bulong nito as his passion subsided a little at nanatili ang pagnanais na mapanatag siya.
“Bernard...”
“Hmm...?”
“You are supposed to be my uncle.”
“Supposedly,” he answered in amused and lazy tone.
“So you know that we are not at all—related?”
“Hmm...”
“Kung ganoon ay bakit mo ginagawa ito? Ang pagkakaalam ko’y isa kang abalang tao at...”
“Muchas preguntas. I only want you to recover your memories, Jewel. Now, try to get some sleep, it’s past midnight...”
Hindi na siya kumibo at tumingin sa kisame. Pagkatapos ay ibinaling ang tingin kay Bernard na nakatitig din sa kanya. Muli niyang inalis ang tingin pero muli ring bumabalik dito upang muli ring salubungin ng mga titig nito.
She smiled faintly. He returned the smile. For a long while, they were idiotically staring and smiling at each other.
Paupo siyang bumangon at sumandal sa headboard. Niyakap ang mga binti.
“Bernard...”
“What is it this time?” he asked impatiently.
“This is crazy,” aniya.
“Is it?”
“You know it is. You are not making me sleep.”
“Nag-iingay ba ako?”
“You know what I mean ”
“Do I?”
She rolled her eyes ceilingward. “Huwag mong sagutin ng tanong ang mga sinasabi ko, Bernard...”
He gave her a faint smile. She said the same thing a long time ago, sa kubo, when she confronted him about Leon. He inhaled deeply. May sinabi ba at ginawa ang babaeng itong hindi naka-record sa isip nito? Makakalimutan nito marahil ang ibang mahahalagang bagay sa Kristine Companies pero hindi ang tungkol kay Jewel gaano man kaliit.
Tumayo si Bernard at lumapit sa kanya. Inayos ang unan niya at balewalang hinila siya pahiga. Itinaas ang kumot niya hanggang dibdib.
“Iiwan kong bukas ang f rench door nating dalawa para madali kong marinig kung kailangan mo ako.”
“Aren’t you overdoing it?” aniya sa tinig na may banayad na iritasyon dahil sa ginawa nitong tila siya bata. “Hindi mo na kailangang gawing pahigain pa ako. I could have done it by myself. I am almost twenty-five with a son and…”
“Sick,” agap ni Bernard. Banayad na hinaplos ng likod ng palad ang pisngi niya. “Goodnight, dark eyes...” l umakad ito patungo sa f rench door.
“Bernard...” tawag niya.
“What is it again?”
“Thank you, and it’s morning already...” she smiled.
“Oh, yes. It definitely is, love,” he said softly as he tenderly gazed at her for a long time. “The sun rose when you smile like that,” at gumanti ito ng ngiti.
This time it reached his eyes.