MARKINGS
TUMINGALA si Lucien sa langit at pinakatitigan ang araw. Mahina siyang napatawa. All his life, the sun had always been his enemy. But now, he was walking under the sun. He was not freaking burning! He was okay. And that was thanks to the tattooed ring on his finger.
“Alam mo kung ano ang hitsura mo ngayon?” tanong ni Vixor na katabi niya habang naglalakad palayo sa maliit na dampa na tinitirhan ng Ancient Wiccen.
He frowned. “What?”
“Para kang tagakuweba na kakalabas pa lang.” Tumawa ito.
Napailing-iling si Lucien. “Huwag mo akong kausapin.”
Vixor snorted. “You’re welcome, by the way.” His voice was thick with sarcasm.
He rolled his eyes and sighed. “Thanks.”
Nagkibit-balikat ang prinsipe. “I did that so we could search the rogues even in daylight. Kailangan na natin silang mahanap bago pa mas dumami ang namamatay.”
Tumango-tango si Lucien. “Okay. But not today. I have to see Virgo.”
The prince shrugged. “I’ll wait for you in the compound tonight. Kapag hindi ka dumating, pupuntahan kita sa bahay n’yo. Kailangan na nating tapusin `to. Kailangan na nating desisyunan ang mga rogue na nakakulong sa compound.”
Lucien sighed and faced him. “Wala ka namang gagawin ngayong araw, ikaw na lang ang mag-isip.” He grinned. “Bye.” Then , he ran towards the nearest donut store.
LUCIEN sighed in relief when he arrived outside their mansion. Agad siyang pumasok at mabilis na nagpunta sa kuwarto niya. When he opened the door to his room, he saw Virgo sleeping. Lumapit siya sa kama at tumabi ng higa saka hinawi ang buhok na tumatabing sa mukha ng babae.
Biglang nagmulat ng mga mata si Virgo. Nang makita siya nito, gumuhit ang masayang ngiti sa mga labi ng babae saka siya niyakap nang mahigpit.
“Where have you been? Pinag-alala mo ako,” sabi nito sa nanginginig sa boses. “I went looking for you, you know. I was worried.”
Those words melted his heart. “I’m sorry. I was stuck. Pero hindi na importante `yon. Ang mahalaga, nandito na ako.”
Pinakawalan siya ni Virgo sa pagkakayakap saka siya hinaplos sa pisngi. Kahit hindi nito sabihin, nakikita niya ang pag-aalala sa mukha ng babae.
Lucien reached out to feel her emotion. She was worried and scared.
“Bakit ka natatakot?” hindi niya mapigilang tanong.
Natigilan si Virgo. Isiniksik nito ang katawan sa katawan niya. “A man with red eyes was outside the house, hours ago. Kilala niya ako, Lucien. Lumabas ako sa bahay kasi hinanap kita. Nang bumalik ako, nakita ko siyang nakatayo sa labas ng mansiyon at tumitingin sa mga nakasarang bintana.”
A man with red eyes? A rogue who can walk under the sun? Shit! Could it be… Ang lalaking iyon ba ang pinuno ng mga rogue na hinahanap nila ni Vixor?
Hinaplos niya ang likod ni Virgo saka ito niyakap. “I’m here. Don’t worry.”
“Nagugutom ako,” sabi nito na ikinatigil niya.
“Wanna eat?”
“Oo.” Ibinuka nito ang palad. “Nasaan na ang donut ko?”
Ngumiti si Lucien at iniabot ang donut na inilagay niya sa nightstand. Binuksan niya ang box at binigyan ito ng isang donut na chocolate flavored. Mabilis na tinanggap ni Virgo ang donut at kinain. Napangiti siya habang nakatingin sa babae na maganang kumakain.
Days ago, Virgo was aloof. And now, they were okay.
I think.
Hinaplos ni Lucien ang mukha nito dahilan para matigil si Virgo sa pagkain at mapatitig sa kanya.
“Ano?” tanong nito.
Lucien shrugged. “Nasabi ko na ba sa `yong na-miss kita?”
Lumambot ang mukha ni Virgo saka ngumiti. “Oo. But please, keep saying it. I like it when you say you miss me.”
His heart was beating so fast. “Na-miss mo rin ba ako?”
Honestly, natatakot siya sa magiging sagot nito.
Tumango si Virgo. “Oo. Na-miss kita.”
Lucien couldn’t stop himself from grinning like an idiot. Good heavens. He was the happiest vampire alive. And only this woman could make him feel this way.
Naubos na ni Virgo ang ibinigay niyang donut. Kumakain na naman ito ng isa pa. Habang kumakain, nilalaro niya ang daliri ng kamay nito. Lucien was nipping the skin of her finger with his teeth. He enjoyed doing it.
“Bite me.”
Napakurap-kurap siya sa sinabi ni Virgo. Napatitig siya sa babae. “What?”
“Bite it.” She moved to stay on his lap. Then , Virgo put her wrist over his mouth. “Bite me.”
Lucien was just staring at her, dumbfounded. “You want me to…” Lumunok siya habang nakatingin sa pulsuhan nito. “Bite you?”
Tumango si Virgo at mas inilapit pa ang pulsuhan sa bibig niya. “Bite me, Lucien.” He leaned in and nuzzled her neck. “I want to feel your fangs piercing my skin. I want you to feed on me.”
He gulped audibly. “Virgo, I would love to. But are you sure—”
“My offer has a time limit. Three seconds,” bulong ni Virgo sa tainga niya. “One… Two… Thr—Oooh…”
Hindi pa natatapos sabihin ni Virgo ang salitang three nang bumaon ang matatalas niyang pangil sa pulsuhan nito. He started feeding on her. She taste dmore delicious than before. And he wanted more than biting her wrist.
Lucien quickly pulled away and sealed the wound his fangs had caused on her wrist. Pagkatapos, pinahiga niya ang babae at kinubabawan, saka inilapit ang bibig sa leeg nito. Slowly, his fangs pierced her neck, making her gasp and grip his back.
“Lucien…” sabi ni Virgo. “Oooh, Lucien…”
Habang nasa leeg pa rin ng babae ang mga pangil niya, naglalakbay na ang mga kamay ni Lucien, humahagod, humahaplos at pumipisil sa katawan nito. His eyes went red when he felt her shirt hindering what he wanted to do with her. That irritated him. Fuck it!
Lucien ripped off Virgo’s shirt and threw it on the floor. He wanted her… He needed her…
Bumaba ang kamay niya sa waistband ng leather jeans na suot nito saka malakas iyong pinunit. The ripping sound echoed in the room. Hindi pa siya nakuntento, pati bra at panty ni Virgo, pinunit din niya. Wala siyang narinig na pagtutol sa babae kaya nagpatuloy siya.
Pinakawalan niya ang leeg ni Virgo at sinelyuhan ang sugat saka sinakop ang nakaawang nitong mga labi.
“Uhm…” daing nito habang mapusok na sinasagot ang halik niya.
Virgo’s hand was on his back. And the next thing he knew, his shirt was ripped off and now on the floor. She raked her nails on his back, making his breathing ragged.
Oh, Jesus Christ!
Napunta ang kamay ni Virgo sa waistband ng jeans niya. Pupunitin sana nito iyon nang pigilan niya.
Lucien pulled away from the kiss and looked at her. “Don’t rip my jeans off. I just bought this last week.”
She smirked. “It’s only fair.”
“No.”
Pero hindi nakinig ang babae. She still rip off his jeans while smirking at him.
“You are incorrigible.”
Virgo giggled. “Not always.”
Para siyang kinapos ng hininga nang maramdaman ang kamay nito na gumagapang sa pang-upo niya.
“Virgo…”
She smiled seductively. “Hmm?”
“Stop teasing me.”
She giggled again. “No.”
Virgo squeezed his butt at the same time her fangs pierced his upper shoulder.
“Fuck!” Lucien hissed at the contact of her fangs on his upper shoulder. Sa halip na sakit ang maramdaman niya, kakaibang sensasyon ang hatid niyon. The kind of sensation that gave him a hard-on.
Hinawakan ni Lucien ang babae sa baywang at hinaplos ang katawan nito. Wala sa sariling napatitig siya sa leeg nito. His fangs lengthened. He didn’t stop himself from biting her neck.
As he fed on Virgo and as she fed on him, a burning sensation started to sip through his shoulder, down to his hands. Parang hindi lang siya ang nakaramdam niyon dahil malakas siyang itinulak palayo ni Virgo. He was thrown into the air. Tumama ang likod niya sa dingding ng kuwarto. Ganoon siya kalakas na itinulak ng babae.
Nang bumagsak ang katawan ni Lucien sa sahig, mabilis siyang bumangon at tumingin sa puwesto ni Virgo. Hawak nito ang kamay. Halata sa mukha ng babae ang sakit na nararamdaman.
“Shit!” Lucien hissed under his breath and went to Virgo’s side.
“It burns,” bulong nito habang hawak ang kamay na nanginginig.
Kahit masakit din ang sariling kamay, hinawakan ni Lucien ang kamay ni Virgo saka pinisil-pisil. And then , they both stilled when a tribal marking started to appear on their hands. His on the right and Virgo’s on the left. The marking started on the center of their palm and ended on their wrist.
Nang tumigil ang paggalaw ng tribal na marka, tumigil din ang pagsakit ng kamay nila. Nagkatinginan sila ni Virgo.
“Ano `to?” May pangamba sa boses ng babae.
Lucien shrugged. “I don’t know. Unang beses itong nangyari sa akin. I mean, I bit women before. But this never happen—” Napatigil siya sa pagsasalita nang makitang masama ang tingin ni Virgo. “What?”
“So, ilang babae na ang kinagat mo?”
“That was before,” Lucien exclaimed. “That was years ago, nang hindi pa kita kilala.”
Inirapan siya nito. “Sino ang puwede nating pagtanungan nito?”
Isang tao lang ang pumasok sa isip ni Lucien. “Si Dad.”
HINDI mailayo ni Virgo ang tingin sa tribal marking na nasa kamay nang marinig ang paliwanag ng ama ni Lucien.
“So…” Hinaplos niya ang marka. “This is a vampire mating mark?”
“Yes,” sagot ng ama ni Lucien. “But the mating is not yet finished. It just came out because you fed on each other at the same time. It should be followed by lovemaking. The mating mark will disappear if you continue the last part of mating and that is sex. Lalabas lang ulit ang marka na `yan kapag namatay ang isa sa inyo.”
Nag-angat ng tingin si Virgo sa ama ni Lucien. “Paano kung ayokong gawin ang last part ng mating na `yan? Ano’ng mangyayari? Mawawala ba ang marka na `to? Kapag ginawa naman namin ang last part, ano’ng mangyayari sa amin maliban sa magsasama kami habang-buhay?”
Tumingin ang lalaki kay Lucien na walang imik na nakaupo sa tabi niya. Siya lang ang nagtatanong. Si Lucien, tahimik lang at tumitingin sa kamay nitong may marka.
“The mating has a time limit. Two weeks lang ang itatagal niyan. Kapag hindi nag-isa ang katawan n’yo sa loob ng dalawang linggo simula nang lumabas ang marka, mawawala ang alaala mo kay Lucien at hinding-hindi na `yon babalik pa. Hindi lang ang alaala ang mawawala kundi pati na rin ang nararamdaman mo para sa kanya kung mayroon man. And as for Lucien, he could choose to move on.”
Tiningnan niya si Lucien na nakatingin sa marka nito. Mayamaya, ibinalik ni Virgo ang tingin sa ama ng lalaki. “Makakalimutan ko ang lahat samantalang si Lucien, makakaalala at masasaktan? Habang ako naman, masaya sa piling ng iba? Ganoon ba `yon?”
Tumango ang ama ni Lucien. “Masasaktan lang naman si Lucien kung mahal ka niya.”
Lucien’s confession flashed through her mind. He told her he loved her. And he will be in pain if she declined to mate with him. Hindi niya kayang saktan ang lalaki. Lalo na ngayon na napatawad na niya ito. Unti-unti na rin itong nakakapasok sa puso niya. She was falling for Lucien and it was only a matter time before she really fell for him.
Sapat na kaya ang dalawang linggo para masabi niyang mahal niya si Lucien nang buong-buo o pipiliin niyang kalimutan ang lahat ng masasakit na nangyari sa kanila at magsimula ulit ng panibagong buhay?
Lucien fooled and hurt her. Sapat na ba iyong dahilan para kalimutan niya ito? O tatanggapin niya ang pagmamahal na sinasabi ng lalaki dahil alam niyang napapamahal na rin ito sa kanya?
Lucien broke the silence. “You can choose either of the two, Virgo,” sabi nito. “Kahit ano’ng piliin mo, susuportahan kita. Kapag pinili mong kalimutan ako, tatanggapin ko. But I will never leave your side. You may forget me and find a new man to love, but I will always love and protect you from afar. That’s how much I love you.” Hinawakan nito ang kamay niya at hinalikan ang marka. “It’s your decision,” he said as his red eyes stared at her. “Whatever it is, I’ll be okay with it. Basta kung saan ka masaya, ayos lang sa akin.” Binitawan nito ang kamay niya at parang bulang nawala sa tabi niya.
Bumuga ng hangin at mahinang napatawa si Virgo. “I don’t want to forget him.”
“Then do something,” sabi ng ama ni Lucien saka tinapik ang balikat niya. “Do something for my son, Virgo. Kahit ngayon man lang, ikaw naman ang gumawa ng paraan para sumaya ang anak ko. Lagi na lang siya ang gumagawa ng paraan para sumaya ka.”
Her heart tightened inside her chest. Virgo felt so bad.