UNBORN CHILD
SI VIRGO at ang magiging anak niya ang nasa isip ni Lucien habang nakikipaglaban sa mga rogue. He needed to keep them safe. He couldn’t lose them. He couldn’t survive without them. And it gave him strength to fight and win the battle.
“Dalhin mo sa hilaga ng kagubatan na ito si Virgo. She’ll be safe there. May mga kasama ako na naghihintay sa atin doon!” sigaw ni Vixon habang nakikipaglaban din sa mga rogue kasama si Vixor. “Go, Lucien! Now!”
Mabilis siyang bumalik sa HQ at pinangko si Virgo na kanina pa naghihintay sa loob. Yumakap ito sa leeg niya. Naririnig niya ang mabilis na tibok ng puso ng asawa. Lucien could feel her nervousness.
“Saan tayo pupunta?”
“Hold on tight, my love,” sabi niya saka kasimbilis ng hangin na tumakbo papunta sa hilaga ng kagubatan.
Rogues ran after them, but not for long. Nang makarating sila sa hilaga ng kagubatan, may nagdatingan na mga rogue para iligtas sila.
Seven rogues. Rogues like him. Tamed ones. Kasama ba ni Vixon ang mga ito?
“Hey. I’m Kennon,” pagpapakilala ng isa na may hawak ng baril sa magkabilang kamay. “Vixon told us to be here. Ikaw ba si Lucien Kallean?”
Tumango siya at inilapag si Virgo na agad namang tumayo nang tuwid at yumakap sa braso niya.
The man beside Kennon stilled as he looked awed at Virgo. “Buntis ka?”
Niyakap ni Virgo ang sarili saka tumango. “Oo.”
The seven men grinned happily.
“Booyah!” sigaw ni Kennon. “So, whoever is inside your stomach will be the most powerful vampire ever? Cool!”
They know? Sila lang ba talaga ang walang alam sa totoong nangyayari?
Yumukod ang lalaki na katabi ni Kennon. “Ako pala si Yazo. We will keep you safe.”
Isa-isang nagpakilala ang lima pang natitira na hindi nila kilala.
“Ako si Grim.”
“My name is Henrik.”
“Mine is Xero.”
“Call me Jit.”
“And I am West.”
“I’m Lucien Kallean,” pagpapakilala niya saka hinawakan ang kamay ng asawa. “This is my wife, Virgo Kallean.”
“Hi,” mahinang bati ni Virgo sa pitong lalaki.
“We don’t have time for handshakes, fuckers!” sabi ni Vixon na nakalapit na sa kanila kasama si Vixor. “Let’s go. Rogues are hot on our trail. Damn it!”
Binuhat na naman niya si Virgo saka tumakbo. Lucien and the others didn’t stop running until they reached a road. May sasakyan na nakaparada doon. A Hammer.
“Sakay na,” sabi ni Xero habang kinukuha ang matataas na kalibre ng baril sa likod ng Hammer. “Kami na ang bahala rito. Kennon, get the C4’s. We’ll blow their freaking minds to bits.”
Kennon obliged. Ganoon din ang lima na kanya-kanyang kasa sa mga hawak na baril.
“Buckle up,” sabi ni Vixon na nasa driver’s seat at binubuhay ang makina ng sasakyan. “We’re leaving.” Sumakay si Vixor sa passenger seat at nilingon sila ni Virgo na nasa backseat. “Ayos lang kayo?” tanong nito.
Tumango siya. “Oo.”
“Good.” Binalingan ni Vixon ang mga kasamahan. “Magkita-kita na lang tayo sa HQ, guys,” he said before driving off.
HUMILIG si Virgo sa balikat ng asawa. “Natatakot ako para sa baby natin, Lucien. What if they take our baby?”
Niyakap siya ni Lucien. “Hindi ko sila hahayaan. I’ll move heaven and earth just to keep you both safe.”
Hinawakan niya ang tiyan at mariing ipinikit ang mga mata. “Hang in there, baby. Kaya natin `to.”
Pinagsalikop ni Lucien ang kamay nila. She kept on looking back, afraid that rogues might be behind them. Parang may nabubunot na tinik sa lalamunan niya kapag lumilingon siya at walang makitang rogue. Thanks God.
“We’re here,” sabi ni Vixon nang tumigil ang sasakyan sa isang malaking lawa.
They all stepped out from the car and went to the edge of the lake.
“You have to dive in,” sabi ni Vixon. “Sa ilalim ng lawa, may makikita kayong kuweba. That’s the entrance to the headquarters. Pumasok kayo roon. A human named Fyn will welcome you. I’ll just check the perimeter and see if a rogue followed us.”
Virgo was still suspicious of Vixon. Pero wala silang ibang pagpipilian. Wala silang ibang choice kundi ang pagkatiwalaan ito.
But , what if this was all a trap? Vixon was a bad guy after all.
Pero bago pa niya masabi kay Lucien ang iniisip, pinangko na siya ng asawa. Tumalon ito sa lawa. Then , they were swimming towards a cave opening. Hinawakan ng asawa ang kamay niya saka siya hinila papasok sa kuweba. And when they resurfaced, a man was looking down at them from an elevated platform.
“Ako si Fyn. The owner of this HQ,” nakangiting sabi ng lalaki saka sila hinintay na makaahon.
Mabilis silang umahon sa tubig at tumingin kay Fyn. He was human all right. Very human. A middle-aged bald guy, helping a rogue like Vixon? Bukal ba sa loob nito ang tulong na ibinibigay o napipilitan lang?
“I know what you are all thinking,” sabi nito na nakangiti pa rin sa kanila. “Tao ako, pero heto at tinutulungan ko ang mga kauri n’yo.” Fyn chuckled. “Vixon saved my life four years ago. And in return, I promised to help him in any way I can.” Itinuro nito ang pinto na nakasara. “Come on in.”
Nagkatinginan sila ni Lucien. Pagkatapos, naglakad sila papunta sa pinto. Fyn opened the door for them and they reluctantly entered.
PAGOD ang katawan na humiga si Virgo sa kama na nasa loob ng kuwarto na ibinigay ni Fyn. Nakakalula ang loob ng kuweba. Nang makaahon kanina, pumasok sila sa isang malapad at makapal na bakal na pinto na halos doble-doble ang lock. Dinala sila ni Fyn sa kusina para kumain.
The cave’s walls were cemented and painted white. The floor was black marble. Fluorescent bulb lit the whole place. Kumpleto sa kagamitan ang kuweba. May sala, hapag-kainan, kusina, mga kuwarto. Mayroon ding tinatawag na war room kung saan nandoon lahat ng kagamitang pandigma. Mayroong practice room at entertainment room.
“Ayos ka lang, mahal?” tanong ni Lucien na kalalabas lang sa banyo at katatapos lang maligo.
That was a good question. Nalaman niyang buntis siya at nanganganib ang anak niya. Inatake sila ng mga r ogue. Nakatakas sila at ngayon, nasa isang lugar sila na walang kasiguruhan kung safe o hindi.
Umiling si Virgo. “Hindi ako makapaniwala na buntis ako.” Tumingin siya kay Lucien. “Nag-aalala ako para sa anak natin, Lucien. Ano’ng kinabukasang maibibigay natin sa kanya?”
Lucien sighed and knelt in front of her. Masuyo nitong hinawakan ang mukha niya. “Mamahalin natin siya nang buong-buo. Sapat na muna `yon. I love you, Virgo. Huwag mo munang isipin `yon. Ang mahalaga, we’re safe. I will do everything to keep it that way. Okay?”
Tumango siya at nginitian ang asawa. “Mahal na mahal kita, Lucien.”
“Alam ko.” Masuyo nitong hinalikan ang mga labi niya saka siya dahan-dahang inihiga sa malambot na kama. “I want you, my love.”
Virgo smiled against his lips and rubbed her hands against his back. Napangiti rin siya sa sagot ni Lucien. Damn! She missed this.
Kinubabawan siya ni Lucien. Pinagapang nito ang mga labi sa leeg at mayayaman niyang dibdib. Katatapos lang din niyang maligo at tanging bathrobe lang ang suot kaya naman madali nitong naipasok ang kamay sa mayayaman niyang dibdib, pati na rin sa maselang bahagi ng katawan na nasa gitnang bahagi ng mga hita.
“Basa ka na.” Napangiti si Lucien. “Good. I like it.”
Lucien guided himself inside her. He thrust hard and deep. Moans were Virgo’s answer from his thrust. Nakayakap lang siya sa asawa habang masuyo ang bawat paglabas-masok ng pagkalalaki nito sa katawan niya.
Nakabuka ang mga hita niya habang tinatanggap ang bawat ulos na pinapakawalan nito. Napapaliyad siya sa bawat pagsasalubong ng mga maseselang parte ng katawan nila.
“Oooh…” Virgo’s moan filled Lucien’s ears as he thrust deep and hard and fast.
Mahigpit ang kapit niya sa balikat ng asawa habang sabay nilang inaabot ang langit.
Humihingal na ngumiti siya sa asawa. “I love you.”
“Mahal din kita.” Hinugot ni Lucien ang kahabaan sa loob niya. Nahiga ito sa tabi niya saka siya niyakap nang mahigpit.
“Sa tingin mo, babae ba o lalaki ang magiging baby natin?” tanong niya.
“I want a boy,” nakangiting sagot ni Lucien.
Virgo chuckled and leaned in to his neck and bit it. Lucien’s blood filled her mouth. Holy heavens, he tasted wonderful.
She swallowed. “Ang sarap mo talaga,” sabi niya habang kinakagat-kagat ang balikat nito. “I want more.”
Her husband chuckled. “Go on.”
Ngumiti si Virgo saka hinalikan ang mukha at ang mga labi ni Lucien. Nang hindi pa nasiyahan, umupo siya sa kandungan nito at pinaglandas ang dila pababa sa matitipuno nitong dibdib.
“Oooh…” Lucien moaned. “Lower, Virgo.”
Bumaba siya sa katawan nito hanggang sa magpantay ang ulo niya at ang pagkalalaki nito. She was about to take him inside her mouth when they heard a knock on the door.
“Lucien? Virgo? Meeting in the kitchen. Now,” sabi ni Vixor.
Lucien cursed. “Wala ring privacy dito?” Nakasimangot ito at hindi maipinta ang mukha.
Mahina siyang natawa saka umalis sa kama. “Bumangon ka na riyan, mahal. May meeting daw, eh.”
Lucien stood up as he groaned in displeasure. “Kung hindi lang ang kaligtasan mo ang pagmi-meeting-an, hindi tayo lalabas sa kuwartong ito.”
Virgo just rolled her eyes and smiled. Kung hindi rin iyon para sa kaligtasan ng anak niya, hindi siya lalabas.
“OUR MAIN goal now is to protect Virgo,” sabi ni Vixon na speaker sa meeting na iyon. “My parents will come for Virgo. Nararamdaman ko na `yon. Rogues are now outside and ready to take us down. Ang lamang lang natin sa kanila, hindi nila alam ang entrance papunta rito. Pero alam nilang nandito tayo. So , what we need to do now is protect our HQ. Kailangang maprotektahan natin si Virgo at ang ipinagbubuntis niya.”
Bumaling sa kanya si Kennon. “You’ll be safe with us, Virgo. Promise.”
She smiled. “Thank you.”
It was Xero who spoke next. “We will keep you safe.”
Tumango siya. “Salamat talaga sa inyo. I appreciate it.”
“Thank you.” Lucien’s voice was full of sincerity. “I owe you, guys.”
“We’ll keep you safe,” sabi ni Vixon. “Kaya dito ka lang. Kaya ka naming protektahan dito.”
Lucien held her hand. “Kaya natin `to, mahal ko.”
Virgo smiled at him and kissed his lips. “Basta kasama kita, kakayanin ko. Basta magkasama tayo, kakayanin natin `to.”
Lucien hugged her. “We can do this.”
“I know,” pabulong niyang sabi.
Virgo still had doubt in her mind about Vixon and this place, but what choice did she have?