M ICHELLE lay beneath him, too exhausted to even move a finger. She was barely able to breathe and yet she didn’t want him anywhere else but on her. May ilang sandaling nanatili sila sa ganoong ayos.
He was still inside her and softening. Instinctively, her muscles clenched around him.
He laughed, low and rusty. His breath was warm in her hair. “Don’t do that, honey,” he warned as she felt him hardening again. “You’re beat. From the fire and from now—”
“I-I want to feel again what I had felt moments before,” she said wonderingly. Then she slid her legs up his sides and wrapped them around his hips and tilted her pelvis in an unconscious effort to take him all.
Adrian groaned. Then he gripped her bottom and tilted her up and ground himself against her softness. Then his hands worked on her delightfully, seeking all the hot spots and pleasure points of her body.
This time Adrian prolonged the lovemaking without letting her go over the edge.
Ang matinding pangangailangan ni Michelles ay gumagapang paitaas at hindi niya kayang kontrolin. His steely muscles were locked inside her, at tila ba wala itong balak gumalaw.
“A-Adrian, please...” she said hoarsely.
Sa kabila ng butil-butil na pawis at tensiyon sa mukha nito ay isang ngiti ang pinakawalan ni Adrian habang ang mga mata’y nakahinang sa kanya. Then he withdrew slowly and then moved in a long, deep stroke.
Michelle gasped as pain and pleasure collided. She began to come, wave after wave of mind-boggling pleasure. Adrian rode through her climax, driving deeper, demanding his own release. Sa paggawa niyon ay pinatagal nito ang walang katapusang kaligayahang umaagos kay Michelle.
Then he groaned, arched his back, his hips convulsed as he plunged deep one last time. At sa nanginginig na mga kalamnan, ibinagsak ni Adrian ang katawan kay Michelle.
NAPABALIKWAS si Michelle nang marinig ang tila nagtatalong tinig. Napangiwi siya nang maramdaman ang pananakit ng kalamnan. Memories of what happened hours ago flashed her mind. A soft smile curved her lips. The pain was nothing compared to the taste of heaven Adrian gave her. Ngayon niya labis na ipinagpapasalamat na hindi siya nagpatangay kay Dexter.
Her heart was singing with happiness that she had given herself to Adrian. The thought of her wantonness last night made her cheeks pink. She had even initiated the second lovemaking. Ni sa panaginip ay hindi niya naisip na may ganoon siyang kakayahang hilingin ang bagay na iyon.
Natuon sa pinto ang pansin niya nang muling maulinigan ang mga nagtatalong tinig. Nang matantong hubad siya’y mabilis niyang hinanap sa kama ang navy bathrobe ni Adrian. Nakita niya iyon sa sahig. Dinampot at mabilis na isinuot. Kasalukuyan niyang itinatali ang sash nang bumukas ang pinto at pumasok si Adrian. Mamasa-masa ang buhok nito at sa wari ay nakapaligo na. Bihis na rin ito. Kupasing maong at puting sport shirt.
Sandali siya nitong hinagod ng tingin at pagkuwa’y may kislap ng apoy siyang nakitang nakiraan sa mga mata nito.
“Are you all right?” he asked gently.
Nag-init ang mukha ni Michelle sa nais nitong tukuyin. Umiwas siya ng tingin. Lumapit si Adrian at hinawakan siya sa mukha. “There’s no need to be shy, Mitch.” Hinagkan siya nito sa mga labi, sa panghihinayang niya ay dampi lang ang halik.
Adrian smiled down at her disappointment, correctly guessing her thoughts. “Kung ako ang masusunod ay hindi ko gustong lumabas tayo ng silid na ito sa loob ng isang linggo,” he said. “Pero nasa labas sina Virgilio at Tiya Celestina na parehong nag-aalala. Your father was both worried and angry. Nagagalit sa aking hindi kita sa kanya itinuloy. At siya ang naggiit na ngayong hapon na tayo pakakasal.”
“Pero wala akong isusuot!” she exclaimed. “Nasunog lahat ang mga gamit ko sa cottage.”
“I would prefer you without dress, darling,” he grinned at her mischievously. “But your father has a different idea. So, tell him that.” Inakbayan siya nito palabas.
Sa pasilyo ng mga silid ay nakasalubong nila si Catherine na tumakbo at yumakap sa mga binti niya.
“Mommy! Dito ka natulog sabi ni Daddy at huwag daw kitang gisingin dahil pagod ka sa biyahe kagabi. Pero sabi ko, sisilipin lang kita. You were sleeping soundly and I didn’t wake you up.”
Sandali niyang sinulyapan si Adrian na kumindat bago siya yumuko at hinagkan sa pisngi ang bata.
“Yes, Catie. Daddy’s right. Pagod ako kagabi. Come and let’s meet your Uncle Virgilio and Lola Celestina.”
Sa sala ay magkasabay na tumayo sina Virgilio at Celestina. “Hija...” usal ni Virgilio na tila tumanda nang ilang taon sa pag-aalala. “Bakit hindi ka sa bahay nagtuloy, Michelle?”
“Siyanga naman, hija,” segunda ni Celestina na tulad ni Virgilio ay kinakitaan din ng pag-aalala.
“I-I wasn’t thinking coherently last night, P- p apa,” she said defensively. “I almost died in that fire. I wonder why anyone would want me dead.” Hindi niya pinagkaabalahang itago ang galit na nararamdaman. Nilinga niya si Adrian na tumiim ang mga bagang. Nakatayo ito sa likod ng pang-isahang sofa at humakbang siya roon upang maupo.
“Want you dead!”
“Ano ang ibig mong sabihin, Michelle?”
Hinawakan ni Adrian ang mga balikat niya at ito na ang sumagot sa dalawa. “Walang dahilan para masunog ang cottage ni Michelle, Virgilio... Tiya Celestina. She doesn’t even own a match. Hindi siya nagluluto ng pagkain sa cottage dahil sa cafeteria siya kumakain. At kaninang umaga’y nakausap ko si Hepe, may natagpuan silang lata ng gasolina sa makakapal na halamanan.”
Napasinghap si Michelle. The doubts that she had entertained in her mind was now a reality. Somebody wanted to kill her!
Shivering, she reached for Adrian’s hand. Naupo ito sa armrest at ikinulong sa mga palad nito ang palad niya. Comforting her.
“And just the other day, her cottage was ransacked.”
“What?” Lalo nang lumalim ang mga gatla sa noo ni Virgilio. “Bakit hindi ko nalaman ang bagay na ito?”
Nagkatinginan sina Adrian at Michelle. Si Adrian ang sumagot. “We didn’t want to worry you, Vir.”
“You didn’t want to worry me!” he burst out. “My God, Adrian, Michelle’s my daughter and—”
“I didn’t know the other day that you were my father,” she said softly. “Besides, wala naman pong nawala maliban sa mga larawan ko noong apat na taon ako pataas hanggang anim.”
Lumalim ang kalituhan sa mukha ni Virgilio. “Why would someone want to steal your photos as a child?”
“We’ve asked ourselves the same thing, Vir,” Adrian said.
“Pero ano ang dahilan at may nagtangkang patayin siya?” tanong ni Celestina.
“Iyan ang gumugulo sa isipan ko, Tiya Celestina,” sagot ni Adrian. “But believe me, I will get to the bottom of this!”
“Hindi gusto ni Adrian na sa bahay ka umuwi, Michelle.” Sa pagkakataong iyon ay matalim na sinulyapan ni Virgilio si Adrian. “Ikaw ang magpasya, anak. Gusto mo bang manatili rito o sa bahay ko?”
“No, Uncle Virgilio! Mommy will stay here!”
Inabot ni Michelle si Catherine at kinandong, humilig ito sa dibdib niya. Then she smiled at her father. “Narinig na ninyo ang sagot ko, Papa.”
Napabuntong-hininga si Virgilio. “Kung ganoon ay kailangang makasal kayo sa lalong madaling panahon. Hindi na kailangang sa makalawa pa. Mamaya na mismong hapon. Kakausapin ko si Mayor.”
“Pero, Papa, nasunog lahat ang mga damit ko. Kailangan kong bumili ng damit.”
Napaupong muli si Virgilio sa pagkadismaya. “Then I’ll give you money to go shopping in Tabaco.”
“Ako na ang bahala sa bagay na iyan, Virgilio. I would provide for my future wife!”
Pinaglipat-lipat niya ang mga mata sa dalawang lalaki. “Ako ang magpapasya sa bagay na iyan. Hindi kasamang nasunog ang pera ko sa cottage dahil dala ko ang bag ko at naroon ang ATM cards ko.” Tiningala niya si Adrian. “I am not your wife yet. So the job hasn’t started.”
“What job?” Virgilio asked in puzzlement.
Muling nagkatinginan sina Adrian at Michelle. Adrian opened his mouth to say something but closed it again. Michelle saw that he was at a loss for words so she looked at her father. “Being a wife is a job, Papa. Housekeeper, cook, manager—”
“Okay, okay.” Virgilio shook his head. “But you could, at least, allow me to spend for you, Michelle.” His voice soft and almost begging. “Ibigay mo sa akin ang kasiyahang kahit paano ay simulang punan ang mga nawala, anak.”
And she couldn’t deny him that. She smiled poignantly. “In that case, ayokong kaunting gamit lang ang bibilhin,” she teased.
Nahawi ang kunot sa noo ni Virgilio at tumawa, sinundan iyon ni Adrian.
“Hindi ko maintindihan ang ginagawa ninyong ito,” reklamo ni Virgilio kay Adrian. “Bakit hindi mo gustong bigyan ng en grandeng kasal ang anak ko? Kung nagtitipid ka’y sinasagot ko ang gastos.”
“Hindi, Papa,” sagot ni Michelle. “Ito ang gusto naming dalawa. Mas pabor sa akin ang tahimik na kasal.”
“Anyway, I promise there would be a church wedding afterwards,” Adrian said and winked at her when she gaped at him.
“Pansamantala ay kailangan naming makasal sa makalawa dahil hindi ko naman gustong pag-usapan ng mga tao si Michelle.”
“Well, kung iyan ang plano ninyo...” nasisiyahang sabi ni Virgilio.
Ilang sandali pa’y umuwi na rin sina Virgilio at Celestina. Ang maghapon ay ginugol nina Michelle, Adrian, at Catherine sa pamimili ng mga gamit niya sa Tabaco, which is an hour drive from El Paraiso.
Gabi na nang makauwi sila at tulog na si Catherine sa daan pa lang. Sa kabila ng pagod, Adrian and Michelle spent half the night making love.
MULA sa first level ng bahay ay papanhik sa itaas sina Michelle at Catherine nang masalubong sa landing si Adrian na sana’y bababa upang magpaalam. Nakabihis ito.
“Aalis ka, Daddy?” tanong ni Catherine na naunahan si Michelle.
“Yes, pumpkin.” His eyes went to Michelle. “Aayusin ko ang mga huling kakailanganin sa munisipyo para sa kasal natin bukas. Kakausapin ko na rin tuloy si Hepe tungkol sa nangyaring sunog sa cottage mo. Pagbalik ko’y dala ko na ang marriage license natin.”
“Dito ka ba manananghalian?”
“Kasama ko ang papa mo at kung hindi mapapahaba ang usapan ay makababalik ako rito sa tanghalian.” He gave her a tongue-kiss on the lips that lingered for seconds. She shivered, naalala kung paano nito ginamit ang mga labi at dila sa pagpapaligaya sa kanya sa buong magdamag.
Pagkuwa’y niyuko ni Adrian ang anak at ito naman ang hinagkan sa noo. “Bye, pumpkin. Be good. Huwag kang pasaway.” His knuckles touched Michelle’s cheek. “I’ll call you.”
“You don’t know my number.”
“Honey, ano ang silbi ng mga infrareds? I got your number without you being aware of it on the first night we dined at your father’s house.” He winked then went to the stairs.
“Bye, Daddy.”
“See you both.”
Wala pang kalahating oras na nakaalis si Adrian nang maalala ni Michelle ang mga larawang tinubos niya sa Donsol noong nakaraang araw. Bumaba siya at kinuha ang photo envelope sa glove compartment ng kotse at ipinanhik sa itaas.
Sa silid ni Adrian ay isa-isa niyang inilatag doon ang mga larawan na pawang kinuhanan niya nang malapitan gamit ang telephoto lens. Sunod-sunod ang pagtambol ng dibdib niya sa matinding kaba habang iniisa-isa ang mga larawan.
“What are those, Mommy?” tanong ni Catherine mula sa likuran niya at agad na dinampot ang isang litrato. Kumunot ang munting noo. “You took pictures of the rocks?”
Ni hindi niya nilingon si Catherine. Nasa mga larawan ang buong konsentrasyon niya. Patuloy siya sa pagsuri sa mga iyon at sa malalaking batong nasa ibaba ng bangin.
“I know there’s something behind those rocks. I can feel it in my bones,” she said aloud to herself. “If this was used as a smugglers hideout, then there must be a cave. Hidden by these big rocks. Kailangan kong mapuntahan ang lugar na ito...”
“Why, Mommy? What’s in the cave?”
Startled, she looked at Catherine na nagsasalubong ang mumunting kilay sa pagkakatitig sa mga larawan at pagkatapos ay sa kanya.
Ngumiti siya. “Forget I said that. I was talking to myself. Come and let’s prepare Daddy’s favorite ulam. Alam mo ba?”
“Daddy likes tinolang manok with lemon grass. And laing.”
She frowned. “What’s laing?”
Nagkibit ng mga balikat ang bata. “Basta. Gabi iyon with gata.”
“Tinolang manok at ginataang gabi then.” Hawak niya ito sa kamay nang tumunog ang cellphone niya sa bulsa ng pantalong maong. “Sabihin mo kay Manang Selma na magtitinola tayo.”
“But I don’t like tinola and laing,” Catherine complained. “Gusto ko fried chicken.”
“Okay. f ried chicken din.”
Tumakbo ang bata palabas. Kinuha niya ang cellphone sa bulsa at tinitigan ang LCD. Hindi niya kilala ang numerong naka-register doon. Pero hindi rin naman niya nailista ang numero ni Adrian. Ito malamang ang tumatawag.
“Hello.”
“Michelle,” said the familiar voice and she smiled.
MATAPOS ang ilang sandaling pakikipag-usap ay ibinalik ni Michelle sa bulsa ang telepono. Sa kung paano na lang niya iniligpit ang mga larawang nakalatag sa ibabaw ng kama at ipinailalim sa unan. Pagkatapos ay lumabas sa sala.
Sa isang closet doon para sa mga kung ano-anong gamit ay hinugot niya mula sa rolyo ang isang canvas at ganoon din ang bagong easel na binili nila sa Tabaco kahapon. Then she grabbed the box of paint. Pagkatapos ay tinawag niya si Manang Selma. Mula sa ibaba’y naririnig niya ang mga yabag nito papanhik. Sumungaw ito sa landing.
“Nasaan po si Catherine?”
Ngumiti ang matanda. “Hayun, katulong ni Henny sa paghihiwa ng luya para sa tinola.”
“Aalis po ako,” she said hurriedly. “Kayo na muna ang bahalang magluto.”
“Saan ka pupunta, Michelle?” Sinulyapan nito ang mga dala niya. “Baka magtanong si Catherine at hindi ko masagot. Alam mo naman ang batang iyon.”
Sandali siyang nag-atubili. “Huwag mong sasabihin kahit kanino kung saan tayo pupunta. Magagalit si Virgilio at si Adrian sa akin. Pero gusto kong ipinta mo ang lugar na iyon bilang regalo mo sa akin sa aking kaarawan sa susunod na linggo.”
“Sa... sa bahay ni Papa, Manang Selma. At huwag na kayong magtanong. Tatlong oras lang ako, humigit-kumulang.” Pagkasabi niyon ay nagmamadali siyang bumaba patungo sa kotse niya. In three hours she could paint the lighthouse ruins.
She was so excited. Hindi lang niya maipipinta ang guho kundi magkakaroon pa siya ng pagkakataong puntahan ang lugar na iyon na kay tagal nang bumabagabag sa kanya.