Chapter 8
Chapter Eight
“Y
OU’RE okay?
I
didn’t hurt you, did
I?”
masuyong tanong ni Bernard makalipas ang maluwalhating sandali.
Umiling siya at ngumiti. “Bahagya lang pero masakit sa likod ang sahig na kawayan.”
Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Bernard. Namangha ang dalaga. It took three years para muli niyang makitang tumatawa ito.
“You’re beautiful,” aniya rito.
Tumaas ang mga kilay ni Bernard. Pagkatapos ay tinitigan siya. “Bumalik na sa dati ang mga mata mo. Kanina, at the height of passion, they had even darkened more. I’ve missed you so much that I want to make love to you again pero masasaktan ka. These floors aren’t too gentle. I promise to make it up to you.”
“Pero... hindi ba at... kanina...”
h
indi niya malaman kung paano sasabihin.
“There’s more and more, pangako.”
n
agbabadya ng isang libong kaligayahan ang mga mata ng binata. Tumayo ito at hinatak siya. “Get dressed at magsasabi tayo sa Tiya Julia.”
“Ano ang sasabihin niya?” Bahagyang nag-alala ang dalaga.
“We will make her very happy, love. Nagtagumpay ang plano niya,” nakangiting sinabi nito habang isini-zipper ang jeans.
BUMULALAS ng iyak si Julia sa ibinalita ng dalawa. Amused na hinagkan ni Bernard sa ulo ang matandang babae.
“Hindi kita maintindihan. Akala ko ba’y matutuwa ka `pag nagkasundo kami ni Jewel?” biro nito.
“Luha ng kaligayahan ito, you idiot,” sumisinghot na wika nito. “Bukas din ay mamamanhikan tayo kay Leon. Tawagan mo si Marco at ibalita mo.”
Kinuha ni Bernard ang CP pero kasabay noon ay nag-ring ito. Si Marco mismo. Mabilis na kinuha ni Jewel ang telepono kay Bernard at kinausap ang bayaw.
“Alam ko kung bakit ka tumawag, Marco. You disappoint me. Akala ko pa naman bukod kay Nathaniel ay tinatayuan mo ang Lolo.”
n
arinig niyang tumawa at nangatwiran ang nasa kabilang linya. “But you’re late, darling...”
i
binalita niya ang gagawing pamamanhikan sa kinabukasan.
Ipinasa ni Marco ang CP kay Emerald. Nangako ang mag-asawa na darating kinabukasan para bigyan sila ng moral support.
Walang pagsidlan sa kaligayahan si Jewel. Maaga silang nagpahinga nang gabing iyon. At hindi niya inaasahan nang pumasok sa silid niya si Bernard mula sa
f
rench door.
“Bernard? A-ang Tiya Julia?” nag-aalala niyang tanong kasabay ng pagkadama ng thrill. Basa pa ang buhok ng lalaki. Fresh from the shower room.
“Ang hindi niya alam ay hindi makasasakit sa kanya. Isa pa, nangako ako sa iyo, `di ba?” nakangiting sagot nito. He was half-naked wearing only his pajama bottom. Pagkatapos ay hinubad nito sa harap niya ang suot.
Gustong mamangha ni Jewel sa nakita niya. Nakatayo sa may paanan ng kama si Bernard. Bold and very male. Like a stallion ready to mate. And they were not even touching yet.
He joined her and gathered her in his arms. “I love you, Jewel, always have.
Te quiero mucho...”
“H-had there been other women, Bernard?” Hindi halos narinig ng binata iyon.
“It didn’t matter how many women I had before, mukha mo ang nakikita ko.”
i
binaba nito ang nightgown niya habang nagsasalita. His fingers brushing her skin seductively. “It was your body that I desired and dreamed everynight,” his voice in passionate intensity.
Marahan nitong inihiga ang dalaga. Watching her in fascination. Pagkatapos ay bumaba ang mga mata nito sa katawan niya. His hand doing a subtle caress.
“Gusto kitang tingnan and know every part of you,” and his gaze sliding down to linger on the swell of her breast. Kung hindi sa liwanag ng night lamp ang naroon ay nakita na ni Bernard ang pamumula niya.
Pagkatapos ay bumaba ang ulo nito sa kanya and she could feel his tongue on her neck at humugot siya ng paghinga. Then he was kissing her shoulder blades and gave her soft flesh a gentle bite.
“Bernard...” She couldn’t think straight. Ang mga mata ng binata, ang mga kamay nito, his lips and his body ay ang buong mundo niya sa mga sandaling iyon. Pinaglakbay niya ang mga kamay niya mula sa mga balikat ng binata down to his chest. She wanted to do her own exploration. She was burning.
Ang hindi niya naituloy gawin kanina sa kubo ay ngayon niya gustong gawin. Bumaba ang mga kamay niya down to his thighs.
“Huwag...” he warned gently. Nag-angat siya ng mukha at tumingin dito. Nagtatanong ang mga mata niya. “Love, hindi ako tatagal nang dalawang segundo `pag ginawa mo iyan. I want it to be good para sa iyo.”
“Ginawa mo na... kanina sa kubo.”
Umiling si Bernard. “Iba iyon. Your first time and there was pain and I missed you so much na hindi ako makatagal. Para akong dam na puno ng tubig na biglang inalisan ng floodgates.”
h
e kissed her again. His mouth teasing her. Then trailed his lips down to her breast biting each and every peak, cupping them a little bit painfully.
“Bernard...” she choked on her words. It was more than she could stand. He was kissing her all over. Biting almost cruelly then teased again with his tongue when she cried in pain and in pleasure.
Sa pakiramdam niya’y nasusunog siya. May naglalagablab na apoy na kumakalat sa pagkatao niya. Nalilito siya. She ached for something she did not know. Hindi ganito ang naramdaman niya kanina.
“B-Bernard...”
p
ara siyang baloon na inililipad sa pinakamataas na bahagi ng mga ulap at nakatakdang sumabog anumang sandali.
“Alam ko,” he whispered huskily. His maleness brushing her body on his way up and stopped right on top of her. “You want me now?”
“Yes... yes...!” Ipinikit niya ang mga mata niya.
“Open your eyes, love, and take me in slowly,” malakas lang nang bahagya sa bulong ang tinig nito.
Nagmulat ng mga mata si Jewel. Bernard marvelled at her darkened eyes filled with unequalled passion. Alam nito, nararamdaman nito that she’s almost there and took her a little bit roughly.
She screamed. At iniibig siya ni Bernard nang ganito. And wanted to give her multiple screams.
SA KAUNA-UNAHANG pagkakataon ay kinakitaan ng panlulupaypay si Leon nang makaharap sina Julia, Bernard at Jewel.
“Hindi mo alam ang sinasabi mo, Bernard,” wika nito sa nahahapong tinig.
Si Bernard na nanatiling nakatayo ay nag-alala sa anyo ng matanda. Gusto nang mawalan ng kulay ng mukha nito.
“Mahal namin ang isa’t isa, senior. Sa loob ng tatlong taon ay sinikap mong paglayuin kami. Please, ibigay mo na sa amin ang permiso mo.”
s
i Jewel na nagmamakaawa ang tinig.
Umiling ang matanda. Lumaylay ang mga balikat. Humingi ng tubig sa katulong at inabot ang bote ng gamot sa mesa. Mabilis na nakalapit si Bernard at ito na mismo ang kumuha ng tableta. Iniabot sa matanda kasama ng baso ng tubig.
“Salamat, hijo,” tumingin kay Julia at kay Jewel pagkainom ng gamot. “Iwan ninyo kami. Gusto kong makausap nang sarilinan si Bernard.”
Tumayo mula sa kinauupuan si Jewel. “Hindi,
l
olo. Kung anuman ang gusto ninyong sabihin sa kanya ay sabihin ninyo nang nakaharap ako.”
“Leon, bakit kailangang hadlangan mo ang
kaligayahan ng mga bata?”
mahinahong sabi ni
Julia.
“
Por favor
, Julia, Jewel... iwan ninyo kami ni Bernard.”
n
akikiusap ang tinig nito.
Tiningnan ng binata si Jewel. “Please, hintayin na ninyo ako ng Tiya Julia sa labas.”
Atubiling sumunod ang dalaga. Pinaglipat-lipat ang tingin sa aguelo at kay Bernard.
“
Nieta
, sige na...” pakiusap nito.
Si Bernard man ay nakikiusap ang tingin sa kanya. Inakay siya ni Julia palabas.
“Isara mo ang pinto, Bernard,” utos ng matanda.
“CALM down, Jewel. Siguro naman ay wala nang magagawa pa si Leon. Marahil ay gusto lang nitong matiyak kay Bernard kung talagang nagmamahalan kayo,” reassurance ni Julia.
“Maaaring sabihin ng Lolo iyon sa harap natin.”
Nilapitan ni Margarita ang pamangkin at nag- utos ng tubig sa katulong. “Maupo ka, Jewel. Sa tingin ko’y babagsak ka sa anumang sandali sa tensiyon.”
Kinakabahan siya. Para bang may hindi magandang mangyayari. Hindi niya magawang maupo. Bakit ba wala pa sina Marco at Emerald? Nangako ang mga itong darating. Naiinip na siya sa nangyayari sa library.
SI BERNARD ay halos mawalan ng kulay ang mukha nang mga sandaling iyon.
“This is another dirty trick, senior! A very cruel trick!” hiyaw ng binata.
“Bernard... Bernard... ano ba sa palagay mo at ganoon na lang ang paghadlang ko sa inyong dalawa?”
“Hindi totoo iyan, senior,” nagtatagis ang mga bagang nito. “Mamatamisin ko pa ang kamatayan kaysa sa sinabi ninyong iyan!” Agony, anger, pain, confusion, sama-samang rumehistro sa mukha ng binata.
Pinuno ni Leon ng hangin ang dibdib. Nahahapong isinandal ang ulo sa swivel chair. “Maniwala ka, hijo, kung may magagawa lang ako para baligtarin ang katotohanang iyan. Kung kaya lang na mapawalang-bisa ng aking salapi ay buong puso kong gagawin para sa iyo.”
“Bakit hindi mo sinabi ito noong una tayong mag-usap?”
“I was afraid you would hate me, Bernard...”
Lumong-lumo ang binata. Kasabay ng hindi mapaniwalaang pag-amin ni Leon na natatakot itong kasuklaman niya. The formidable Leon Fortalejo, natakot na kasuklaman niya? “And I really hate you for this, Leon! Hindi kita mapapatawad sa ginawa mong ito!”
“Binalak kong ipaalam sa iyo ang katotohanang iyan pagkamatay ko, Bernard. Nang sa ganoon, your hatred wouldn’t reach me anymore.”
“Noon mo pa sana sinabi iyan, senior. Dapat ay noon pang una tayong mag-usap! At gusto kitang patayin sa mga sandaling ito, alam mo ba iyon?” pahiyaw niyang sinabi. Halos iuntog ang ulo sa dingding. Hindi mapigilan ang paglandas ng luha. Wala siyang natatandaang umiyak siya sa buong buhay niya. “Kung ako lang ay kaya ko. Paano si Jewel? Dapat ay noon mo pa ipinaalam sa akin ito!” Walang lakas ang mga binting naupo siya sa malapit na sofa.
Nanlaki ang mga mata ni Leon. “Bernard... you can’t mean that... no, Bernard!
No digas que si
,
por favor
,” halos hindi ito huminga na nakatitig sa kanya. Naghihintay ng sasabihin niya.
“
Si
, senior! Yes!” Halos iluwa nito sa matanda ang salita. “At kung kaya ko rin lang bayaran ng buong salapi ko ang pangyayaring ito ay gagawin ko maibalik lamang sa dati ang lahat!”
Tuluyan nang nawalan ng kulay ang mukha ni Leon. Sinapo ang dibdib at umungol. Napalapit bigla si Bernard dito. Nalimutan ang galit. Umikot sa mesa at hinawakan ang matanda.
“Senior... ano ang nararamdaman n’yo?” Sinapo nito ang ulo ni Leon. Pagkatapos ay binuhat at dinala sa mahabang sofa.
Hinawakan ni Leon ang kamay niya at dinala sa dibdib nito. “Pa... tawarin... mo ako, Bernard...”
k
inakapos ito ng paghinga.
“Patawarin ninyo ako. Hindi ko gustong sabihin sa inyo ang mga sinabi ko…”
n
agsisikip ang dibdib ng binata.
Pilit na ngumiti si Leon. “Alam ko... Bernard. Alam ko... ring mauunawaan mo ako... Kaya lang, ang... apo ko...”
Ikinuyom ng binata ang mga kamay. “Huwag kayong magsalita. Dadalhin ko kayo sa ospital ngayon din.” Mabilis nitong binuksan ang pinto at pinapasok ang mga nasa labas. “Jewel, tawagan mo ang piloto. Dadalhin natin ngayon din sa Maynila si
s
enior Leon,” utos nito.
“Papa!”
s
i Margarita na mabiiis na nilapitan ang ama. Si Jewel na bagaman nabigla at nag-alala ay buo ang loob. Mabilis na tinawagan si Mitchel.
Kasabay na dumating ng helicopter sina Marco at Emerald. Binuhat ni Bernard ang matanda pasakay sa helicopter. Kasama siya, si Jewel, at Margarita. Sumunod sa isang helicopter ang iba pa.
Agad na ipinasok sa intensive care si Leon. Sa labas ay humiwalay sa karamihan si Bernard. Kahit si Jewel ay hindi ito kayang abutin sa pag-iisa. Hindi nito gustong makipag-usap kahit na kanino.
Makaraan ang ilang oras ay lumabas ang isa sa mga doktor ni Leon. “He is very weak. The attack is fatal,” pagkatapos ay inikot ang paningin sa mga naroroon. “Sino ang Julia sa inyo?” Nagkatinginan ang mga naroon. Si Bernard ay nag-angat ng ulo. Nagpatuloy ang doktor. “Gustong makausap ng pasyente ang nagngangalang Julia.”
Sakay ng kasunod na maliit na helicopter sina Julia, Nathaniel at Jasmin.
Sampung minuto matapos makausap ni Leon Fortalejo si Julia ay binawian ito ng buhay.