Chapter 8
Chapter Eight
S
lNIKAP
ni Kristine na iwasan si Alvaro pagkatapos ng pangyayaring iyon. Sa loob ng dalawang araw ay sinumpong ng arthritis si Erlinda. Kasama ng isang katulong ay inihatid ni Alvaro ang abuela sa pantalan sa Sto. Cristo paluwas sa Maynila upang magpa-ospital. Sasalubungin na ito ng driver sa Gumaca dahil naitawag na sa radio ng
sinundang araw.
“Mang Kardo,” ani Kristine sa katiwala sa kuwad
ra. “Aling kabayo ho ba ang maaari kong gamitin?”
“Saan ka ba pupunta, ineng?”
“Mag-iikot lang ho sa rancho. Naiinip ho ako.”
“Mahusay ka bang mangabayo?”
“Marunong ho nang kaunti basta ba hindi ako itatakbo,” alanganin niyang sagot. Noong ikalawang araw niya sa rancho ay nakapangabayo siya. Iyon ay dahil kasama niya si Alvaro. At naisip na kaya niya. Isa pa, hindi lang iyon ang unang pagkakataong nakasakay siya ng kabayo. May mga kaeskuwela sila ni Jenny na may rancho sa Texas at nakapangabayo rin siya roon nang tatlong beses. Iyon nga lang, may kasama silang gabay.
“Baka ako’y pagalitan ni Alvaro, ineng, kung bibigyan kita ng kabayo,” nag-aalalang wika ng matanda.
“Naku hindi ho. At saka bago ho makabalik si Alvaro mula sa Sto. Cristo ay narito na uli ako.”
i
sang oras at kalahati paparoon at isang oras at kalahati rin pabalik, kuwentado na niya iyon sa isip.
Napahinuhod si Mang Kardo. “O siya, pero huwag kang lumayo. Nagdidilim ang langit at baka abutan ka ng malakas na ulan. Hindi mo kabisado ang paligid ng rancho.”
“Huwag ho kayong mag-aalala.”
ILANG sandali pa ay nasa parang na si Kristine. Tuwang-tuwa sa pangangabayong mag-isa. Naglalakad lang ang kabayo kaya hindi siya natakot. And how she wished na kaya niyang
patakbuhin ang kabayo tulad ni Jenny. Jenny was a horsewoman. At hindi siya nagtataka dahil dito sa rancho lumaki ang kaibigan.
Nalibang siya sa pamamasyal at hindi niya namalayang lumalayo siya. Nagsisimula nang dumilim ang langit nang ipasya niyang bumalik sa pinanggalingan. Nasa kalagitnaan na siya nang biglang bumuhos ang malakas na ulan. Hindi malaman ni Kristine ang gagawin. Hindi niya makita ang daan sa lakas ng ulan at basang-basa na siya. Kanina ay sinikap lang niyang tandaan ang dinaanan pero ngayong malakas ang ulan ay tuluyan na yata siyang maliligaw.
Minabuti niyang bumaba ng kabayo at hinila ito sa ilalim ng isang malaking puno para sumilong. Subalit biglang umalma ang kabayo at lumayo sa kanya. Hinabol niya ito pero nawala na agad sa gitna ng malakas na ulan ang kabayo. Nanginginig na siya sa ginaw at natatakot. More or less ay alas-singko pa lang ng hapon. Pero paano kung hindi huminto ang ulan hanggang mamaya? Madilim ang langit at paano kung nakabalik na si Alvaro at hindi pa rin siya nakakauwi?
She felt as if she had been sitting under the
tree forever. Ginaw na ginaw na siya. Ang ulan ay sinamahan pa ng malakas na hangin. Hahanapin ba siya ni Alvaro? Paano kung magtagal iyon sa Sto. Cristo sa halip na umuwi agad? Napapikit si Kristine sa naisip. Kapag nagkataon ay dito siya matutulog sa gubat sa gitna ng ulan. Would she survive the whole night? Bakit ba wala siyang nakitang mga ranchero kanina? Hindi ba tama ang tinahak niya?
Kung gaano pa siya katagal doon ay hindi niya na alam. Pagkatapos ay narinig niya ang pangalan niya sa pagitan ng malakas na buhos ng ulan.
“Kristine!”
May tumatawag sa kanya at kung tama ang pandinig niya ay boses iyon ni Alvaro. Mabilis siyang tumayo.
“Kristine!” Papalapit ang tinig ng binata.
“Alvaro! Nandito ako!”
May nabanaagan siyang liwanag at naririnig niya ang kabayo nito. “Alvaro!”
Bumaba mula sa kabayo ang binata nang marinig ang pagtawag niya. Sa pagitan ng bahagyang liwanag na nagmumula sa flashlight at sa natitira pang liwanag sa pagitan ng malakas na ulan ay nakita ni Kristine si Alvaro. Patakbo niyang sinalubong ito.
Marahas siyang hinila ng binata. Napapikit si Kristine. Sa kabila ng malakas na ulan ay alam niya at nararamdaman niyang nagagalit ito pero wala siyang pakialam. She was sobbing on his chest in relief. Aminin man niya o hindi, sa ikalawang pagkakataon ay iniligtas siya ni Alvaro.
“Alam mo ba kung nasaang bahagi ka ng rancho, ha?” He was shaking her shoulders in anger. “Sa likod ng punong iyan ay bangin patungo sa dagat! Sa mabato at malalim na bahagi ng dagat! At hindi mo makikita iyon sa gitna ng ulang ito!”
Nararamdaman niya ang pagtunugan ng mga ngipin sa matinding ginaw at sa takot kay Alvaro. “M-mahusay akong... lumangoy...” sa pagsisikap niyang magbiro.
“Damned woman, hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa iyo! You could have killed yourself.”
“I—am s-sorry pero hindi ko binalak na... lumayo mula sa puno...”
s
he couldn’t stop from shivering.
“At least, pinagana mo nang kaunti ang sentido kumon mo!” pagalit pa ring sinabi nito bagaman nag-alala sa panginginig niya. Mabilis siyang binuhat nito sa pagpupumiglas niya.
“K-kaya kong lumakad, Alvaro.”
“One word of protest, Kristine, at ihuhulog na kita sa bangin!” Huminto siya sa pagpalag hindi dahil sa takot na baka gawin nga ni Alvaro iyon kundi alam niyang hindi siya ibababa nito.
Inihilig niya ang sarili sa dibdib ng binata. And he was really big. Iniyakap ang mga braso dito at sinikap na huwag isipin ang nangyari. Sa kabila ng malakas na buhos ng ulan ay naririnig niya ang pagtaas at pagbaba ng dibdib nito. Natitiyak niyang dahil iyon sa galit. Isinakay siya nito sa ibabaw ng
stallion at pagkatapos ay ito naman ang sumampa sa likod niya, imprisoning her with his arms. At sa loob ng ilang sandali ay tumatakbo na ang kabayo pabalik sa villa.
Pagdating sa villa ay kinuha ni Mang Kardo ang stallion. May guilt sa mukha nito sa kabila ng kagalakan na natagpuan siya. Ipinasok siya ng binata sa loob ng bahay at ipinanhik nang tuloy-tuloy sa silid sa itaas. Sinipa ng boots nito ang pinto ng silid pasara.
“H-hindi ito ang silid ko,” aniya na iginala ang pangingin sa silid na halos doble ang laki ng sa kanya.
“I know. This is my room.”
Nanlaki ang mga mata niya. “P-pero bakit?”
“Walang bathtub sa silid mo and you’re freezing to death,” wika nito na dinala siya sa banyo at inilapag sa tiles. Binuksan ang gripo sa tub ng pinaghalong mainit at malamig. Habang umaagos ang tubig ay binalingan siya. “Let’s take off your clothes.”
“T-take... off my clothes...?” Kung ang pagkautal niya ay dala ng ginaw o dahil sa utos ni Alvaro ay
hindi niya matiyak.
“Narinig mo ako, Kristine, at huwag nating ubusin ang oras sa argumento. You’re soaking wet and shaking. Pneumonia ang aabutin mo dahil nababad ka nasa ulan kanina pa.” Pagkasabi niyon ay sinimulang alisin ng binata ang mga butones ng blouse niya.
“No!”
“Hindi ikaw ang kauna-unahang babaeng nakita kong hubad so forget your virtue this minute. And stop acting like a foolish virgin.
y
ou’ve been married and widowed. And don’t let me rip this damned thing!” Hindi makapaniwala si Kristine sa naririnig niya. Her eyes wide at hindi niya inalis ang mga braso sa dibdib at determinado si Alvaro. In split second, nahati sa dalawa ang blusa sa panlalaki ng mga mata niya. Walang anumang ibinagsak ng binata sa tiles ang punit at tumutulong blouse.
“Oh, my...!” She was shocked. Hindi makapaniwalang pinunit nang ganoon lang ng binata ang blouse niya and she wasn’t wearing any bra. Mabilis niyang ipinagkurus ang dalawang braso sa dibdib. Sandaling natuon sa dibdib niya ang mga mata ng binata na agad ding bumaba sa maong niya.
“Now, this damned pants...”
“Alvaro!” protesta niya nang akmang bubuksan ng binata ang snap ng basang maong. Tila noon lang nakabawi mula sa pagkamangha. “All right, all right! Lumabas ka at kaya kong maghubad mag-isa. Hindi kailangang hubaran mo ako, pordiyos!” aniya sa pagitan ng panginginig, pagkapahiya at histerya.
Tinitigan siya nang matiim ng binata ng may ilang sandali bago nagsalita. “Ilubog mo ang sarili mo diyan sa maligamgam na tubig at magpapahanda ako ng kape.”
Nakahinga nang maluwag si Kristine nang lumabas ng banyo ang binata. Hinubad ang natitirang damit sa katawan at lumubog sa maligamgam na tubig. Nakadama siya ng ginhawa at unti-unting nawala ang panginginig. Pero nasa isip pa rin ang pangyayaring nakita ni Alvaro ang dibdib niya. She couldn’t stop herself from blushing.
Stop acting like a foolish virgin!
Drat the man!
Kung gaano siya katagal sa loob ng bathtub ay hindi niya matiyak. Hindi pa sana niya gustong umahon sa tub nang marinig niyang bumukas ang
pinto. Mabilis siyang tumayo at pahablot na inabot ang tuwalya mula sa rack at ipinulupot sa sarili.
Hustong naibuhol niya ang tuwalya ay sumungaw si Alvaro. Nakabihis na rin ito ng tuyong pantalon. Maliban doon ay wala na. Napapikit si Kristine nang mabungaran ang hubad at matipunong dibdib.
“Nakahanda na ang kape mo,” wika nito na sinuyod siya ng tingin. May kislap sa mga mata nito.
“T-thank you. P-puwedeng sa silid ko na iinumin ang kape ko?”
“No.”
One word spoken with firmness. Ganoon ka simple at lumabas ng banyo ang binata at sumunod siya. Muntik na niya itong mabangga dahil nasa mismong daanan at nanatiling nakatayo roon. Nasa mesa ang umuusok na kape at hindi malaman ni Kristine ang gagawin.
“W-why are you crowding me?”
“And why do you have to look like a scared rat na nakorner ng pusa?” Ngumiti itong tila nga pusa na nakahuli ng daga.
“I am not. Nanlalamig ako at gusto kong
magbihis. Paraanin mo ako.
” h
er voice firmed like a school teacher sa isang pilyong estudyante.
Even without taking a single step ay halos wala nang pagitan sa kanila ng binata. Itinaas nito ang kamay sa leeg niya and caressed her throat. Napahugot ng paghinga si Kristine.
“Kristine... Krisine,” he whispered. Inalis ang mga braso niya sa pagkakahawak sa buhol ng tuwalya na para bang doon nakasalalay ang buhay niya. “It will be all right, love, I promise you. You will be just fine.”
h
e kissed her fingers one by one.
Natitiyak ko. You’re an expert in seducing a woman.
Napapikit si Kristine. Sunod-sunod ang tibok ng puso na tila naririnig na niya. She was torn between wanting and fear. If he took her now, isa sa mga problema niya ang nalutas. And she wanted him mula pa sa sandaling iyon sa hotel. And giving herself to a man she wanted beyond all reason is a bonus.
“I am not taking a woman who isn’t too willing, Miss Wild Rose,” he whispered huskily. Ang kamay ay pinaglandas sa balikat niya in erotic caress. His lips on her temple. “You have three seconds to say no, babe, and you’re free.”
After seducing me this far? No way, Navarro. Let it be done.
Nang unti-unting bumaba ang mga labi ni Alvaro
patungo sa kanya ay nakahanda na siya. She offered her mouth exquisitely and he took it. His tongue tasting and exploring and she could feel his body growing tense and hard. And she couldn’t believe that male arousal was electrifying.
His hand cupped the back of her head habang ang isa ay walang anumang tinanggal ang buhol ng tuwalya niya at ibinagsak iyon sa sahig. Napasinghap si Kristine doon. Sa kabila ng ipinasok na niya sa isip na nakahanda na siya ay hindi niya mapigilang hindi kabahan.
Her breasts were crushed against his chest pero sandali lang iyon dahil bahagyang inilayo ni Alvaro ang katawan nito sa kanya and cupped one small and perfect breast. She swayed at kung wala ang dingding sa likuran niya ay umagos na siya sa sahig na tila tubig.
“Oh, love, you don’t know how much I’ve wanted this—wanted you. You just can’t know.”
h
is voice hoarse. Lumayo nang bahagya at hinagod siya ng tingin to her horror and shame.
“H-hindi... kailangang... titigan mo ako nang ganyan...”
s
he wanted to melt. Sa kauna-unahang pagkakataon sa buhay niya ay may lalaking nakakita sa kabuuan niya.
“I need to see you, love. So perfect and so lovely,” marahang bulalas ni Alvaro. “Oh, Kristine,
I want you. All of you. Every smell, every curve, every warm and secret place...”
Bawat katagang binibigkas ng binata ay tila dila ng apoy na naglalandas sa katawan niya. Her body in rigid excitement. Nang buhatin siya ni Alvaro patungo sa kama ay ipinikit niya nang mahigpit ang mga mata. When he didn’t join her there, she slowly opened her eyes.
He was snapping and unzipping his jeans. Itinaas niya ang mga mata sa mukha ng binata and all she could see was the raging passion. Dinaanan ng mga mata niya ang kabuuan ni Alvaro and she gasped softly.
Then he knelt beside her. Cupped her face at hinagkan siyang muli. His mouth and hands began their journey on her body. She whimpered. She was giving little gasps, lalo na nang maramdaman niya ang mga labi nito sa dibdib niya while his hands carelessly giving her body delights.
The whiskers on his face tickled her stomach that she almost cried. “Alvaro...”
n
atilihan siya at gustong magprotesta but he held her hands.
“Hush, babe...”
And she could have screamed kung hindi niya pinigil ang sarili. His loving drove out all else from her mind. Then he came back to her mouth as he poised himself. And Kristine could feel the flesh that meant to fill her when his knee parted her legs. Natilihan siya at nagmulat ng mga mata at itinukod ang mga kamay sa dibdib ng binata meaning to push him. Sa huling sandali ay natakot siya.
Should she tell him?
“It’s all right, love...” bulong ni Alvaro in an uneven breathing. Hinawakan ang kamay niya and kissed them one after the other. He stared into her eyes as he made his entrance. He wanted too much for her to want it and accept it.
“Oh, love, you’re so small and so tight!” he whispered hoarsely as if in pain. Hindi nito inaalis ang mga mata sa kanya. His eyes burning through her. “It’s going to be a rough ride, babe. Can you take me?”
Gusto niyang magsalita pero barado ang lalamunan niya. Sa halip ay wala sa loob na tumango. Ngumiti si Alvaro.
“I knew you could,” wika nito sa namamaos na tinig at hindi makapaniwalang he was only gaining an inch. “When was the last time you had it with your husband?” tanong nito sa pagitan ng paniningkit ng mga mata at talim sa likod ng tinig.
Ano ang sasabihin niya?
“No. Huwag kang sumagot. Hindi ko gustong malaman.”
h
indi nakaila sa kanya ang galit sa tinig nito pero hindi siya makapagsalita. Alvaro closed his eyes and drove hard and deep that she wanted to scream when he had ripped her open.
Then he stopped.
Slowly, she released the breath she was holding in pain at unti-unting nagmulat ng mga mata. He was gazing at her. Walang salitang namutawi sa mga labi ni Alvaro. Basta nakatitig lang sa kanya.
Pagkatapos ng mahabang sandali ay unti-unting bumaba ang mga labi ng binata sa kanya. Kissing her softly, tenderly. His tongue playing the corner
of her lips coaxing her to open her mouth and take him. She did and played with him.
Nang muling hagkan ni Alvaro ang dibdib niya and suckled one nipple she thought she’d die of pleasure. And then he began moving slowly gently and with such exquisite care.
Then Alvaro took her to the sun and beyond hanggang sa maabot niya ang bituin. All the lights in the universe are glowing softly and touched their damp bodies. Then they drifted downward gasping for breath.
Nasa normal na ang paghinga niya nang marinig niya ang malakas na patak ng ulan sa labas ng villa. Sa nakalipas na sandali ay nalimutan niyang umuulan sa labas.
Isiniksik niya ang mukha sa dibdib ni Alvaro and slept.