Chapter Three
Hacienda Montaño, Sto. Cristo
“N ARIYAN ka na pala, Alaina,” ani Nana Tonia sa dalagang sumungaw sa pinto. “O, ano ang resulta ng eksamin ninyo?”
Matamis na ngumiti ang dalaga. “Ano ba naman ang bago doon, Nana Tonia. Of course, I topped the exams.” Inilapag sa mesa ang mga gamit sa escuela at umupo.
“Huwag mo akong englising, bata ka,” naaaliw nitong wika. “Narinig mo lang na englis ang usapan ng pamilya ng mga Senyorito Luis ay nagkaganyan ka na.”
“Bakit, wala po ba akong karapatang mag- e nglish? At saka mabuti na rin iyong pinapraktis ko ang e nglish ko para `pag nag-apply ako sa malalaking kompanya sa Maynila ay madali akong matanggap. Minsan, naalala kong sinabi ng Inay na karaniwan na’y pangalawa na lang ang scholastic records sa pag-a-apply ng trabaho. Mas tinitingnan kung smart and witty ka.”
Umiling ang matanda. “Hindi ko naiintindihan, anak, iyang pinagsasabi mo. Ku, eh, bakit naman kailangang sa Maynila mo pa gustong magtrabaho, eh, may mapapasukan naman sa kabisera `pag nakatapos ka.” Itinali nito ang sayang inilabas mula sa aparador.
Hinagod ng tingin ng matanda ang dalagang tila nangangarap.
Hanggang maaari ay hindi gusto ng matandang pumunta pa sa Maynila ang dalaga. Baka mapahamak lang ang dalaga roon. Bakit ba, eh, bata sa edad na beinte at maganda. Pinong kumilos. Kung wariin ay hindi laking probinsiya. Hindi iilang kabinataan ang nagtangkang suyuin ang dalaga subalit pawang nangabigo.
“Sa Maynila ay maraming magandang oportunidad, Nana,” sagot ni Alaina. Subalit ang totoo ay pangalawa lang iyon sa dahilan niya. Tiningala ang matandang inaayos sa pagkakabuhol ang buhok sa likod. Tinatantiya ang sasabihin. “Alam ba ninyong may kapatid ang Inay sa Maynila?”
Nagsalubong ang mga kilay ng matanda. “Sa pagkakakuwento ng mga magulang mo ay walang ibang kamag-anak silang pareho, Alaina.”
Ang pagkakaalam ng matanda ay galing Gumaca ang mga magulang ni Alaina, ayon na rin sa kuwento ng ama ng dalaga. Si Juanito ay pinalad na matanggap ni Don Vicente Montaño bilang katiwala sa buong asyenda nang mamatay ang dating may hawak ng posisyon. At agad na kinaluguran ng matanda dahil may kaalaman sa agrikultura. Makalipas lamang ang isang buwan ay dinala nito ang mag-ina sa asyenda upang doon na manirahan. Si Alaina na noon ay trese anyos.
Si Ellen, ang ina ng dalaga ay likas na tahimik. Kung minsan pa nga ay malulungkutin at laging nakatanaw sa malayo. Desiseis si Alaina at nasa huling taon sa high school nang magkasakit si Ellen at hindi na muli pang nakabawi. At dalawang taon na ngayon ang nakararaan ay napasama naman si Juanito sa isang lumubog na ferry boat mula sa kabisera patungong Sto. Cristo.
At si Alaina sa gulang na desi-ocho ay tuluyang naulila. At dahil wala namang malapit na kaibigan ang mga magulang ay ang mag-asawang Resting at Tonia ang kumupkop sa dalaga. Hindi naman isinabalikat ng dalawang matanda ang pagpapatuloy ng dalaga ng pag-aaral dahil kalahati lang ang bayad sa pinapasukang kolehiyo sa kabisera dahil part-time scholar. Bukod doon ay may kaunting perang naiwan sa bangko ang mag-asawa na siyang unti-unting ginagamit ni Alaina sa anumang personal na pangangailangan. Kung tungkol sa pagkain ay mula iyon sa allowance na inilalaan ng pamilya ni Monica para sa dalawang katiwala.
“Saan mo naman nakuha iyang tanong mong baka may kapatid si Ellen sa Maynila, ha, Alaina?” Hinugot nito ang step-in sa ilalim ng lumang aparador.
Hindi sinagot ng dalaga iyon. Minsang maghalungkat siya ng gamit ng ina upang tingnan kung may mapapakinabangan siyang damit ay hindi sinasadyang nakita niya ang diary ni Ellen sa mga lumang gamit nito. Doon niya nabasa na may isang nakatatandang kapatid ang ina sa Maynila.
“Dadalawin ko ang Tata Resting mo sa ospital sa kabisera, Alaina. Baka bukas ay lumabas ang Tata mo,” ani Nana Tonia nang hindi sumagot sa tanong nito si Alaina. “Baka lubog na ang araw kung ako’y makababalik. Ikaw na ang bahalang magluto ng hapunan. At mananghali ka na rin.”
“Opo. Si Nick po ba?”
Isang buntong-hininga ang pinakawalan ng matandang babae. “`Ayun, at tanghaling-tapat ay bote ng alak ang inaasikaso. Kanina ko pa pinagsasabihan.”
“Labis po niyang dinamdam ang pagkamatay ng mama niya, Nana.” m ay bahid ng lungkot at simpatya ang tinig niya. Dalawang linggo na rito si Nick at sa loob ng panahong iyon ay hindi sila gaanong nag-uusap. Kung hindi man ito umiinom sa library ay naroon sa talampas at tinatanaw ang dagat.
Gusto niya itong lapitan pero hindi niya alam kung paano. Isa pa, kahit naman noong araw ay bibihira siyang kausapin ng binata sa bibihira nitong mga pagdalaw sa Sto. Cristo. Maliban sa ilang beses na tahimik na pagtingin sa kanya ng binata ay hindi na ito nagsasalita. At ang pagparito ni Nick upang marahil ay magpalipas ng pamimighati ang siyang pinakamatagal na pagtigil ng binata sa Sto. Cristo sa pagkakatanda niya.
“Ako ma’y nahirapang tanggaping wala na ang aking si Monica.” g umaralgal ang tinig ng matanda sa pagkabanggit sa alaga. “Mula nang pakasalan niya ang lalaking iyon ay halos bibihirang umuwi dito si Nicky. At kung umuwi naman ay nakikita ko ang lungkot sa mga mata,” isa pa uling buntong-hininga ang ginawa. “Alam kong hindi maligaya si Nicky sa piling ni Herom.”
“Jerome po, Nana Tonia.”
“Pareho rin iyon. O, hala at aalis na ako. Pagkakain mo’y ikaw na nga ang pumanhik sa lalaking iyon at tanungin mo kung ano ang gustong kainin.”
“O-opo,” nautal niyang sagot. Hindi pa nangyaring inutusan siya ni Nana Tonia na panhikin ang itinuturing na ring apo.
Pagkaalis ng matanda ay lumipat sa silid niya ang dalaga. Ang bahaging iyon ng malaking bahay ay ang kinaroroonan ng dalawang silid. Ang para sa mag-asawang Resting at Tonia bilang katiwala. At ang silid niya ngayo’y dating silid ng mga katulong sa malaking bahay na nang mamatay ang matandang Don Vicente ay pinaalis na at wala namang sisilbihan pa at nagiging bakasyunan na lamang ng mga taga-Maynila.
Nagbihis siya ng duster at lalabas sana kaagad nang mapagtuunan ang dalawang posters ni Jean-Claude Van Damme sa ibabaw ng katre niya. Isang ngiti ang sumilay sa mga labi ng dalaga. Pagkatapos ay lumabas nang tuluyan.
Hindi na muna siya kakain. Mula sa likod ng kusina ay lumabas sa malaking dining room ang dalaga patungo sa malaking sala at nagtuloy sa malaking silid-aklatan. Nakaawang ang malaking pintong narra. Isang marahang katok ang ginawa niya. Nang walang sumagot ay itinulak niya ang pinto.
Si Nick ay nakasubsob sa mesa. Nakatumba ang bote ng alak na ang natitirang laman ay natapon na lang marahil dahil basa ang sahig at may bahagya pang laman ang bote. Ang kopitang kristal ay nasa carpet. Isang buntong-hininga ang pinakawalan niya at yumuko at dinampot ang kristal at inilagay sa isang tabi kasama ang bote ng alak. Pagkatapos ay tinitigan ang binata. Her eyes sparkled with secret emotions.
“Noong mamatay ang i nay, hindi ko rin alam kung paano ko tatanggapin ang lahat,” banayad niyang kausap dito bagaman alam na hindi naririnig. “Naroon ka kahit sandali. Iyon ang ikalawang pagkakita ko sa iyo. i n your own way, you comforted me.” Nanariwa sa isip niya ang pangyayaring nilapitan siya ni Nick.
Nasa tabing-dagat siya at umiiyak. Isang linggo nang naililibing si Ellen pero hindi pa rin siya maubusan ng luha. Nagulat pa siya nang marinig ang mga yabag ng kabayo.
Si Nick.
Ito ang ikalawang pagkakataong nakita niya ang apo ni Don Vicente. Bumilis ang tibok ng puso niya at mabilis na pinahid ang luha. Bumaba ito ng kabayo at nilapitan siya sa pagkakasandal niya sa puno ng niyog.
“I’m really so sorry about your mother, Alaina,” wika ni Nick na ginagap ang mga palad niya at ikinulong sa mga palad nito.
Hindi maintindihan ng dalaga kung paano patitigilin ang sunod-sunod na tibok ng dibdib. Hindi niya rin maintindihan kung bakit dumating si Nick. At ano ang ginagawa nito roon? Hindi ba sinasadyang makita siya nito habang namamasyal sa palibot ng asyenda?
Noong una niya itong makita ay sa libing ni Don Vicente at wala siyang natatandaang kinausap man lamang siya nito. Ang tanging natatandaan niya’y nahuli siya nitong nakatitig dito habang nasa mausole um. Agad siyang umiwas ng tingin sa pagkapahiya.
Jerome stayed only for one day. Si Monica at si Nick ay nanatili pa ng ilang araw matapos ang libing. At mula sa malayo ay tinatanaw niya ang binata. Kung anuman ang damdaming bumangon ay hindi niya maintindihan. She was only fifteen, he was twenty and out of reach.
Mula sa malayo, tinatanaw niya ito habang nakikipagkarera ng kabayo sa mga Navarro. Kinaiinggitan niya ang magandang si Jenny Navarro na bata lamang sa kanya nang isang taon. Si Nick ay laging nakatawa kapag si Jenny ang kasama at kausap. At pinangarap niyang sana’y siya si Jenny Navarro.
“K-kailan ka dumating?” aniya sa bagong-iyak na tinig. Ni hindi niya naisip na napakapamilyar ng tanong para sa isang hindi naman talaga magkakilala. Pero bakit mahigpit nitong hawak ang mga kamay niya and why was he staring at her as if she was the prettiest woman on earth?
“From Houston or from Manila?”
“Pareho.”
“Ten minutes ago from Manila.” b umitaw ang isang kamay ni Nick upang pahirin ng thumb finger nito ang kumawalang nag-iisang luha. “Two weeks ago from Houston.”
“G-gaano ka katagal dito?”
“Uuwi din ako mamaya. Kailangan ako sa opisina. Hindi nga alam ng Papa na umuwi ako dito. Sa Mama lang ako nagpaalam.” And she felt so disappointed.
“Ano ang—sinadya mo dito?” Hindi sinagot ni Nick iyon. Sa halip ay lumakad patungo sa kabayo at sumampa rito.
“Halika na, ihahatid na kita. Malapit nang humapon,” anyaya nito na inabot ang kamay. Walang emosyon ang mukha. Lumapit ang dalagita at inabot ang kamay ng binata at sumampa siya sa likod nito.
“Iyakap mo ang mga braso mo sa akin at baka ka mahulog.” Utos nito.
“G-ganito?” Nag-aatubili niyang isinalikop ang mga braso sa katawan nito.
“Closer and tighter, Alaina. Patatakbuhin ko nang mabilis ang kabayo at baka ka mahulog.”
Ipinikit niya ang mga mata habang sinasamyo niya ang mamahaling pabango ng binata. Her arms around him. Her chest on his back. Ang init mula sa katawan ng binata ay tila balsamo sa murang damdamin niya .
Subalit hanggang sa maibaba siya ni Nick sa tapat ng bahay nila sa loob din mismo ng asyenda ay hindi na ito nagsalita. She treasured those moments.
Sa mapangarapin niyang puso, her fairy Godmother wove magic upang dumating si Nick doon. At iyon din ang una at ang pinakamahabang pagkakataong nag-usap at nagkasama sila ng may-ari ng asyenda Montaño.
Until now.
“At lalo ka na marahil na namimighati dahil bukod sa pagkamatay ng mama mo ay nalaman mo pa palang anak ka ni—” b iglang tinakpan ng dalaga ang sariling bibig. Hindi nga pala niya dapat malaman iyon.
Noong gabing bago bumalik sa Amerika ang kapatid ni Monica na si Luis ay hindi niya sinasadyang marinig na sinasabi nito iyon sa asawa. Nagagalit at nanlulumo si Luis Montaño sa katotohanang nalaman.
“Nick,” marahang tawag niya na sinabayan ng banayad na yugyog sa mga balikat ng binata. “Nick...”
Umungol ang binata. Muli itong niyugyog ng dalaga. Biglang nag-angat ng ulo si Nick at bahagyang dumeretso ng upo. Nagsasalubong ang mga kilay na inikot ang swivel chair paharap sa kanya.
“Alaina?”
“Hindi ka pa nanananghalian, Nick.”
Muling nagdikit ang mga kilay ng binata. “Damned lunch!” Pagkatapos ay muli na naman sanang susubsob sa study.
On instinct ay inagapan ni Alaina ang binata dahil h indi naman ito sa mesa nakaharap kundi sa kanya. Sa dibdib niya nasubsob sa halip si Nick. At dahil sa bigat nito ay nawalan siya ng panimbang at bumagsak sila sa carpet.
Nasa ibabaw niya ang binata at ang isang kamay ay sa dibdib niya napahawak. Napasinghap siya kasabay ng panlalaki ng mga mata. Si Nick sa pagitan ng kalasingan at bahagyang katinuan ay tinitigan siya. Ni hindi matiyak ng dalaga kung nakikita siya nito o hindi.
“Alaina...” bulong nito.
Ang dalaga ay itinulos sa kinabagsakan. Pinigil ang paghinga dahil unti-unting gumalaw ang kamay ni Nick sa dibdib niya. Dapat siyang bumangon, tumakbo at lumabas ng silid. Iyon ang idinidikta ng isip niya subalit tila siya naestatwa sa pagkakadagan na iyon ni Nick sa kanya.
“K—kakain n-na, Nick...” b umaba-taas ang dibdib niya sa matinding kaba.
“Of course,” sagot ng binata na itinaas ang isang kamay at inilagay sa likod ng ulo niya at inangat mula sa carpet and kissed her. Nanlaki ang mga mata ng dalaga.
“Hmm, so soft...” bulong nito sa mga labi niya. His tongue tasting the petal soft lips before kissing her hard.
Nanlaki ang mga mata ni Alaina. She couldn’t decide whether to close or keep her eyes open. Those lips she often thought in her fantasy were moving on hers. At may kung anong init na gumapang sa katawan niya, just below her belly.
“N-Nick.” p inakawalan niyang pilit ang mga labi. She was breathless and she’s scared a little now.
“I need you, Laney. Please, baby, don’t deny me these.” t ila nakikiusap ang tinig nito. “I have wanted you for so long...” then his lips on hers again.
Isang hindi maipaliwanag na damdamin, takot at kalituhan ang sama-samang nasa dibdib ng dalaga. May sinasabing pangalan si Nick. Hindi niya kilala.
Laney!
Gusto niyang itulak ito at tumakbo palabas ng silid na iyon. Ibang babae ang nasa isip ni Nick habang hinahagkan siya. But she adored and loved this man. She couldn’t even remember when she had started caring and loving him.
Habang nagtatalo ang isip niya, Nick rained kiss after kiss on her. His hand moved down first to one breast and then the other.
“N-Nick, huwag mong—gawin ito...”
“No, Laney, please. I need you now so badly. Hindi mo ba nararamdaman iyon,” then he pressed his thighs to her young body. Lalo nang nanlaki ang mga mata ni Alaina.
“H-hindi—ako si—si Laney...” b ulong na lang lumabas iyon sa barado niyang lalamunan.
“Yes, baby, you’re my Laney,” he whispered back bago muling inangkin ang mga labi niya. Nick explored the softness of her mouth. Oh. Her mouth is unfamiliar. Wala itong natatandaang nahagkan na nito ang mga labing iyon.
Then he gently bit her lower lip—oh, yes, he remembered longing to do just that. Then he sucked her lips gently before thrusting inside her mouth again. She stopped her protest. She couldn’t think straight. She’s breathless as his hands whisked her clothes over her head.
His mouth covered one hardened peak that she jerked. Then his hand glided downward. Nanlaki ang mga mata ni Alaina and held her breath.
“Damn! What’s this?” usal ni Nick nang mahipo ang shorts niya. He took care of the clothes already. “Gusto kong sakalin ang nag-imbento ng panties ng babae. I guess I wanted to kill the one who invented this damned thing,” he murmured in her mouth while his one hand lowered the annoying shorts down along with her panties.
Now, she’s really scared. She could see him unzipped his blue jeans. But it’s too late to run. He was pinning her with his body.
Nick touched her everywhere. Kissed her everywhere. Did he make love to this woman before? How come her body is so unfamiliar? He’s so hot and he wanted to be inside her. Bakit ang daming sagabal? He tried again nang may muling pumasok sa bahagi ng isip. May pilit itong kinakapa sa bulsa. He needed that soft rubber whenever he made love to a woman. For protection just in case she gets pregnant.
Pero walang makapa ang kamay niya. Damned that rubber! And he needed her now. He was hard and hot. And she was moist, soft and sweet. And he couldn’t wait. Anuman iyong sagabal na iyon ay hindi dapat na naroon. Then in one swift push he was there. And he almost shouted in triumph.
Then he craddled her in his arms and whispered hoarsely. “I’m sorry, Laney. I’m sorry.” Ni hindi nito alam kung bakit nito sinabi iyon.
He was sorry but he didn’t want to stop. He wanted her so badly that he couldn’t get enough of her. Gusto nitong magtagal doon at patagalin ang hindi maipaliwanag na kasiyahan. But he was so helpless to do so.
“Oh, Laney, baby!” isinigaw ni Nick as his climax claimed and drained him. Pagkatapos ay ibinagsak ang sarili sa tabi niya holding her still.
He was giving her breast tender and soft caress. Kissing her shoulders sleepily. Hanggang sa maramdaman ni Alaina na bumibigat ang kamay ng binata sa dibdib niya.
Pinahid ng palad niya ang luhang dumaloy sa pisngi. Masakit ang katawan niya pati damdamin niya. He used her pero ibang babae ang nasa isip.
Damn you, Nick.
Pero hindi niya mapanatili ang galit. She loved him silently for too long para manaig ang galit. Hinaplos niya ang buhok ng natutulog na binata. Kissed his forehead. Pagkatapos ay maingat na nag-akmang bumangon subalit umungol si Nick at humigpit ang pagkakayakap sa kanya. Tumagilid si Nick and pinned her with his body and leg.
Matatagalan pa bago umuwi si Nana Tonia. Maaga pa naman. At least, nasa kanya ang mga sandaling ito. Muli niyang tinitigan ang tahimik na mukha ni Nick.
Kung gaano siya katagal sa ganoong ayos ay hindi niya alam. Naalimpungatan siya. Nakatulog siya nang hindi niya namalayan. May narinig siyang hindi pamilyar sa labas. Iyon ang gumising sa kanya. Nagsalubong ang mga kilay niya at pilit uling pinakikinggan kung ano iyon.
Noon biglang bumukas ang pintong hindi naman nakasara at nakaawang lang.