S I SYLVESTRE na rin ang bumasag ng kung ano mang ka-awkward-an na nararamdan ko.
“Sarap ba, dude?” tanong niya. “May pa-expel-expel ka pang nalalaman. Buti at ni-reserve mo muna ang ‘order in the court’ mo sa future natin.”
“`Tang-ina mo, dude,” sabi ko. “Pina-chupa mo na ako sa bakla, `tapos hinalikan mo pa ako.”
“Galit ka?” tanong ni Sylvestre.
Hindi ako nakasagot kaagad. Hindi naman ako galit. Pero alam kong hindi tama ang nangyari. Mahirap lagyan ng salita kung ano ang nararamdaman ko.
“Sarap naman, `di ba?” sabi niya.
Hindi pa rin ako nagsalita.
“Pero masarap ka rin namang humalik,” sabi ni Sylvestre. “Saan mo natutunan `yan? Mukhang hindi mo first time.”
“Gago, first time ko,” sabi ko na nakayuko, nahihiya. “`Tapos, ikaw pa ang first time ko.”
“Alam mo ba na ako ang first kiss ng pinakamagandang babae dito sa campus?” sabi niya. “Ngayon, ako na rin ang first kiss ng pinakaguwapo.”
Hindi ko napigilang mapatingin kay Sylvestre. Nakatayo siya sa harap ko, nakangiti at walang twalyang nakabalot sa katawan. Kahit nakahubad ay matikas na matikas. Guwapong-guwapo. At umulit sa akin ang sinabi niya. Ako ang pinakaguwapo sa campus. “`Tang-ina mo?” sabi kong napangiti na rin. Diskarte niya ito sa mga babae niya, eh.
Ngumiti lang si Sylvestre. Hindi na rin nawala ang ngiti ko. Hindi ko akalaing mabibiktima rin ako ng charm ng gagong ito.
“Tumayo ka nga,” utos niya na sinunod ko kahit sa loob-loob, gusto kong tumutol.
Tumingin ako sa mga mata niyang nagtatanong kung para saan ang pagpapatayo niya. Hinawakan niya ako sa balikat.
“Ikaw ang pinakaguwapo sa campus, hindi ako,” sabi niya. “Sa ating dalawa, ikaw din ang mas magaling. Ikaw nga dapat ang Corps Commander, `di ba? At kung ikaw ang tumayo sa harapan kanina, hindi tayo matatalo.”
“Sinisisi mo ba ako?”
“Hindi,” sagot niya. “Ako `yong nag-blackout kanina at nagpatalo. Pero tapos na dapat ang panahon mo ng takot sa malalaking desisyon. Ilang buwan na lang, college na tayo. At hindi ko alam kung magkakasama pa tayo. Gusto ko lang ang best for you. At hindi mo `yon malalaman kung hindi mo susubukan ang mga bagay na kinatatakutan mo.”
“Kakaibang bagay tulad ng pagpapa-chupa sa bakla? Paghalik sa kapwa ko lalaki? Sa `yo?”
“Oo,” sagot ni Sylvestre.
Nagkatitigan lang kami. Hindi ko ini-expect na iyon nga ang tinutukoy niya.
“Dude, bakla ka ba?” tanong ko.
Natawa si Sylvestre. “Hindi. At hindi ka rin bakla. Huwag kang matakot. Kung gusto mong kalimutan itong nangyari, okay lang sa akin. Kalimutan na lang natin.”
“Wow,” sabi ko. “Gano’n-gano’n lang?”
“Oo. `Tang-ina naman. Hindi ko kayang mawala ka sa buhay ko dahil ikaw ang best friend ko. Higit ka pa sa mga girlfriends ko. Higit ka pa sa mga kadugo ko.”
“Ang dami mong sinasabi,” sabi ko. “Defensive mo rin. Alam mong magagalit ako.”
“Oo,” sabi ni Sylvestre. “Sorry na. Ang libog ko, eh.”
“`YON NA ba `yon?” tanong ni Clarin. “Dahil lang hindi ako pumayag that night? Isi-seenzone na niya lahat ng messages ko. One week na. Kausapin mo naman siya. Best friend mo siya. Makikinig siya sa `yo.”
Makikinig naman talaga sa akin si Sylvestre. Pagkatapos magtatawanan kami. Iyon nga ang hindi ko maintindihan. Oo, guwapo rin naman si Sylvestre, pero ang gago niya. Alam naman ng lahat ang kanyang three-month rule. Pero kahit na ano ang gawin niyang pambabastos sa mga babae dito, kahit gaano siya ka-jerk sa mga karelasyon, hinahabol-habol pa rin siya.
Tulad nitong si Clarin. Technically kasi, nakaabot na siya sa three-month rule ni Sylvestre. Three months, finished or not finished, break na.
“Sige. Sabihin ko, kausapin ka niya,” sabi ko kay Clarin.
“No, hindi kausapin lang. Gusto kong maging kami pa,” sagot niya na humawak sa kanyang malalaking suso. “Kung gusto niya ito, sabihin mo ibibigay ko na.”
“Huwag na, Florence,” sabi ko. “Masasayang lang.”
“No!” Umiyak si Clarin. “Walang sayang kay Martin. Ako ang sayang kung naging kami at hindi ko siya natikman.”
Iba rin ang babaeng ito. At iba ang kamandag ni Syslvestre para magkaganito ito. Nakakasarap yata ang pagiging gago.
NAGTAWANAN nga kami ni Sylvestre nang ikuwento ko. Nasa HQ kami. Nakaupo ako sa table ko at pinapakintab ang saber ko. Si Sylestre naman, nakaupo talaga sa mesa ko. Tawang-tawa.
“Para namang hindi ko pa nalalamas `yong boobs niya,” sabi ni Sylvestre na iminuwestra pa ang pagdaklot sa suso ni Clarin. “Pero, pare, ang lambot talaga.”
“Eh, nahawakan mo na pala, ano pa’ng ibibigay niya?”
“Tapos na ako sa third base do’n,” sabi ni Sylvestre. “Home run na lang ang kulang.”
“Sino-sino na ba ang na-home-run-an mo na?”
“Hindi naman lahat,” sabi ni Sylvestre. “`Pag ayaw, di ayaw. Walang pilitan. Si Dela Vega. `Yon.”
“Talaga?” gulat ko. “Ang hinhin n’on, ah.”
“Si Dela Vega, tumanggi. Si Verbo. Si Agawin. `Yan mga tumanggi.”
“Mga taga first squad `yan, ah.”
“`Yong mga natira sa first squad, `yon, natira ko rin.” Tumawa lalo si Sylvestre na napatayo pa. “Pero sayang din itong si Clarin, eh. Ang sarap lamasin. Sobra makatigas ang lambot ng dede.” Napatingin si Sylvestre sa harapan niya. Sinundan ko ng tingin. Ang umbok sa pantalon niya, gumalaw at lumaki.
“Dude,” sabi ko. “Sarili mong kuwento, tinatablan ka. Gusto mo, text ko si Clarin?”
“Huwag na. Kanina pa nakauwi `yon. At saka, ayokong masira ang three-month rule ko. Silip ka nga ng COCC diyan?”
“Abuse of authority `yan.”
“Joke lang, gago,” sabi ni Sylvestre.
Natawa naman ako. Pero nang nawala ang tawa ko, tumahimik.
Itinuloy ko ang pagpupunas ng glo sa saber ko. Hanggang sa mapansin ko si Sylvestre na hinahawakan ang kanyang bumubukol na harapan at nakatingin sa akin. Nagtatanong ang mga mata ko.
“Ikaw na lang ang tumulong sa akin dito,” sabi niya habang sinasapo ang harapan.
Natawa ako. Tumawa rin siya at tumaas ang dalawang kilay. Tumalikod siya sa akin at isinara ang pinto. Bumalik siya sa akin at kinuha ang saber, ipinatong sa mesa.
Nagpatay-malisya ako. Literal. Hindi ko tiningnang may malisyang magaganap sa mga sandaling iyon. “Dude, `yong Order of the Phoenix ba, tapos mo na?”
“Tanggal libog lang,” sabi ni Sylvestre. “Huwag mo nang ibahin ang usapan.”
Nanigas ako. Hindi ko alam ang gagawin. Hindi ko alam kung seryoso si Sylvestre sa ginagawa. Lumapit ang mukha niya sa akin at idinikit ang mga labi sa mga labi ko. Hinalikan niya ako.
“Ayaw mo ba?” tanong niya. “Sorry.”
“Hindi,” sabi ko. “Hindi ko alam.”
Tumango lang si Sylvestre.
“Hindi ko alam ang gagawin ko,” sabi ko.
Muling lumapit si Sylvestre sa mukha ko. Bumulong. “Nagawa na natin ito no’ng nakaraan. Huwag mo lang pigilan.” Inilapit niya uli ang mga labi niya sa mga labi ko. Pumikit ako at nagpaubaya. Sumabay ako sa ritmo ng kanyang mga halik. Napadilat ako. Nakapikit si Sylvestre sa kanyang paghalik. Ang guwapo naman talaga ng gagong ito.
Unti-unti, naramdaman ko ang kamay niyang binubuksan ang pantalon ko. Hinayaan ko lang siya, dahil nakakahiyang tumutol samantalang tigas na tigas na rin ako.
Umurong ang kanyang mga halik at tumitig sa akin. “Hindi ko rin alam kong paano ito,” sabi niya. “`Pag masakit, sabihin mo lang.” Ibinaba niya ang pants at briefs ko. Hinawakan niya ang katigasan kong nakakawala. Habang nananatiling nakatitig sa akin, isinubo niya ang kanyang hawak.
“Ahh…” Nagulat ako sa masarap na init na galing sa kanyang bibig.
Ngumiti ang mga mata ni Sylvestre. Parang nagustuhan niya na nasasarapan ako. Tinanggal niya ang pagkakahawak sa akin at buong-buo akong ipinasok sa kanyang bibig. Nagtaas-baba ang ulo niya sa harapan ko. Ang sarap. Nakakabaliw. Hanggang sa bumagal siya at sinubukang isubo ang aking ari sa hanggang sa pinakapuno. Naramdaman ko ang pagsara ng kanyang lalamunan.
“Ahhhh…” Mas masarap iyon at hindi ko napigilan ang mas malakas na ungol.
Bahagyang napaubo si Sylvestre at napaluha. Iniluwa niya ako at ngumiti. “Hirap din pala nito. Ikaw naman.”
Ako naman? Kinabahan ako. Pero natalo iyon ng init na dulot ng ginawa ni Sylvestre. Gusto ko ring subukan.
Tumayo si Sylvestre. Tinanggal ang suot na belt. Ibinaba ang pants hanggang hita kasama ng puti niyang briefs. Malaki rin ang ibinungad niya sa akin. Napatingin ako sa kanya at nakita ang kanyang pananabik. Hinawakan niya ang ulo ko at marahang inalalayan papunta sa kanyang pagkalalaki.
Malaki rin si Sylvestre. Hinawakan ko ng dalawang kamay ko at dinilaan ang natirang bahagi. Inalis niya ang isa kong kamay at marahang ipinasok ang ari niya sa bibig ko. Sumabay naman ang ulo ko. Dito nagsimulang umungol si Sylvestre.
Sunod niyang inalis ang isa ko pang kamay at ang buong kahabaan niya ang ipinasok sa bibig ko. Noong una, kinaya ko, lalo pa’t nasasayahan akong makita ang epekto ng ginagawa ko sa kanya. Tinanggal niya ang pagkakabutones ng kanyang polo at hinubad. Ang sando namang panloob, iniangat at isinabit sa batok. Nanatili rin doon ang kanyang kamay.
Tumambad sa akin ang napakagandang katawan ni Sylvestre. Wala akong kahati sa kanyang bukul-bukol na abs, sa mapipintog na dibdib at mga braso, at sa hindi ko maintindihan, ang ganda ng tubo ng buhok niya sa kilikili. Iniluwa ko ang ari ni Sylvestre at sinimulang dilaan ang kanyang kilikili. Lalo siyang napaungol.
Nang magsawa ako ay tumayo ako nang maayos at hinarap ang mukha ni Sylvestre. Ako naman ang nagsimulang humalik sa kanyang mga labi.
Ang kanya namang mga kamay, nagsimulang tanggalin ang butones ng aking polo hanggang sa mahubad ang aking polo. Tinanggal niya ang aking T-shirt na panloob at itinulak papunta sa mesa. Hinawi niya ang saber ko doon at sa pagbagsak nito ay siya namang paghiga ni Sylvestre sa akin sa mesa. Iniangat niya ang aking mga binti at sinimulang tanggalin ang aking sapatos, pantalon, at briefs.
Pumagitna siya sa aking mga hitang nakataas at nagsimulang halikan ang aking dibdib. Nilaro niya ang aking mga utong. Hindi ko napigilang mapaungol at naramdaman ang pamimintig ng aking ari na tumatama sa kanyang tiyan. Kasabay nito, naramdaman ko ang kanyang kahabaang tumutusok sa aking likuran.
“Dude, kakantutin mo ba ako?” tanong ko.
“Gusto mo?” sagot ni Sylvestre.
“Kantutin din kita, okay lang ba?” sagot ko naman.
Ngumiti siya.
TULAD ng dati, sabay kaming naglakad papunta sa sakayan ng jeep. Sa likod ng paaralan ang daan namin. Dadaan pa kami ng isang subdivision bago makarating sa highway. Hindi na namin isinuot ang polo. T-shirt na lang na untucked at black pants. Madilim na rin, dahil tumambay pa kami sa headquarters bago umuwi. Kami na lang ang mga estudyanteng naglalakad mula sa paaralan.
“Pagod ka ba?” tanong ni Sylvestre sa akin.
“Medyo,” sagot ko. “Pero masarap naman. Sarap ng tulog natin mamaya.”
“Sana nga magkatabi tayo.”
“Eh, di sa bahay ka na matulog.”
“Hahanapin ako ni Tita. Next time, sige, magpapaalam ako. Mamaya, sa panaginip na lang tayo mag-round two.”
Nagtawanan kami.
Hanggang sa makarinig kami ng tahol ng aso. Napakapit sa akin si Sylvestre at sinubukan akong hilahin patakbo.
“Aso,” sabi ni Sylvestre. Para bang may chance na pusa ang narinig naming nagpahayag ng presensiya niya sa kalsada.
“Huwag kang tatakbo,” pigil ko sa kanya.
Sinunod ako ni Sylvestre pero dama ko sa higpit ng kapit niya ang takot. Lalo pa’t marahang lumalapit sa amin ang aso. Marahan akong yumuko at humawak sa lupa. Tumigil sa pagtahol ang aso at tumakbo papalayo.
“Anong magic ang ginawa mo?” tanong ni Sylvestre.
“Basta,” sagot ko. “Kailan ka pa natakot sa aso?”
“Hindi naman ako takot sa aso.”
“Eh, ano `yong muntik ka nang tumakbo?”
“Takot ako sa galit na aso. May kaibahan `yon.”
Natawa naman ako. Wala naman iyong kaibahan. Tuloy kami sa paglalakad. Medyo tahimik kami. Na-offend yata siya na nalaman kong may kinatatakutan siya. Bata pa naman kasi kami. Ikinahihiya pa namin ang may makakita ng totoo naming pagkatao.
Si Sylvestre na ang naunang nagsalita.
“Salamat, Castillo,” sabi niya. “Kung ako lang, baka nilapa na ako n’on.”
“Wala iyon. Basta ikaw.”
“Talaga?” sabi niya. “Basta ako?”
“Oo.”
Nakarating kami sa sakayan. Magkaibang jeepney ang sasakyan namin. Mauna ang mauuna. Pero ilang jeepney na ang dumadaan na pwede niyang sakyan, nanatili pa rin si Sylvestre sa tabi ko. Parang hindi pa tapos para sa kanya ang eksenang naganap kanina kasama ang aso. Ako na ang nagtangkang umalam sa gusto niyang sabihin.
“Bakit di ka pa sumakay do’n?” pansin ko.
“Mamaya na. Ikaw na muna.”
Ngumiti lang ako. Wala munang nagsalita habang nag-aabang kami ng sasakyan. Parang hindi kinaya ni Sylvestre ang katahimikan. Nararamdaman kong may gusto siyang pag-usapan.
“Okay ka lang?” pansin ko uli.
“Oo naman,” sagot niya.
Pagkatapos tahimik uli.
“Ano lang kasi,” sabi ni Sylvestre. “Ah, bukas na lang. Ayan na ang sasakyan mo.” Saktong dumaan ang jeep papunta sa amin.
Umiling ako. Ngumiti. Tumitig kay Sylvestre. Pinalampas ko ang jeep, hindi ang pagkakatong ito. “Ano’ng sasabihin mo?”
“Wala,” sagot ni Sylvestre. Napaisip siya nanag kaunti. Huminga nang malalim. Ngumiti. May hindi masabi. “Ano lang. `Yong libro mo. `Yong Order of the Phoenix. Nawala, eh. Pinahiram ni Tita sa kaibigan niya. Nahihiya naman akong hanapin.”
“`Yon lang ba?”
Napaisip si Sylvestre. “Oo, `yon na muna,” sabi niya at tumawa. “Hindi ko pa kaya `yong isa.”
“Sige,” sabi ko. “Sayang. Hindi ko pa `yon nababasa. Kuwento mo na lang sa akin.”
“Sige. `Pag tapos mo na ang Book 4.”
Ilang jeep na rin para kay Sylvestre ang pinalampas namin. Hanggang sa isa na uling pwede kong sakyan ang huminto. Pinara ko na at sumakay ako.
Pagkasakay ko, nakita ko siyang naglabas ng cell phone. Nasundan iyon ng pagtunog ng cell phone ko. May message siya sa akin.
Ingat ka.